میاں محمد بخش سیف الملوک مکمل

یوسف سلطان نے 'پنجابی فورم' کی ذیل میں اس موضوع کا آغاز کیا، ‏اکتوبر 14, 2015

  1. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    میاں محمد بخش
    میاں محمد بخش پنجابی دے اک شاعر گزرے نیں۔ سیف الملوک اونہاں دے شعراں دی کتاب اے۔ اوہ ضلع میر پور ازاد کشمیر دے اک پنڈ پیر شاہ غازی چ 1830 نوں جمے۔ اونہاں نیں 33 سال دی عمر چ سیف الملوک لکھیا۔ 1907 نوں 77 سال دی عمر چ مر گئے۔

    میاں محمد بخش دی لکھی ہوئی سفرالعشق جیہڑی سیف الملوک دے ناں نال مشہور ہے۔

    مُناجات
    1
    رِحمت دا مینہ پا خُدایا، باغ سُکّا کر ہریا
    بُوٹا آس اُمّید میری دا ،کردے میوے بھریا
    2
    مِٹھّا میوہ بخش اجیہا ،قُدرت دِی گھت شِیرِی
    جو کھاوے ،روگ اُس دا جاوے ،دُور ہووے دِلگیری
    3
    سدا بہار دئیں اس باگے ،کدے خزاں نہ آوے
    ہوون فیض ہزاراں تائیں، ہر بھُکھّا پھل کھاوے
    4
    بال چراغ عشق دا، میرا روشن کردے سینہ
    دل دے دِیوے دِی رُشنائی، جاوے وِچ زمیناں
    5
    نعمت اپنی وِی کُجھ مینُوں، بخش شناساں پاواں
    ہمت دے دِلے نُوں ،تیرا شُکر بجا لیاواں
    6
    لاہ ہنیرا جہل برُے دا ،چانن لا عقل دا
    بخش وِلایت شعر سُخن دی، یُمن رہے وِچ رُلدا
    7
    اوّل دِے دِل ،جِس وِچ ہوون ،سُچے سُخن خزانے
    لعل جواہر کڈھ کڈھ دیوے ،قُوّت بخش زُبانے
    8
    طبع میری دانافہ کھولیں، مُلکیں مُشک دُھمائیں
    سُن سُن مغز مُعطر ہوون، بُو عِشق دِی پائیں
    9
    سُخن میرے دِی شکروں ہوون، مٹِھّے مُنہ قلم دے
    شعر میرے دے عطروں کاغذ، لاوے خال رقم دے
    10
    وؤہٹی نویں کتاب میری نوں، جوبن بخش سنگھاریں
    پاک نظر دے ویکھن والے، ندی عشق دی تاریں
    11
    جے کوئی میلی اکھّیں ویکھے ،عیب دھِگانے لاوے
    اوہ بھی عدل تیرے دے گھر تھیں ،کُجھ سزائیں پاوے
    12
    مر مر ہِک بناون شیشہ، مار وٹّہ اِک بھندے
    دُنیا اُتّے تھوڑے ریہہ گئے،قدر شناس سُخن دے
    13
    اوّل تے کُجھ شوق نہ کسے، کؤن سُخن اج سُندا؟
    جے سُنسی تاں قصّہ اُتلا ،کوئی نہ رمزاں پُندا
    14
    لدگئے اوہ یار پیارے ،سُخن شناس ہمارے
    سُخن صراف مُحّمدبخشا ،لعلاں دے ونجارے
    15
    مجلس بَہہ بَہہ گئے سیانے ،کر کر ہوش سنبھالے
    ہک دُوئے سنگ ورتی اُلفت ،جیؤں بھلیاں دے چالے
    16
    لے لے گئے سُخن دی لذّت ،پی پی مست پیالے
    خالی ریہہ گئے مٹ محُمدّ ،خانے مجلس والے
    17
    کدھرے نظر نہ آوے کوئی ،بھرے پیالے والا
    جے دِسےّ تاں ورتے ناہیں، نہ ہِک گُھٹ نوالا
    18
    کہے اساں تھیں اوہلے ہوئے، ساقی مٹ پیالے
    ہائے افسوس مُحمّدبخشا ،کؤن کرے اُپرالے
    19
    یاراں باجھ شراب سُخن دا ،ورتن تے کد جیوسی
    سُچا میلا کڈھ مُحمّد ،جو پیوسی سو پیوسی

    19

    باری تعالیٰ دی حمد
    1
    اوّل حمد ثناء اِلٰہی, جو مالک ہر ہر دا
    اُس دا نام چِتارن والا ، کِسے میدان نہ ہردا
    2
    کام تمام میسّر ہوندے، نام اوہدا چِت دھریاں
    رِحموں سُکےّ ساوے کردا، قہروں ساڑے ہریاں
    3
    قُدرت تھیں، جس باغ بنائے، جگ سنسار تمامی
    رنگ برنگی بُوٹے لائے ،کُجھ خاصے کُجھ عامی
    4
    ہکناں دے پھل مِٹھّے کیتے پت اُنہاندے کؤڑے
    ہکِناں دے پھُل کاری آون نفعے پھلاندے تھوڑے
    5
    ایس عجائب باغے اندر ،آدم دا رُکھ لایا
    معرفت دا میوہ دے کے، واہ پھلدار بنایا
    6
    رحمت دا جد پانی لگا ،تاں ہویا ایہہ ہریا
    ہر ہر ڈالی نے پھل پایا ،سر دھرتی جد دھریا
    7
    واہ وا خالق سرجنہارا ،ملکاں جِن انساناں
    اربع عناصر تھیں جس کیتا ،گُونا گوں حیواناں
    8
    کُن اوہدی نوں کوئی نہ پُہتا، عاقل بالغ دانا
    درجس دے سر سجدے سٹے، لوح قلم اسماناں
    9
    حُکم اوہدے بِن ککھ نہ ہِلدا ،واہ قُدرت دا والی
    جِیا جُون نِگاہ اوہدی وِچ، ہر پتر ہر ڈالی!
    10
    آپ مکانوں خالی ،اُس تھیں ،کوئی مکان نہ خالی
    ہر ویلے ہر چیز مُحمّد ،رکھدا نِت سنبھالی
    11
    جُون ہزار اٹھاراں، اُس نے، دُنیا وِچ بنائی
    صُورت سیرت تے خاصیت، وکھو وکھری پائی
    12
    جُدا جُدا ہرجُونے جوگے، جگ تے کیتے کھانے
    اَنّھے لُوہلے ماڑے موٹے، ہر نُوں نِت پُچانے
    13
    جو جو رِزق کسے دا کیتُس لکِھیا کدے نہ ٹالے
    لاکھ کروڑ تکےّ برُیایاں پھر بھی اونویں پالے
    14
    آدم تھیں لے اِس دم توڑی، لاکھ ہوئے مرمٹّی
    صُورت جُدا جُدا سبھس دِی، علم اوہدے وچ گھتّی
    15
    وکھو وکھرے لیکھ سبھس دے ،لِکھ چھڈ یوس ہکواری
    جمّن مرن نہ گھُسّن دیندا، ساعت ادھّی ساری
    16
    ہکو فرش زمیں دا سارا، ہِکو مِینہ تراوت
    بُوٹے رُکھ زمیں پر جتنے ،سبھناں وچ تفاوت
    17
    سے ناڑیں اک پتراندر، جو ڑ کئی وچ جوڑے
    علم اوہدے وچ ککھ نہ بھُلا، سبھ معلم بِن لوڑے
    18
    صنعت دا کُجھ انت نہ لبھدا ،نظر کرو جس جائی
    دھن اوہ قادر ِسرجنہارا ،جس سبھ چیز بنائی
    19
    جے ہک مچھر دا پر بھجے ،توڑے جو جگ لگے
    ہر گز راس نہ ہوندا مُڑ کے، جیونکر آہا اگے
    20
    اِتنا کم نہیں کر سکدے، دا نشمند سیانے
    حکمت پاک حکیم سچّے دِی ،کؤن کوئی سبھ جانے
    21
    آپے دانا آپے بینا، ہر کم کردا آپے
    واحد لاشریک الٰہی ،صِفتاں نال سہا پے
    22
    ربّ جبّار قہّار سُنیندا ،خوف بھلا اِس بابوں
    ہے ستّار غفّار ہمیشہ، رِحم اُمّید جنابوں
    23
    بادشہاں تِھیں بِھیکھ منگاوے، تخت بہاوے گھاہی
    کُجھ پرواہ نہیں در اُس دے، دائم بے پرواہی
    24
    صُمٌ بُکمٌ رہن فرشتے ،کِس طاقت دم مارے
    در اُس دے پر عاجز ہو کے، ڈھیندے بُزرگ سارے
    25
    ہرڈھٹھے نُوں ہتھی دیندا، بخشنہار خطائیاں
    دِتیوس سُخن زُباناں اندر ،سخُناں وِچ صفائیاں
    26
    ہر در توں دُرکارن ہوندا ،جو اُس در تھیں مُڑیا
    اوسے دا اُس شان ودھایا، جو اُس پاسے اُڑیا
    27
    بادشہاں دے شاہ اُس اگّے، مُنہ ملدے وِچ خاکاں
    اؤگنہار کہایا اوتھے ،سچیاں صافاں پاکاں
    28
    مغرُوراں نُوں پکڑ نہ کردا، اوسے وقت شتابی
    معذُوراں نُوں چُکّے ناہیں، کر کے قہر خرابی
    29
    جے کر خفگی کرے اساں پر ،تک کے کمّاں برُیاں
    بخشش کر کے مہریں آوے ،پھیر اوہدے در ہُریاں
    30
    ماؤ پیؤ دی بے فرمانی ،جو بیٹا نِت کردا
    فرزندی دا پیار نہ رہندا ،کہن کویں ایہہ مردا
    31
    سجّن بھین بھرا نہ ہوون، راضی جِس بھرواں
    گھر آئے داکرن نہ آدر ،کپّن اوہدیاں باہواں
    32
    دوست یار کِسے دا ہِک دِن ،آدر بھاء نہ ہووے
    پھر اوہ مُکھ وِِکھاندا ناہیں، یاری تِھیں ہتھ دھووے
    33
    نفر غُلام کِسے دا ہووے ،خدمت اندر ڈِھّلا
    خاوند نوں کد چنگا لگدا ،جھڑکے کر کر گِلّا
    34
    میر وزیر مصاحب شاہ دے، ُحکموں باہر ہوون
    شاہ کھدیڑے غُصّہ کر کے ،ہور بھی نؤکر روون
    35
    واہ وا صاحب بخشنہارا ،تک تک ایڈ گُناہاں
    عِزتّ رِزق نہ کھسّے ساڈا، دیندا پھیر پناہاں

