ای بک تشکیل روپ کا کندن۔۔۔۔۔ منیر انور

الف عین نے 'اردو شاعری' کی ذیل میں اس موضوع کا آغاز کیا، ‏جون 24, 2013

  1. الف عین

    الف عین لائبریرین

    مراسلے:
    35,213
    جھنڈا:
    India
    موڈ:
    Psychedelic
    رخِ صبیح سے مایوسیاں ہٹا دیتا
    جو بس میں ہوتا تمہیں زندگی سکھا دیتا

    کسی خیال کی ٹھنڈک تھی ہمسفر ورنہ
    رہ حیات کا سورج قدم جلا دیتا

    مرے رفیق اگر میرا ساتھ دے سکتے
    میں دشتِ شوق کو اک گلستاں بنا دیتا

    میں جان بوجھ کے محفل میں چپ رہا یارو
    اگر میں چاہتا پردے سبھی اٹھا دیتا

    کسی کی ہمسفری راہ میں رہی حائل
    میں ورنہ وہ تھا کہ ہر سدِّرہ گرا دیتا

    جو خار زار رتوں میں بھی ساتھ تھا انورؔ
    بہار آئی تو، کیسے مجھے بھلا دیتا
    ٭٭٭
     
  2. الف عین

    الف عین لائبریرین

    مراسلے:
    35,213
    جھنڈا:
    India
    موڈ:
    Psychedelic
    پنجابیکدی کدی تے اینج لگدا اے
    ساڈے ساہ بے کار گئے نیں
    حرفاں دی منڈی لگدی اے
    حرف نمانے ہار گئے نیں

     جو ہوناں، اوہ جاوے ہو
    پَئے ناں مَٹھی دل دی لو

    اک ٹوبے تے آن کے اترے
    تریہ دے مارے پکّھی دو

    اکّھاں دے وچ سفنے لَے کے
    ساڈے سامنے آن کھلو

    دنیا داری کرنی پَئے گی
    بھانویں ہس تے بھانویں رو

    شہر دے لوک بھلا کیہ جانن
    جھونے دی مٹّھی خشبو

    سانوں کلیاں کدے نہ چھڈ دی
    تیرے پیار دی ٹھنڈی لو

    نکّی جہی کہانی ساڈی
    روٹی اک، نیانے دو

    کدی تے شیشہ ویکھو، سوچو
    سانوں کیہ کیہ کیہندے او
    ٭٭٭



    بیٹھے بیٹھے دھون بھنا لئی
    بازاں نال اڈاری پا لئی

    رُسّے ہوئے نُوں سینے لا کے
    اجڑی نگری فیر وسا لئی

    کسے دی چھابی ول نہیں تکیا
    پُوری نہ سہی ادّھی کھا لئی

    اک انّھے نے نئیری راتے
    اپنے گھر وچ انّھی پا لئی

    تینُوں خوش ویکھن لئی انورؔ
    آپے اپنی کھیڈ گوا لئی
    ٭٭٭



    چھڈ ہور ناں ہُن ازمیشاں پا، ہُن تھک گئے آں
    ایس کھیڈ نُوں کِدرے بنّے لا، ہُن تھک گئے آں

    کئی نہیریاں راتاں، چڑھدے سورج ویکھے نیں
    کِتوں چَن دی چاننی لبھ لیا، ہُن تھک گئے آں

    اسیں ننگے پیریں ٹبّے ٹوئے اک کیتے
    سانوں اگے ود کے سینے لا، ہُن تھک گئے آں

    جدوں تانگھ دلاں دی مُک جاوے، دل مُک جاندے
    ہن آ جا بیبا، ہُن آ جا، ہُن تھک گئے آں

    اسیں انورؔ اپنے موہرِیاں دے، بھکھ مر کے وی
    ہُن تک پورے کیتے نیں چا،ہُن تھک گئے آں
    ٭٭٭




    میرے سُفنے ہار گئے نیں
    دکھ دنیا دے مار گئے نیں

    کنّے تاریاں چھالاں مارِیاں
    تھوڑے سَن جو پار گئے نیں

    اکھِیں ویکھن والے لوکی
    ججّاں اگّے ہار گئے نیں

    ہمت والے بندے اکثر
    ڈبدی بیڑی تار گئے نیں

    تیرے وچھڑن دا وی غم سی
    جگ دے طعنے مار گئے نیں

    کدی کدی تے اینج لگدا اے
    ساڈے ساہ بے کار گئے نیں

    حرفاں دی منڈی لگدی اے
    حرف نمانے ہار گئے نیں

    ساڈے اپنے لوکی سانوں
    غیراں اُتوں وار گئے نیں

    ساڈِیاں کھرِیاں گلاں سُن کے
    وَل کھاندے سرکار گئے نیں

    کنّے سوہنے لوک سی انورؔ
    دکھاں ہتّھوں ہار گئے نیں
    ٭٭٭


    ٭٭٭٭٭
    تشکر: فائل فراہمی کے لئے محمد یعقوب آسیؔ اور شاعر منیر انورؔ
    ان پیج سے تبدیلی، تدوین اور ای بک کی تشکیل: اعجاز عبید
     