    36
    دوئے جہان اسماناں زمیاں، جو وافر بے اوڑے
    وِچ سمندر عِلم اوہدے دے ،ہِک قطرے تِھیں تھوڑے
    37
    کھانے پاء بہائیوس چوکی، ڈاہ زمیں دا پّلا
    سجّن دُشمن چنگے مندے ،دیندا نہ دھرکلّا
    38
    جے اوہ قِہر کماون لگدا، کؤن کوئی جو چُھٹدا
    رحمت اُس دِی جگ و سائے، ہر ہِک نِعمت لُٹدا
    39
    بندگی دِی پرواہ نہ اُس نُوں، گھاٹا نہیں گُناہوں
    زُہد عِبادت تاہیں ہوندے ،جاں گھلّے درگاہوں
    40
    سدا سلامت راج اوسے دا، اُس در سبھ سلامی
    آدم جِن ملائک ہر شے، جِیا جُون تمامی
    41
    مان کریندیاں مان تروڑے ،مسکینا ں دا ساتھی
    کوہ قافاں وِچ روزِی دیندا، سیِمُر غاں نُوں ہاتھی
    42
    لُطف کُنندا کرم کُنندہ، ہر دے کام سنوارے
    سبھ خلقت دا راکھا اوہو ،بھیت پچھانے سارے
    43
    سبھ وِڈیائی اُس نُوں لائق، بے پرواہ ہمیشہ
    ہِکناں تاج سعادت دیندا، ہِکناں بد اندیشہ
    44
    عیب میرے پر پلّا دیندا ،ہُنر کریندا ظاہر
    جدوں کرم دا واڑا کر دا ،کوئی نہ رہندا باہر
    45
    ہر عاجز پر رِحمت کردا ،کرے قبُول دُعائیں
    بِن منگے لکھ دیوے داتاں، محرم بن کے سائیں
    46
    ہر کوئی مُحتاج اُسے دا ،منگن ہارا در دا
    ہر گِز کِیتی اُس دِی اُتّے، اُنگل کوئی نہ دھردا
    47
    دائم نیکو کاری کردا ،نیکی اُس نُوں بھاوے
    بدیاں بھی پھر بخش گُزر دا، جاں رحمت پر آوے
    48
    سُورج تارے اُٹھ قطارے ،مشرق مغرب جاندے
    خاک زمیں دِی ثابت رکھدا، پانی تے تھر باندے
    49
    دھرتی پوند ڈُلاندی آہی ،ایدھر اودھر ہو کے
    حکمت نال لگائیوس مُحکم ،کوہ قافاں دے کوکے
    50
    قطرے ہِک منی دے تائیں، کے کُجھ جو بن دیندا
    پانی اُتّے صُورت لِکھّے ،حکمت عجب کریندا
    51
    اُس صُورت وِچ سِیرت پاوے ،اہل بصِیرت تکدے
    انھّے لوک اسمتر بھائی ،قدر پچھان نہ سکدے
    52
    وٹّے دے وِچ لعل ٹکِاندا، جانن قِیمت پاندے
    ساوی شاخوں ویکھ نکالے ،گُل پھل رنگ رنگاں دے
    53
    سِپاں اندر موتی کردا، رکھ کے قطرہ پانی
    شِکماں وچّوں باہر آنے، صُورت بی بی رانی
    54
    اگاّ پِچھاّ اُس نُوں معلم، نہ چھُپیا ہِک ذرّہ
    دانا بینا کشف قلُوبی ،حییّ قیّوم مقرّہ
    55
    کنّاں باجھوں سنُنے والا ،تکدا ہے بِن نیناں
    باجھ زُبان کلام کریندا ،نہ اُس بھائی بھیناں
    56
    غالب امر مبُارک اُس دے، نہ ہویاں نُوں کیتا
    ہویاں نُوں نابُود کریسی ،آپ ہمیشہ جیتا
    57
    خاک ہویاں نُوں دُوجی واری، مُڑ کے زِندہ کرسی
    وِچ میدان قیامت والے ،ہر کوئی لیکھا بھر سی
    58
    سبھ جہان کُوکیندا ایہو ،ہے تحقیق اِلٰہی
    لیکن کُن مُبارک اُس دی ،کِسے نہ لدھّی آہی
    59
    صفت اوہدی نُوں فہم نہ پُہتا ،ذاتے وہم نہ پاندے
    اُس ڈابے کئی بیڑے ڈوبے، تختہ ہویا نہ باندے
    60
    اُس میدان نہ چلّے گھوڑا ،شینھ حیرت دا گجےّ
    خاص پہلے لَا اُحصِی کہہ کے ،اُس دوڑوں سن رجےّ
    61
    ہر جائی نئیں چلدی بھائی، جیبھے دی چترائی
    کن ڈورے جِبّھ گُنگی ہوندی ،جاں کوئی جاگہ آئی
    62
    اُس مجلس دا محرم ہو کے، پھیر نہ مُڑدا کوئی
    جو ایہہ مست پیالہ پیندا ،ہوش کھڑاندا سوئی
    63
    اُس خونی دریاؤں ڈردے، عقل فکر دے سائیں
    کس دی بیڑی باہر آئی ،پہنچ اجیہیں جائیں
    64
    جیکر تینُوں طلب مُحمّد ،اُس رستے ٹُر اُڑیا
    مُڑ آون دی رِکھ نہ ہِکھی، ایتھوں کوئی نہ مُڑیا
    65
    نال ریاضت کریں صفائی ،سان فقر دی گھس تُوں
    مت خُوشبو عشق دی کرسی، طالب عہد اَلَستُوں
    66
    پَیر طلب دے کھڑسن اوتھے ،اُڈیں حُب دے بالوں
    اگّوں پکڑ یقین لنگھا سی ،پڑدے پاڑ خیالوں
    67
    ایہہ دریا مُہانے باجھوں ،لنگھن مُول نہ ہوندا
    رُڑھ مردا یا ڈُبدا جیہڑا، آپ ہکلاّ پوندا
    68
    جِنھّاں ملاح منایاناہیں ،بیڑے چڑھے نہ اُس دے
    راہوں پرت پئے وچ باراں، مُفت نکڑمے مُسدے
    69
    رستہ چھوڑ نبی ﷺ دا ٹُریاں ،کوئی نہ منزل پُگدا
    جے لکھ محنت ایویں کریئے، کلّر کول نہ اُگدا
    70
    رستہ صاف نبی صلى الله عليه وسلم دے پِچھے ،ہور نہ جانو کوئی
    اوہو کرے شفاعت ساڈی ،تاہیں مِلسی ڈھوئی