  3. الف عین

    الف عین لائبریرین

    مراسلے:
    35,213
    جھنڈا:
    India
    موڈ:
    Psychedelic
    پنجابیکدی کدی تے اینج لگدا اے
    ساڈے ساہ بے کار گئے نیں
    حرفاں دی منڈی لگدی اے
    حرف نمانے ہار گئے نیں

     جو ہوناں، اوہ جاوے ہو
    پَئے ناں مَٹھی دل دی لو

    اک ٹوبے تے آن کے اترے
    تریہ دے مارے پکّھی دو

    اکّھاں دے وچ سفنے لَے کے
    ساڈے سامنے آن کھلو

    دنیا داری کرنی پَئے گی
    بھانویں ہس تے بھانویں رو

    شہر دے لوک بھلا کیہ جانن
    جھونے دی مٹّھی خشبو

    سانوں کلیاں کدے نہ چھڈ دی
    تیرے پیار دی ٹھنڈی لو

    نکّی جہی کہانی ساڈی
    روٹی اک، نیانے دو

    کدی تے شیشہ ویکھو، سوچو
    سانوں کیہ کیہ کیہندے او
    ٭٭٭



    بیٹھے بیٹھے دھون بھنا لئی
    بازاں نال اڈاری پا لئی

    رُسّے ہوئے نُوں سینے لا کے
    اجڑی نگری فیر وسا لئی

    کسے دی چھابی ول نہیں تکیا
    پُوری نہ سہی ادّھی کھا لئی

    اک انّھے نے نئیری راتے
    اپنے گھر وچ انّھی پا لئی

    تینُوں خوش ویکھن لئی انورؔ
    آپے اپنی کھیڈ گوا لئی
    ٭٭٭



    چھڈ ہور ناں ہُن ازمیشاں پا، ہُن تھک گئے آں
    ایس کھیڈ نُوں کِدرے بنّے لا، ہُن تھک گئے آں

    کئی نہیریاں راتاں، چڑھدے سورج ویکھے نیں
    کِتوں چَن دی چاننی لبھ لیا، ہُن تھک گئے آں

    اسیں ننگے پیریں ٹبّے ٹوئے اک کیتے
    سانوں اگے ود کے سینے لا، ہُن تھک گئے آں

    جدوں تانگھ دلاں دی مُک جاوے، دل مُک جاندے
    ہن آ جا بیبا، ہُن آ جا، ہُن تھک گئے آں

    اسیں انورؔ اپنے موہرِیاں دے، بھکھ مر کے وی
    ہُن تک پورے کیتے نیں چا،ہُن تھک گئے آں
    ٭٭٭




    میرے سُفنے ہار گئے نیں
    دکھ دنیا دے مار گئے نیں

    کنّے تاریاں چھالاں مارِیاں
    تھوڑے سَن جو پار گئے نیں

    اکھِیں ویکھن والے لوکی
    ججّاں اگّے ہار گئے نیں

    ہمت والے بندے اکثر
    ڈبدی بیڑی تار گئے نیں

    تیرے وچھڑن دا وی غم سی
    جگ دے طعنے مار گئے نیں

    کدی کدی تے اینج لگدا اے
    ساڈے ساہ بے کار گئے نیں

    حرفاں دی منڈی لگدی اے
    حرف نمانے ہار گئے نیں

    ساڈے اپنے لوکی سانوں
    غیراں اُتوں وار گئے نیں

    ساڈِیاں کھرِیاں گلاں سُن کے
    وَل کھاندے سرکار گئے نیں

    کنّے سوہنے لوک سی انورؔ
    دکھاں ہتّھوں ہار گئے نیں
    ٭٭٭


    ٭٭٭٭٭
    تشکر: فائل فراہمی کے لئے محمد یعقوب آسیؔ اور شاعر منیر انورؔ
    ان پیج سے تبدیلی، تدوین اور ای بک کی تشکیل: اعجاز عبید
     
    • پسندیدہ پسندیدہ × 1

اس صفحے کی تشہیر