    89
    حضور سرورکائنات صلى الله عليه وسلم دی نعت

    1
    واہ کریم صلى الله عليه وسلم اُمّت دا والی، مِہر شفاعت کردا
    جِبرائیل جہیے جِس چاکر، نبیاں دا سر کردہ
    2
    اوہ محبُوب حبّیب ربّانا صلى الله عليه وسلم، حامی روز حشر دا
    آپ یتیم یتیماں تائیں ،ہتھ سِرے پر دھردا
    3
    جے لکھ واریں عطر گُلابوں، دھویئے ِنت زُباناں
    نام اُنہاں دے لائق ناہیں، کے قلمے دا کانا
    4
    نعت اُنہاں دِی لائق پاکی ،کد اساں ناداناں
    میں پلیت ندِی وِچ وڑیا ،پاک کرے تن جاناں
    5
    نال اِشارت ٹُکڑے کیتا، جِس نے چن اسمانی
    سُک روڑاں تھیں جِس پڑھایا، کلمہ ذِکر زُبانی
    6
    مُعجزیوں اُس بُہت ودھائی ،تھوڑی سی مہمانی
    لشکر تساّ سبھ رجایا، ہِکسے کاسے پانی
    7
    صدر نشین دِیوان حشر دا، افسر وِچ اِماماں
    کُل نبی مُحتاج اِنہاندے ،نفراں وانگ غلاماں
    8
    دُنیا تے جد ظاہر ہویا، گھُر یا دین دمامہ
    کوہ قافاں نے سیس نِمایا، کوٹ کُفّار تماماں
    9
    تخت چبارے شاہی کنبے ،ڈھٹّھے کُفر منارے
    چھیک دِتّے قُرآن اوہدے نے، اگلے دفتر سارے
    10
    سبھو نُور اوسے دے نُوروں ،اُس دا نُور حضُوروں
    اُس نُوں تخت عرش دا مِلیا ،مُوسیٰ نُوں کوہ طُوروں
    11
    لَو لَا کَ لَمَا خَلَقتُ الکَونَ ،آیا شان اِنہاں دے
    جِنّ اِنسان غُلام فرِشتے، دوئے جہان اِنہاں دے
    12
    نُور ِمحُمدّ صلى الله عليه وسلم روشن آہا ،آدم جدوں نہ ہویا
    اوّل آخر دوئے پاسے، اوہو مل کھلویا
    13
    پاک جمال اوہدے نوں سِکدے ،روح نبیّاں سندے
    حُوراں ملک اُنہاندی خاطر ،خدمت کارن بندے
    14
    ولی جِنہاں دِی اُمّت سندے، نبیاں نال برابر
    اُمّت اُس دِی بنیا لوڑن ،مُرسل ہور اکابر
    15
    حُسن بازار اوہدے سے یُوسؑف ،بردے ہووکاندے
    ذُوالقرؑنین سلُیمؑاں جیسے ،خدمت گار کہاندے
    16
    عیسؑیٰ خاک اِیہناں دے در دی، گھِن تیمم کردا
    تاہئیں دست مُبارک اُس دا ،شافی ہر ضرر دا
    17
    خال غُلامی اِس دِی والا ،لایا پاک خلیلؑے
    جانی نُوں قُربانی کیتا ،مہتر اسما عیؑلے
    18
    مُوسؑیٰ خضؑر نقیب اِنہاندے، اگّے بھجن راہی
    اوہ سلطان مُحمّد صلى الله عليه وسلم والی ،مُرسل ہور سپاہی
    19
    دہ سے سدّ جنہاں نُوں ہویا، نیڑے آء پیارا
    نعت اِنہاں دِی کے کُجھ لِکھّے، شاعر اؤ گنہار


    108

    معراج شریف دا ذکر

    1
    آئی رات مُبارک والی، بھاگ اساڈے جاگے
    سجناں تے خُوش مُشکاں ڈُہلیاں، دُشمن سرسُہاگے
    2
    اسماناں پر تارے رؤشن، شمع چراغ یگانے
    سِکدیاں یاراں نُوں آ پُہتے ،سِکّاں دے پروانے
    3
    وحی وکیل لیایا سدّا ،نالے گھوڑا جوڑا
    آملِیے ہِک جوڑ مُحمّدﷺ، تینُوں قُرب نہ تھوڑا
    4
    ہر دم سِک تُساڈی سانُوں ،آئی رات مِلن دی
    سد گھلیوں وڈیائی دے کے ،عزّت ودھّی سجن دِی
    5
    لوح قلم اسماناں زمیاں ،دوزخ جنت تائیں
    کُرسی عرش مُعلیٰ ویکھیں ،سیر کریں سبھ جائیں
    6
    عزّت قُرب تُساڈا ویکھن ،حُوراں ملک پیارے
    نالے رُوح نبیاں سندے ،ہون سلامی سارے
    7
    دوزخ جنّت وِچ اسماناں ،جو خلقُ اللہ وسدی
    پاک جمال تُساڈے کارن، ہر دی جان ترسدی
    8
    ویکھ جمال حبیب صلى الله عليه وسلم میرے دا ،صدقے صدقے جاون
    شرف سعادت پاون سارے ،شُکر بجا لیاون
    9
    ہویا سوار بُراقے اُتّے ،اوہ سلُطان عرب دا صلى الله عليه وسلم
    چائی واگ مُحبّت والی ،ٹُریا راہ طلب دا
    10
    لے لے نذراں ملدے اگّوں، رُوح تمام نبیاں
    خِدمت اندر حاضر ہوئے ،بدھّے لک ولیاّں
    11
    سے سنگار کیتے سبھ حُوراں ،منگل گاون کھلیاں
    اج جنجاں دا لاڑا آیا ،مل مل رکھو گلیاں
    12
    اَسریٰ دا سرگشت سرے تے، افسر سی لولا کی
    طٰہٰ تے یٰسین پھُلّاں دا ،سہرا شرم تے پاکی
    13
    سوہنی جھنڈ مُعنبر سر تے، چمکے نُور دُخانوں
    سُرمہ سی مازَاغَ اکھّیں وِچ ،گل تعویذ قُرآنوں
    14
    نعت درُود صلوٰۃ سلاموں ،چھٹیاں جھُولن قطاراں
    صلی اللہ علیہ وسلم ،کرن نقیب پکُاراں
    15
    چھوڑ اسماناں زِمیاں تائیں، سرور صلى الله عليه وسلم گیا اگیرے
    جتھّے وحی نہیں ونج سکدا ،ہٹ بیٹھا کر ڈیرے
    16
    سرور نے فرمایا اُس نُوں ،جے تُوں ساتھی میرا
    چل اگیرے نال اساڈے، کیوں بیٹھوں کر ڈیرا
    17
    کیتی عرض فرشتے حضرت ،کؤن اسیں بے چارے
    جے ہِک گِٹھ اگیرے ہوواں، سڑ جاندے پر سارے
    18
    نئیں مجال اساڈی اگّے، چمکن نُور تجلّے
    ایسا قُرب تُسانُوں لائق، جاؤ ہِک ہکلّے
    19
    جتّھے قدم تُساڈا اوتھے ،ہور نئیں کوئی پُجدا
    اہل کمال جلال محُمدّ صلى الله عليه وسلم ،تُوں ہی تُو ہیں سُجھدا
    20
    سبھ کسے تھیں گئے اگیرے ،چاء چاء پردے نُوری
    قَابَ قؤسین اَو ادنیٰ تائیں، پایا شان حضُوری
    21
    جانی نال ملے دِل جانی ،وِتھ نہ رِہیاّ ذرّہ
    خلعت تُحفے ہدیے لے کے، آئے پھیر مقّررہ
    22
    ایسا نبی جنہاں دا والی ،سو اُمّت کیوں جھُرسی
    عیب گُناہ خطایاں بابت، کیوں دوزخ ول ٹُرسی
    23
    کے کُجھ نعت تُساڈی آکھاں، خلقت دے سردارا
    لاکھ صلوٰۃ سلام تیرے تے، لاکھ درُود ہزارا
    24
    تُدھ پر ہون درُود اللہ دے ،آل اؤلاد تیری تے
    پیرواں اصحاباں اُتّے، بھی بنُیاد تیری تے
    25
    پیر مُرید صدیق اکبر سن، پہلے یار پیارے
    حق جنہاں دے ثَانِیَ اثنَینِ، اِذ ھُمَا فِی الغَارِ
    26
    یار دُوجا فارُوق عمُر سی ،عدل کیتا جس چھڑکے
    ایہہ شیطان رجیم رُلایا، پنجے اندر پھڑکے
    27
    شب بیدار غنی سی ترِیجا، جامع جو قرآنی
    عثُمان ذُوالنورین پیارا ،مہتر یُوسف ثانی
    28
    چوتھا یار پیارا بھائی ،خاصہ دِل دا جانی
    دُلدُل دا اسوار علی ہے ،حیدر شیر حقانی
    29
    لَحمُکَ لَحمِی دَمُّکَ دَمّیِ، شان جِنہاندے آیا
    سخی بہادر جگ وِچ نادر ،جِس دا عالی پایہ
    30
    ذُوالفِقار جنہاں نُوں اُتری ،خلعت فقر حضُوروں
    جُمل جہان ہوئی رُشنائی شاہ ،مرداں دے نُوروں
    31
    جمدّڑیاں سن جس دے اگے، بُتّاں سیس نوائے
    خیبر کوٹ کفار گِڑائیوس ،ڈنکے دین وجائے
    32
    ستّر دو بہتر واریں ،راہ اللہ دے وِکیا
    دوئے امام دِتے راہ مولیٰ، پھیر صبر کر ٹِکیا
    33
    رباّ اِنہاں اِماماں پِچھّے، جو گُل لال نبی دے
    پاک شہید پیارے تیرے ،افسر آل نبی دے
    34
    ہِکناں عِشق تیرے دے پیتے، بھر بھر زہر پیالے
    خنجر جھاگ مُحبّت والی، ہِکناں بدن حلالے
    35
    ہوندی قُوّت زور نہ لایا، بیٹھے من رضائیں
    پانی باجھ پیاسے چلّے ،دِین دُنی دے سائیں
    36
    عِشق تیرے وِچ گھائل ہوئے، مائل حُسن ازل دے
    سر ِدِتّے پر سِی نہ کِیتی، شادی کر کر چلدے
    37
    پِیر سَنے وِچ نِیر عِشق دے، بیڑا میرا تاریں
    میں عاجز مسکِین بندے نُوں، نال اِیمانے ماریں
    38
    توڑے رد سوال کریسیں ,توڑے عرض قبُولے
    میں بھی دوہیں جہانی پھڑیا, دامن آل رسُولے
    39
    یا نبی اللہ جے کُجھ دِتّا ، قدر تینُوں ربّ والی
    ذرِّے جِتنا گھٹدا ناہیں، ہتّھوں ہوندا عالی
    40
    اؤگنہار طُفیل تُساڈے ،اسیں بہشتیں جائیے
    رحمت اتے لقاء مہر دا، پاک جنابوں پائیے
    41
    ہور کسے کُجھ نیکی ہوسی، توشہ خرچ قبر دا
    مینُوں ہکّو نام تُساڈا ،گہنا روز حشر دا
    42
    تینُوں قوّت بخشی مؤلیٰ ،سبھ خلقت بخشاویں
    ہوندے زور سوال نہ موڑیں، نبی کریم کہاویں
    43
    دوست دُشمن چنگا مندا جے ،کوئی ہوئے سوالی
    کد کریماں دے در اُتّوں ،مُڑ آوے ہتھ خالی
    44
    رکھّی جھول تُساڈے اگّے، پاؤ خیر یتیماں
    اؤ گنہار کُوچجیں بھریا ،بخشیں نبی کریما
    45
    کیتی بے فرمانی تیری ،بُھلاّ پھریوس راہوں
    نام اللہ دے بخش بے ادبی، نہ کر پکڑ گُناہوں
    46
    سُخن نہیں کوئی ہوندا میں تھیں، تیری شان قدر دا
    طٰہٰ تے یٰسین الٰہی ،صفت تُساڈی کردا
    47
    بُہت عزّت لؤلاکی تینُوں، کے میں صِفت سنُاواں
    آل اصحاب سمیت سلاماں، ہور درُود پچُاواں
    48
    آل اؤلاد تیری دا منگتا، میں کنگال زیانی
    پاؤ خیر مُحمّد تائیں ،صدقہ شاہ جیلانی


    156

    حضرت غوث الاعظمؒ دی مدح

    1
    واہ وا میراں شاہ شہاں دا ،سیّد دوہیں جہانی
    غؤث الاعظم پِیر پِیراں دا، ہے محبُوب ربّانی
    2
    نانک دادک ولوّں اُچّا ،سُچّا حسبوں نسبوں
    نبیاں نالوں گھٹ نہ رہیا ،ہرصفتوں ہر وسبوں
    3
    نبیاں نُوں ربّ ولّوں آندے، وحی سلام سُنیہے
    وحی نہ محرم میراں تائیں، دَسّےبھیت اجیہے
    4
    نام نڑنویں اُس نوں بخشے، حُکم ایہو فرمایا
    اعظم اِسم تُساڈا نانواں ،جس پڑھیا پھل پایا
    5
    آل نبی اؤلاد علی دِی ،سِیرت شکل اِیہناں دِی
    نام لیاں لکھ پاپ نہ رہندے ،میل اندر دِی جاندِی
    6
    سے برساں دے موئے جوائے، سُکے نیر وگائے
    کھُتھے رُوح فرشتے ہتّھوں ، لِکھے لیکھ مٹائے
    7
    غؤثاں قُطباں دے سِرمِیراں ،قدم مُبارک دھریا
    جو دربار اِیہناں دے آیا، خالی بھانڈا بھریا
    8
    نبیاں تے جد اؤکڑ آئی ،رُوح میراں دا پُہتا
    مُشکل حل کرائی ہر دی، قُرب شاہاں دا بُہتا
    9
    اُس محبُوب الٰہی جیسا ،جگ پر سخی نہ کوئی
    مُشت نمونہ سُن خرواروں، ہکدن کیسی ہوئی
    10
    ڈیگر ویلے ہکس مُریدے ،کیتی عرض ضرُوروں
    یا حضرت اج کوئی سخاوت، ڈِٹھّی نئیں حضُوروں
    11
    باطن اندر کیتی سائیاں ،سانُوں نظر نہ آئی
    یا کوئی ہور اسرار اجیہا ،جس دیہاڑ لنگھائی
    12
    حضرت نے فرمایا شخصا، جے لکھ باطن کیتی
    لیکن تُساں نہ ڈِٹھّی کوئی، جو بیتی سو بیتی
    13
    ظاہر بھی کُجھ دسّاں تینُوں ،پلک نہ جاندا خالی
    ایہو جیہی ہمیش سخاوت ،کھڑدے روز سوالی
    14
    ست وِیہاں کوئی عاصی مُجرم، چُن چُن بُرے لیاؤ
    نظر اساڈِی اگّے رکّھو، ساعت ڈِھّل نہ لاؤ
    15
    خدمت گاراں پکڑ لیاندے، اوگنہار نکارے
    میراں نظر کرم دی کیتی ،غوث بنائے سارے
    16
    ہک کوئی ولی اللہ دا ہویا، رد کسے تقصیروں
    چور اُچکاّ تے مُنہ کالا، ربّ بنایا پیروں
    17
    جِت ول جاوے نکِےّ وڈّے ،لوگ سبھو دُرکارن
    ایہہ مردُود اِلٰہی سندا، آیا ہے کِس کارن؟
    18
    منگیا خیر نہ پیندا کِدھروں، نہ مِلدا گھُٹ پانی
    بھُکھّا تے ترہایا وتدا ،پکڑی چال نِمانی
    19
    ترے سے سٹھ ولی دے قدمیں، لگا واروواری
    اوہ تقصیر معاف نہ ہوئی ،دِن دِن ودھ قہاری
    20
    صاف جواب ولیّاں دِتّا ،تُوں مردُود جنابی
    جے کوئی کرے شفاعت تیری، اُس دے باب خرابی
    21
    اوڑک ہکس ولی نے کہیا ،جا بغداد سُہاوے
    اوہ میراں محبُوب خُدا دا، مت تینُوں بخشاوے
    22
    مُنہ کالا کر گیا نمانا ،حضرت دی درگاہے
    حق اوہدے وچ رحمت منگی، میراں شاہنشاہے
    23
    ہویا حُکم جنابوں میراں ،نہ کر اس دی یاری
    جو اُپرالا اِس دا کرسی ،اُس دے باب خواری
    24
    اِس گلّوں محبُوب الٰہی ،رُس ہویا مُڑ راہی
    جاں ہِک قدم اٹھایوس اونویں ،ہویا حُکم الٰہی
    25
    ایہہ مردُود زیانی بخشاں، ہور ہزار اجیہا
    رُس نہیں محبُوب پیارے ،منیم تیرا کہیا
    26
    دُوجا قدم اٹھایا حضرت، پھیر کہیا ربّ والی
    دو ہزار اجیہا بخشاں، نالے ایہہ سوالی
    27
    تریجا قدم مُبارک چایا ،آیا حُکم حضُوروں
    ترے ہزار اتے ہِک ایہہ بھی ،واصل کرساں نُوروں
    28
    تیرا کہیا کدے نہ موڑاں، اے محبُوب یگانے
    اوہ سارے جد قُطب بنائے، پِیر پڑھے شُکرانے
    29
    ایسی عِزت خاطر تیری، ربّ دے خاص عزیزا
    آس تُساڈی رکھّاں میں بھی، اوگنہار نچیزا
    30
    سیوا دار تساڈا حضرت ،کوئی نہ رہیا خالی
    سخی دوار تساڈے اُتّے، میں کنگال سوالی
    31
    لَکھّاں خیر تُساڈے لیندے ،بِن منگے بِن لوڑے
    دِین دوان سبّھو ہتھ تیرے، کوئی نہ ٹھاکے ہوڑے
    32
    میں پاپی شرمندہ جھُوٹھا، بَھریا نال گُناہاں
    ہِکّو آس تُساڈے در دِی ،نہ کوئی ہور پناہاں
    33
    میں انّھا تے تِلکن رستہ، کیونکر رہے سنبھالا
    دھکّے دیون والے بہُتے، تُوں ہتھ پکڑن والا
    34
    تُوں پکڑیں تاں کوئی نہ دھکے، پہنچ شتابی کر کے
    گُھمّن گھیر اندر انتارُو، لگھ نہ سکّاں ترکے
    35
    تِلک تِلک کے مُنہ سِر بھریا، گندی گلی گیاہاں
    تکدا لوک تماشے حضرت ،میں بے حال پیاہاں
    36
    پاک نہیں ہتھ پکڑ اُٹھاندے، بھریوس نال پلیتی
    یا میراں کے حال بندے دا، جے تُدھ سارنہ لیتی
    37
    چوراں نُوں تُوں قُطب بنایا، میں بھی چور اُچکّا
    جِس درجانواں دھکّے کھانواں، ہِک تیرا درتکاّ
    38
    سُن فریاد پیراں دے پیرا ،دھکّا دئیں نہ میں نُوں
    بے کساں دا والی تو ہیں، شرم دِتّی ربّ تیں نُوں
    39
    آپ مُہاری پِچھّے پئیاّں، سٹ نہ جائیں مردا
    عرض کرن دے لائق شاہا، سُخن نہ میں تھیں سردا
    40
    عرض کراں شرمِندہ تھِیواں ،کے میں کراں کُکارا
    مُنہ میرا کد عرضاں لائق، ناقص عقل بیچارہ
    41
    مت کوئی سُخن ان بھانا نکِلے، عاجز مُفت مریواں
    رکّھو قدم میرے سر حضرت، سدا سُکھالا تھیواں
    42
    بچیاں دا سر صدقہ میں ول ،نظر کرم دی پاؤ
    شاہ مُقیم مُحمّد پچھّے ،پاک جمال دِکھاؤ
    43
    میں بے جانا او گنہارا، لائق نہیں جمالاں
    تینُوں سبھ تؤفیقاں حضرت، نیک کرو بدحالاں


    199

    حضرت شاہ مُقیم حجروی دِی مدح

    1
    حضرت مِیراں شاہ مُقیما، تیرا شان زِیادہ
    سوہنا سخی جِدھے گھر جایا ،علی امیر شہزادہ
    2
    نُوری ملک کریندے چُوری، حُوراں منگل گایا
    بالا پِیر لکھّاں دا داتا ،دھن مائی جِس جایا
    3
    عالم تے رُشنائی ہوئی ،چڑھیا چن نُورانی
    حسنی سیّد پیدا ہویا ،صُورت یُوسف ثانی
    4
    حُجرے اندر گھُریاں بھیراں، دِینی ڈنکے مارن
    لعل بہاول شیر قلندر، دم دم نال پُکارن
    5
    طوطے مینا خُمرے بولن ،دھن مُقیم مُحمّد
    گودِی وِچ کِھڈاوے جِس نُوں، نبی کریم مُحمّد صلى الله عليه وسلم
    6
    جِس نُوں ویکھ سوا لکھ ہویا، عارف اہل وِلایت
    کِس نُوں طاقت آکھ سُناوے ،اِسدے قُرب نہایت
    7
    آل نبیؐ اولاد علیؑ دِی، واہ سیّد گیلانی
    دستگیر جِنہاں دا دادا ،کؤن تِنہاں دا ثانی
    8
    کُتّےجو درگاہ اوہدی دے ،شیراں اُپّر بھارے
    پِیراں دے سر پَیر مُحمّد، واہ وا پیر ہمارے
    9
    پِیراں دے درباروں پاوے ،دائم خلق مُراداں
    مینُوں بھی کُجھ شؤق الٰہی، بخشو سُن فریاداں
    10
    دمڑی والا لعل تُساڈا ،جِس دِی ہے منظُوری
    پاک جناب اِنہاں دی اندر، مینُوں کرو حضوری


    209

    مرشد ھادی حضرت پیرا شاہ غازیؒ دی مدح

    1
    بِسمِ اللہ بِسمِ اللہ اگّوں ،مدح مُبارک آئی
    ہادی مُرشد دِی جِس دُولے، چارے کوُٹ نوائی
    2
    مُسلم ہندُو کوئی نہ نابر، سیوے سبھ لوکائی
    داتا سخی محُمدّبخشا ،دِن دِن دیگ سوائی
    3
    عاجز نِردھن اُس دے در تے، لکھ نعامت کھاندے
    ہِک دمڑی دا تُحفہ لے کے ،دیندا دان لکّھاں دے
    4
    شاہ سُلطان اوہناں دے بوہے، عاجز بن وِکھاندے
    عاجز اُس دے شاہ سدا ون، اُس دا مان رکھا ندے
    5
    اُس در دے سگ عاری کولوں ،شیر ببرّ بھؤ کر دا
    اگّے چڑھے نہ چِڑی اوہدی دے، باز شکاری ڈر دا
    6
    بادشہاں دا پِیر کہاوے ،پِیراں شاہ کر جاتا
    پِیراں شاہ قلندر غازی، نِت سوا لکھ داتا
    7
    سیک لگے جد سیوک تائیں، ترُت سُنے فریاداں
    پہُنچے کر تاکید محُمدّ ، پان مُرید مُراداں
    8
    زِندہ پِیر کرامت ظاہر، فیض ہمیشہ جاری
    باغِ نبی دا گُل عجائب، کھِڑیا سدا بہاری
    9
    جُمل جہان دُھمّی خوشبوئی ،جھُلّی واؤ کرم دی
    واہ سُہیل کرے یلغاراں، قیمت پیندی چم دی
    10
    ساوی جھنگی جوبن رنگی، جلوہ حسن کمالوں
    شاخاں مستاں سر لٹکائے ،دم دم جھُولن حالوں
    11
    طوطے مینا خُمرے بولن ،کوئل مور لٹورے
    دھن پِیرا دھن پِیرا جِس نے، رِزق اساڈے ٹورے
    12
    بُلبُل بھؤر گُلاّں دِی باسوں، پِھر دے مست دِیوانے
    ہُد ہُد کرن سجُود عِبادت،سِر پر تاج شہانے
    13
    کُکّڑ اُٹھ صباحِیں دیندے ،ٹھپ تیمم بانگاں
    بُوزے تے کلچٹیاں سوزوں، کر دے کُوکاں چاہنگاں
    14
    اٹھویں روز ہووے نِت میلہ، لوگ زِیارت آون
    شاہ مرداں تے مست قلندر، بھیراں گج سُناون
    15
    پِیر میرے دِی دُھم چؤفیرے ،آون ولی سلامی
    چُمّن خاک کریندے خِدمت، دعویٰ رکھ غلُامی
    16
    جنّت شان مکان منُوّر، رُوپ ڈُلہے ہر پاسے
    در اُس دے نِت نویں سوالی، پاون آس نِراسے
    17
    اؤتریاں نُوں پُتّر دیندا، وِچھڑے یار مِلاوے
    در اُس دے دِی خاک ملّن تِھیں، کوڑھ فرنگ اُٹھ جاوے
    18
    رُڑھے جہاز لگاوے بنّے ،ہر مُشکل حل کر دا
    لڑ لگّے دا شرم تُسانُوں، پاک شِہیدا مردا !
    19
    جِس پر تیرا سایہ پِیرا ، اؤگن دے گُن اُس دے
    جانی دُشمن دوست بن دے ،جو دوکھی سو مُسدے
    20
    رحمت نظر تُساڈی جیکر، میں پر ہووے سائیاں
    بخشنہارا بھی تد راضی، کجوّ عیب خطایاں
    21
    تُوں ہیں بخشنہارا میرا ،نِت ستاری کردا
    ظاہر باطن معلم تینُوں، تک بُرائیاں جردا
    22
    میں نکِاری اؤ گنہاری، پُر تقصِیر بے چاری
    مان تران تُساڈا حضرت ،شرم شہاں نُوں ساری
    23
    جو چاہیں سو لِکھّیں سائیاں! مالک لوح قلم دا
    میں مسکِین حوالے تیرے ،تُوں ضامن ہر کم دا
    24
    ہِک پل مُشکل باجھ تُساڈے ،سائے پشت پناہوں
    میں عاجز نُوں نام اللہ دے، ردّیں نہ درگاہوں
    25
    سدا مُحمّدبخش نِمانا، ہِلیا کرم فضل دا
    تکیہ پرنا محض تُساڈا، نہ کُجھ رَلا عمل دا
    26
    کے مجال میری جے آکھاں، انج کرو گل میری
    گل میری ہتھ تیرے سائیاں! سا ہم پیا نت تیری
    27
    نہاں عزیز مصاحبی لائق، در تیرے سگ سُتا
    کُتّیاں دا بھی نفر نکارا، نفراں پچھے کُتّا
    28
    جِس سر ہے دستار تُساڈی، میں بھی اُس دے درتے
    خیر خیرایت بیٹھا کھاواں، جے کجھ چھاندا ورتے


    237

    سجادہ نشیں وڈے بھرا حضرت میاں بہاول بخشؒ دی مدح تے کتاب لکھن دا کارن

    1
    سُخناں دِی اوہ قِیمت پاوے، شعر میرے خوش لیندا
    اُس صرّاف اگے جو تردا، سوء خزانے پیندا
    2
    شِعراں وِچ طبیعت اُس دِی، کر دی وال شگافی
    ایس زمانے اِس نَقَد دِی ،اِس پر تُم صرّافی
    3
    اللہ بھاوے قدر شناسی، اس جیہی اج کِس نُوں
    رمز پچھانے معنے جانے، ایہہ تاثیراں جِس نُوں
    4
    کدے عِبادت کدے عدالت، آپ نہ ہوندا ،واندا
    نالے نازک طبع نہ جھلدی، فکر نہیں گل پاندا
    5
    تاں ایہہ کم دسیندا مینُوں آپ کرے تاں ہوندا
    جے کوئی سُخن کرے تاں اوہ بھی، دُر یتیم پروندا
    6
    صُورت خُوبِی سِیرت خُوبی، خُوبی ورتن چالا
    تاں ہی نام مُبارک اُس دا، خُوبی بخشن والا
    7
    نام مُعمّےاندر دسیّا ،عام نہ سمجھن تد بھی
    سادہ اِسم بلاون پڑھدے، مینُوں ہوئے بے ادبی
    8
    میرا ہے اوہ وڈّا بھائی، عُمروں عقلوں وسبوں
    دانشمند اکابر دانا، بحر نظم دے کسبوں
    9
    شعراں دا سِی شؤق اونہاں نُوں ،پڑھ پڑھ قِیمت پاندے
    ہر عاشق دے قِصّے تائیں ،خُوب طرح دِل لاندے
    10
    سیف ملُوکے دِی گل اوہناں، کِسے کِتابوں ڈِٹّھی
    اِس قِصّے دِی طلب پیو نیں، میں ول کر دے چِٹّھی
    11
    چِٹّھی گھِن سِرے پر رکّھی، کھول جدوں پِھر ڈِٹّھی
    سوہنے لفظ عِبارت پُختی، شہد شکر تِھیں مِٹّھی
    12
    کاغذ صاف منوّر گردا ،جیؤں چِہرہ دِلبردا
    نُقطے وانگن بِندی مُشکی، حرف آغاز اُتر دا
    13
    حرفاں وِچ سُفیدی روشن ،جیؤں پُھل اندر پتّاں
    شاخاں وانگر سطراں سِدھیاں ،چوٹی تِھیں لگ لتّاں
    14
    ہر ہر سطر مُبارک حُب دِی، آہی لہر روانی
    لفظاں دے سِپ وِچّوں لبھّن، دُر یتِیم مُعانی
    15
    کُنڈل دار پئے وِچ گھیرے ،زُلف جِویں محبُوبی
    مرکز نیناں مِژگاں وانگر، کؤن گنِے سبھ خُوبی
    16
    ایہہ مضمُون چِٹّھی دا آہا، قِصّہ جوڑ شتابی
    چُن چُن سُخن پرووِیں تسبیح، موتی سِل خُوشابی
    17
    صِفت حُسن دِی دُکھ عِشق دے، جیوں مؤجاں دریاواں
    صُلح لڑائیاں عیش قضیّے، باغیں میوے چھانواں
    18
    یک بیک سُنائیں سارے ،سُخن برابر کر کے
    وانگ مُصنفاں وڈکیاں دے، دُور اندیشے دھر کے
    19
    نِکّے قِصّے بیت سِی حرفی، کے ہویا تُدھ لِکّھے
    ایسے سویں تُسی بھی مِیاں، سُخن کرن ہُن سِکھّے
    20
    چھپڑیاں وچ ترتر ڈٹھوئی، آء ندِی وِچ پؤ کھاں
    یا دس زُور طبیعت والا، یا مُڑ تائب ہو کھاں
    21
    قِصّے اندر کسر نہ ہووے ،نالے رمز فقر دِی
    صنعت بِھی وِچ تھوڑی بُہتی، چلّے لذّت کر دِی
    22
    پاؤ سیر بناویں قِصّہ،تاں گل تیری جانا
    اپنے مُونہوں بن بن بہندا، ہر کوئی سُگھڑ سیانا
    23
    چِٹّھی ویکھ لگِی حیرانی، کُجھ نہ آوے جاوے
    کؤن بھنجال فِکر دا ہووے ،چِنتا چِخا ونڈاوے
    24
    گھُمّن گھیر فِکر دے اندر، پیا عقل دا ٹّلا
    نہ ایہہ لِکھیا موڑن ہوندا، نہ اوہ کم سوکھلّا
    25
    دوہاں ولّاں تِھیں مُشکل ڈُھکی ،کؤن کرے غم خوارِی
    جے اج مُرشد اکھیں دِسّے، منگاں مدد تے یارِی
    26
    قِصّہ اؤکھا نالے لمّا، زور کمی پنڈ بھاری
    ڈاہڈے دا فرمان نہ مُڑدا روگی جِند بچاری
    27
    طبع ضعیف اُداسی جیوڑا، گھٹ جمعیت سِی دِل
    جانے ربّ مُحّمدبخشا، اوس گھڑی دِی مُشکِل
    28
    اِس کم اندر بھُلّی فراغت ،تیز طبع ہوشیارِی
    میرے کول نہ آہیاں ترائے، عقل دِتّی پر یارِی
    29
    رکھ اُمّید سخِی دے در دِی، نال یقِین اعتبارے
    شاہ حضُوری گِھن وسِیلہ، جا جھڑیوس سرکارے
    30
    پِیر سچّے دِی تُربت اگّے، دوئے سوالی ہوئے
    کِیتی عرض قبُول بزُرگاں، طالع جاگ کھلوے
    31
    لگّا کہن فقِیر حضُوری ،بنھ لے لک جوانا!
    کامل پیر کرے گا مدداں، ہو جا بھر مردانا!
    32
    فرمائش دے تیر چؤپھیروں، آون ویکھ توانا
    ہوندے سچ مُحمّدبخشا، شاعِر لوک نِشانہ
    33
    ضُعف طبیعت دا تک میں بھی، عرضاں مُڑمُڑ دھر دا
    سائیں جی ایہہ کم نہ سوکھا، سو جانے جو کردا
    34
    فیر اوہناں فرمایا میاں، سچ کہیں تُوں سارا
    پر جے واہر ولی دِی ہوئی، کرسی پار اُتارا
    35
    مُشکل حل کریسی مُرشد، تر جاسن تنخواہاں
    حاضر ہو اُس خِدمت اندر، جولِکھ گھلّی شاہاں
    36
    جدوں فقِیر دلیرِی دِتّی، مدد کِیتی شیرے
    وانگ حسن میمندی آیوس ،خوش ہویا مُڑ ڈیرے


    273

    سلطان محمود غزنوی دے وزیر حسن میمندی دی حکایت

    1
    سُنو حسن میمندی والی، دسّاں کھول حِکایت
    جِتّھوں اِس قِصّے دِی اوّل، ظاہر ہوئی روایت
    2
    خبراں گھِن کِتاباں وِچّوں ،قِصّہ جوڑ سُنایا
    واللہ اعلم اوس زمانے ،کیونکر حال وِہایا
    3
    راوِی لوک روایت والے، پچھلے جُگ دے دانے
    ایہہ سبب قِصّےدا دسدے، اندر ہِکس زمانے
    4
    غزنِی شہر اندر ہِک آہا، والی شاہ شہاں دا
    نیکو کار بہادر سوہنا، عادل سخی کہاندا
    5
    یُوسف شکل سکندر شؤکت ،نؤشیرواں عدالت
    خاتم حُکم سُلیماں نالوں، حاتم نال سخاوت
    6
    خاصہ مرد عِبادت اندر، افسر سِر سُلطاناں
    شاہ محمُود اوہدا سِی نانواں ،رؤشن وِچ جہاناں
    7
    مرد کمال عِلم دا فاضل، قدر شناس ہُنر دا
    قدر بقدرِی ہر ہِک تائیں، دئے روزِینہ زردا
    8
    شاعِر کاتِب حافِظ عالم، زاہِد صُوفِی سارِے
    کھان اِنعام مُعاش جگیراں، نِردھن لوک نکارے
    9
    ہر جائے پُن دان شہانہ، ہر جائے بخشِیشاں
    خادم مُخلص سِی فُقراواں، عُلماواں درویشاں
    10
    شاعِر مرد سُخنور دانے، پاس اوہدے نت رہندے
    شِعر کلام عجائب قِصّے، رہن ہمیشہ کہندے
    11
    سُخن کلام سُنّن دا دائم، رکھدا شؤق شہزادہ
    مجلس اندر شُغل عِلم دا، روزوں روز زِیادہ
    12
    سیر سلُوک حِکایت قِصّے، سُندا نال طلب دے
    مِٹّھے چرب نوالے شاعِر،دیون شِعر عجب دے
    13
    قِصّے تے اخبار حِکایت، جیہڑے بادشہانے
    کردا سیر کِتاباں اندر، سُندا سُخن یگانے
    14
    مجمع الِحکایا آہی ،ہِک کِتاب وڈیری
    ہِک دِن سیر اوسے دا کر دے ،رغبت نال گھنیری
    15
    پڑھدے پڑھدے گئے اگیرے،سُندی کول کچہری
    ہے ہِک باغ اِرم دا کِدھرے، شارستان سُنہری
    16
    روئے زمیں تے دیس عجائب، ہور نہیں اُس جیہا
    پریاں دا اوہ مُلک قدِیمی، آدم کدِی نہ رہیا
    17
    شاہ شاہپال اوتھے کوئی ہویا، افسر بادشہاں دا
    نبی سُلیماں جِیو دِی جائے، رہیا راج کماندا
    18
    اُس گھر اندر بیٹی ہوئی ،جوبن دے رنگ رنگی
    جے لکھ صِفت زُبانی کہیے، پِھر بِھی اُس تِھیں چنگی
    19
    یُوسف ثانی رُوئے زمیں تے، اُس بِن کوئی نہ ہویا
    صُورت ویکھ نہ چلدا پانی، رہندا واہن کھلویا
    20
    رُوپ اوہدے پر عاشق ہویا، ہِک سُلطان مِصر دا
    راج حکُومت چھوڑ مُلک دِی، چایوُس پندھ سفر دا
    21
    رنج مُصِیبت دُکھ قضِیّے، جھاگ بلا قہاری
    اوڑک ونج سجن نُوں ملیا، ہوئی دوہاں دِی یارِی
    22
    سیف ملُوک اوہدا سِی نانواں، شاہ عاصم دا جایا
    لے کے نال پرِی نُوں آیا، تاں مُڑ راج کمایا
    23
    جاں محمُود سُنی گل اِتنی، شؤق اندر وِچ دھانا
    کِیویں سبھ حقِیقت سُنیئے، جیوں جیوں حال وِہانا
    24
    ایسا شؤق پیا دِل شاہے، بُھل گیّاں سبھ کاراں
    اٹّھے پہر ایہو دِل خواہش، ذِکر ایہو وِچ یاراں
    25
    مِیر وزِیر امراء بُلائے ،شاعِر عالم فاضل
    سبھناں نُوں فرمایا شاہے، سنیو ہر ہر عاقل
    26
    یارو سیف ملُوک جنے دا، قِصّہ عجب نیارا
    اوّل تِھیں لے آخر توڑی، آکھ سناؤ سارا
    27
    جاں جاں ایہہ کہانی مینُوں ،ساری نظر نہ آوے
    دِقّ طبع دِل تنگ رہے گا، جان آرام نہ پاوے
    28
    جو کُجھ اوس جنے پر گُزرِی ،راحت رنج مُصِیبت
    جمّن مرن اوہدے تک سارِی، دسّو کھول حقِیقت
    29
    ہچّھی طرح اندیشہ پائیوس، مِیر وزِیر دِیواناں
    جے ایہہ بات سناؤ ناہیں، ہوساں مست دِیوانہ
    30
    ایس کہانی دا دِل اندر، لگّا عِشق اساں نُوں
    جلدی پیدا کرو کِداؤں، کِیتا حُکم تُساں نُوں
    31
    دِق ہوئے سبھ عالم فاضل، شاعِر بند زُبانوں
    لگّی چُپ امیراں تائیں، فِکر پیا دِل جانوں
    32
    فِیلا بند کِیتا شاہ ساڈا، اِس بازِی دے دعوے
    ہو حیران سُٹّے رُخ اگّے، کُجھ نہ آوے جاوے
    33
    کِدھرے دس قِصّے دِی ناہیں، پئے بُرے وِچ بندِی
    ہِک وزِیر وڈیرا آہا، نام حسن میمندِی
    34
    دانشمند وزِیر اکابر، افسر وِچ وزِیراں
    اِس نے عرض گُزارِی شاہا، مُہلت دیہو امِیراں
    35
    آپو اپنی دانش اُتّے، کر سن سبھ تدبِیراں
    مت ایہہ قِصّہ پیدا ہووے، شاد کرے دِلگیِراں
    36
    برس دِینہاں دِی مُہلت لے کے، ٹُریا حسن اکابر
    نال لیا سُو ہور سیانا ،حُکموں ہوئے نہ نابر
    37
    شاہنشاہ دِی خِدمت وِچّوں، رُخصت ہو سدھائے
    خرچ خزانے برس دِینہاں دے، نال اسباب لدائے
    38
    تُحفے ہدیے تے نذرانے، ڈالڑیوں سؤغاتوں
    بادشہاں دِی خاطر پائے، ہر قِسموں ہر ذاتوں
    39
    اُٹھ حسن میمندِی ٹریا، غزنی چھوڑ خراساں
    نہ دس بُجھ مقام کِسے دِی، فضل اُتّے رکھ آساں
    40
    چھوڑ وطن پردیسیں ٹُردے، ہر ہر شہر وِلایت
    ہر درسوں ہر مکتب پُچھدے، کوئی نہ کہے حِکایت
    41
    بُہتے مُلک ولایت پِھر پِھر، برس رہیا جد تھوڑا
    پُہتے رُوم شہر وِچ آ کے ،چڑھے قِصّےدِی لوڑا
    42
    تُحفے ہدیے لے نذرانے، چِیزاں وستاں نادر
    اُس نگرِی دے والی تائیں، مِلیا حسن اکابر
    43
    مجلس بہن لگا اُس شاہ دِی، عُمدے سُخن الاوِے
    بُہت پسند اوہناں نُوں آیا، شاہ اُس کول بہاوے
    44
    بُہت حسن دِی خاطِر دارِی، شاہ لگّا فرماون
    موتِی ہار پروئے سُخنوں، ہر ہِک دِے دِل بھاون
    45
    جدوں حسن میمندِی ہویا ،محرم وِچ دربارِے
    مطلب اپنے دِی شاہ اگّے، عرض تمام گُزارے
    46
    شاہے بُہت مدارا کرکے، کہیا سُن تُوں بھائی
    ایس قِصّے دِی دس اسانُوں ،اگّے کِسے نہ پائی
    47
    مجلس میِری وِچ نہ ہویا، اِس دا ذِکر کِداہیں
    نہ پڑھیا نہ سُنیا ڈِٹّھا ،قبض میِری وِچ ناہیں
    48
    پر ہِک بُڈھّا خِضر نمُونہ ،عُمراں دا سیلانِی
    صاحب یُمن کرامت والا، چِہرہ خُوب نُورانِی
    49
    سبھ مُلکاں وِچ سیر کریندا، مُلک میرے ہُن آیا
    جُھگّی پاء کِنارے بیٹھا، ربّ ول چِت لگایا
    50
    آمد رفت خلق دِی کولوں ،بیٹھا ہے چھپ لُک کے
    کرے عِبادت دِن تے راتیں، نال اِرادت جُھک کے
    51
    متے مُراد کرے گا حاصِل ،خِدمت اُس دِی جاؤ
    حال حقِیقت مطلب والی، اُس نُوں آکھ سُناؤ
    52
    سُن کے حسن زُبانی شاہ دِی، لے رُخصت اُٹھ ٹُریا
    اُس بزُرگ دے ڈیرے آیا، ادبوں نِیواں ہُریا
    53
    اگّے رکھ نیاز شیرِینی، نیوں کے ہویا سلامی
    پِیر ترٹّھا آکھن لگّا، مطلب دس تمامی
    54
    گل حسن میمندی اپنی، ساری کھول سُنائی
    اؤکھے ویلے باہوڑیں پِیرا، تیری دھن کمائی
    55
    اندر تیرا شِیشہ روشن، سبھ جگ تائیں ویکھے
    حل کرو ایہہ مُشکل میری ،جیؤں جانوہر لیکھے
    56
    ہادی راہ نُما اسانُوں، کر اج راہ نمُائی
    مُشکل حل مُراداں حاصِل، کرئیے شُکر خُدائی
    57
    بڈھّے مرد پئی دِل شفقت، کہندا سّن تُوں حسنا!
    ڈُھونڈ کرو تاں مطلب پاؤ، خبر پتہ میں دسناں
    58
    میں ہِک واری سیر کریندا، شہر دمِشق گیا ساں
    باغ بازار مکان تکِیندا، بہُتے روز رہیا ساں
    59
    ونج بیٹھا ساں ہِکس دِہاڑے ،بادشاہی دربارے
    اخباراں دے عِلم کلاموں، ذِکر کُھلّا سرکارے
    60
    ایہو قِصّہ پڑھدے آہے، سیف ملُوکے والا
    حُسن بدیعُ جمال پری دا، عِشق کمایا لالا
    61
    اوس شاہے دِی خِدمت جاؤ، تاں مت مطلب پاؤ
    ہمّت کرو مُحمّدبخشا ،سفروں سُود لے جاؤ
    62
    حسن ایہ خبر مُبارک سُن کے، بُہت دِلوں خُوش ہویا
    اوسے مُرشد کامِل اگّے عرضاں کرکر رویا
    63
    رحم پیا دِل پِیر سچّے دِے، ویکھ اوہدی مسکِینی
    مِہر کرن دے لائق ڈِٹھیوس، خاصہ مرد یقِینی
    64
    ولی اللہ دے بھانڈا تک کے، پاندے خیر حضُوروں
    جیہڑا پاک غرُوروں خالی، سو پُر کر دے نُوروں
    65
    جِنہاں پیسہ پلّے ناہیں، خالی مُڑن بزاروں
    نقد نصِیب مُحمّدبخشا، بِن قِسمت کے داروں
    66
    مِیٹ اکّھیں فرمایا پیرے، حسن بجا لیایا
    ڈیرے سنے پلک وِچ اُس نُوں، شہر دمِشق پہنچایا


    339

    مقولہ شاعر
    1
    آہو ہّمت مُرداں والے ،ایہو کم کریندے
    مرداں دے در ڈھیندے ناہیں، شامت تد مریندے
    2
    جِس جائی وِچ مطلب ہووے، مرد پُچاون کھلیاں
    مِلن مُراداں منگتیاں نُوں ،مرداں دے درملیاں
    3
    ہوندے بند خلاص شتابی، مرد پوّن جد ضامن
    دھن نصِیب اوہدے جِس پھڑیا، مرداں سندا دامن
    4
    مرد ملِے تِے درد نہ چھوڑے ،اؤگن دِے گُن کردا
    کامل لوک مُحمّدبخشا، لعل بنان پتّھر دا
    5
    جدوں حسن میمندی ڈِٹّھا، ڈیرا وِچ دمِشقِے
    لگّا کرن تلائش اُس دِی، آندا جِس دے عِشقے
    6
    ہر چارہ ہر ترلا کر کے، ہمّت دا کر حِیلہ
    بادشہانی مجلس پُہتا، لے کے نال وسِیلہ
    7
    دو تِن روز گیا وِچ مجلس، کرے سلام شہانے
    ادب قواعِد سُخن سُچاویں، دسدا ہُنر یگانے
    8
    جاں کوئی روز کچہری بیٹھا، بادشہاں دِل پُڑیا
    سبھ وزِیراں تے اُمراواں، نال اوہدے چِت جُڑیا
    9
    وِچ حضُور پسندِی آوے ،جو گل کرے زُبانوں
    بُہت نِزیکی مِحرم ہویا ،نیک کلام بیانوں
    10
    ہِک دِن حال حقِیت اپنی، اوّل آخر توڑی
    گوش گُزارشہاں دے کِیتی، مطلب دِی گل لوڑی
    11
    شاہ دمِشقی نے فرمایا، مطلب سمجھ حسن دا
    ہے ایہہ قِصّہ پاس اساڈے ،ناہیں حُکم دسّن دا
    12
    زبدۃُالجوابے اندر، لِکھّی ایہہ کہانی
    پر عاماں وِچ پڑھنی ناہیں، ایہو رسم پُرانی
    13
    ماہ رمضان مُبارک اندر، کارن دِل پرچائی
    دوتِن خاص اسیں رَل بہندے، پڑھدے نال ادائی
    14
    ہر ہِک شاہ اساڈا وڈکا، اِیویں کردا آیا
    پر ایہہ قِصّہ ظاہر کرنا، منع اوہناں فرمایا
    15
    عاماں وِچ نہ پڑھنا مُولے، نہ لِکھنا لِکھوانا
    وؤہٹی وانگ ستّر وِچ رکھنا، ناہیں کِسے دِکھانا
    16
    ماہ رمضان اندر پڑھ آپو، ٹھپ کے پھیر چُھپاندے
    وڈیاں دِی ایہ سند قدِیمِی، ناہیں اج گواندے
    17
    عرض حسن میمندِی کِیتی، وِچ حضُور شہانے
    یا حضرت میں شؤق سُنن دا ،پھریوس وِچ جہانے
    18
    کیُوں میں پڑدا ظاہِر کرنا، کاہنُوں ستر اُٹھانا
    مِہر کروہِک وار سُناؤ، فیر وطن نُوں جانا
    19
    شاہ دمِشقی نے فرمایا، مِٹّھی نال زُبانے
    زبدۃُالجواب کھُلّے گِی ،اندر ماہ رمضانے
    20
    قِصّہ سیف ملُوکے والا ،تدوں سُناساں تیں نُوں
    چاہ مُراد تیری جد پُگسی، دئیں دُعائیں میں نُوں
    21
    جاسی فِکر اندیشہ تیرا، لُوں لُوں خُوشی سماسی
    مُشکل حل ہوسی جِس کارن ،مُلکیں پھِریں اُداسی
    22
    سُن کے سُخن صحیح شہانے، لگّی آس حسن نُوں
    ماہ رمضان تکّے جِیؤں تکدِے ،عِیدے والے چن نُوں
    23
    رکھ اُڈیک نچلّا بیٹھا، جلد نویس سدائے
    دؤلت خِلعت بخش تمامی، عِّزت نال ودھائے
    24
    سینکڑیاں تِھیں دوچُن کڈھّے، ماہِر دھنی قلم دے
    خُوشخط بُہت صحیح شتابی، اُستاکار رقم دے
    25
    دے دؤلت وِڈیائی خِلعت، ایہہ صلاح پکائے
    جاں رمضان مُبارک اندر ،شاہ کِتاب سُنائے
    26
    تُساں دوہاں چھُپ بہنا چوری، خاطر ایسے گل دِی
    قِصّہ سیف ملُوکے والا، لِکھ لینا کر جلدِی
    27
    قانُوں گو تسّلِی دیندے ،کانی پکڑ بہاں گے
    توڑے جلد پڑھے کوئی کیسا، لِکھ صحیح لواں گے
    28
    جاں رمضان مُبارک آیا ،حسن کیتا شُکرانہ
    قانُوں گو کِیتے مُڑ تکڑے ،دے کاغذ سمیانہ
    29
    زبدۃُالجواب کُھلائی، ہویا حُکم شہانہ
    ہِک حسن میمندِی سدیا ،دوتِن ہور دِیواناں
    30
    قانُوں گو حسن نے چوری، پڑدے وِچ بہائے
    آپ حضُور شہانے بیٹھا ،وقت مُبارک آئے
    31
    جاں سُلطان دمِشق شہر دا، پڑھن لگّا ایہہ قِصّہ
    سُن سُن کنبے رُکھ چمن دے، لے حالت دا حِصّہ
    32
    ثابت ہوش رہے وِچ پڑدے ،قانُوں گو قرارے
    اوّل آخر تِیک قِصّے دے، حرف صحیح اُتارے
    33
    جاں قِصّہ لِکھوا حسن نے، قابُو کِیتا چوری
    رُخصت لین لگا درباروں ،فؤج وطن نُوں ٹوری
    34
    اُٹّھ حسن نُوں رُخصت کِیتا، شاہ دمِشق شِہر دِے
    خِلعت تُحفے ہدیے دِتّے ،جے کُجھ آہے سردِے
    35
    قِصّہ گِھن وطن نُوں ٹُریا، نال خُوشی خُوش حالی
    مُہلت اجے نہ مُکّی آہی ،آن دِتّی اُس ڈالی
    36
    بُہت اِنعام دِتّے سُلطانے، خِلعت مُلک جاگیراں
    اوہ حسن میمندِی کِیتا ،افسر وِچ وزِیراں
    37
    ایس قِصّے دے پِچّھے ہویا، رُتبہ اُس دا عالی
    جے کوئی رنج مُصِیبت جھاگے، کدے تکّے خُوشحالی


    376

    مقُولہ شاعِر
    1
    مردا ہِمّت ہار نہ مُولے ،مت کوئی کہے نمردا
    ہِمّت نال لگّے جِس لوڑے، پائے باجھ نہ مردا
    2
    جاں جاں ساس نِراس نہ ہووِیں، ساس ٹُٹّےمُڑ آسا
    ڈھُونڈ کرن تِھیں ہٹّیں ناہیں، ہٹ گیؤں تاں ہاسا
    3
    جھل جھل بھار نہ ہارِیں ہِمّت ،ہِکدن پھِرسی پاسا
    بُھکھّا منگن چڑھے مُحمّد، اوڑک بھردا کاسہ
    4
    جاں مقصُود مُیسّر ہوندا ،رنجوں راحت تِھیندِی
    یاد نہ رہے قضِیّہ کوئی، جدوں فراغت تھِیندِی
    5
    بُہت پسند کِیتا سُلطانے ،ایہہ مُبارک قِصّہ
    جدوں فراغت کاروں ہوندی، پڑھ پڑھ لیندے حِصّہ
    6
    چُھٹیوس ہور کِتاباں قِصّے ،ایسے دِی مشغُولی
    نہ دِل اکّے جِیبھ نہ تھکّے، ایہو کار قبُولی
    7
    دائم وِرد ہویا سُلطانے، پڑھدا سنے وزِیراں
    اس قِصّے وِچ ہین عجائب، دانش تے تدبِیراں
    8
    جِس دِل اندر ہووے بھائی، ہِک رتّی چِنگارِی
    ایہہ قِصّہ پڑھ بھانبھڑبندا، نال ربّے دِی یارِی
    9
    جاں جاں تِیک حیاتی آہی ،اُس عادِل سُلطانے
    اِس قِصّے نُوں پڑھدا رِہیا، خاصے نال دھِیانے
    10
    اوسے تِھیں ایہہ ظاہِر ہویا ،پھِر یا وِچ زمانے
    شالا درد مُحبّت والے ،پڑھ سُن ہون دِیوانے


    386

    قِصّے تے کلام دے گُن، تے ادب شناساں اگّے ترلا

    1
    میں بِھی بات عجائب ڈِٹھّی، فارسیوں اخباروں
    نالے امر ہویا سِی صادر، مُرشد دے درباروں
    2
    مُلکاں تھِیں منگوا کِتاباں ،بات تمامی لوڑی
    چؤہاں کِتاباں دِی تک شاہِدی ، ہِک ہِندی کر جوڑی
    3
    اِس ہِندی وِچ مطلب بہُتے، جیہا جیہا کوئی چاہے
    پاوے ربّ قبُول مُحمّد ،مرداں دِی درگاہے
    4
    ہر ہر قِسم خُوشِی دِی اِس وِچ، ہر ہر قؤم غماں دِی
    سُننے والے پاون ایتھوں، خواہش جِنہاں کمّاں دِی
    5
    بُہتی ہے تعِریف حُسن دِی، ہاسِی بُری شکل دِی
    نالے درد وِچھوڑے بہُتے، نالے خُوشی وصل دِی
    6
    آدمیاں دے راہ طریقے، جِن پریاں دے نالے
    عیش خُوشی دِے ساجے باجے، درد دُکھّاں دے چالے
    7
    بادشاہی تدبِیراں گھنیاں، دؤلت فوج مِثالے
    بُخل سخاوت ظُلم عدالت، غفلت سُرت سنبھالے
    8
    جوش خروش ندِی دے بہُتے، ٹا پُو سیر جنگل دے
    رُہڑنا ترنا اُڈنا ڈھینا، ذِکر ایتھے ہر گل دے
    9
    عاجِزیاں بِیکیسیاں گھنیاں ،حالت دیس بدیسوں
    وِیسوں وِیس عجائب اِس وِچ ،کیا بھُورے کیا کھیسوں
    10
    کوہ قافاں دے پتے نِشانی، غاراں شہر اُجاڑاں
    کلّر شور بغیچے نالے ،میوے تے پھلواڑاں
    11
    سیر شکار اتّے بند قیداں، نالے صُلح لڑائی
    سوگ وِیاہ مُحمّدبخشا، ہر گل اِس وِچ آئی
    12
    رُستم دستِی حال شِکستی، دہشت بھاج دلِیری
    خؤف اُمّید مُحمّدبخشا ،اِس وِچ گھنی گھنیری
    13
    بات مجازی رمز حقّانی، ون وناں دِی کاٹِھی
    سفرُ العِشق کِتاب بنائی، سیف چُھپی وِچ لاٹھی
    14
    جِنھاں طلب قِصّے دِی ہوسی، سُن قِصّہ خُوش ہوسن
    جِنھاں جاگ عِشق دِی سینے، جاگ سویلے روسن
    15
    شاعِر دِی آزمائش آہی، اِیس قِصّے وِچ بھائی
    ہر رنگوں خُوش سُخن سُناوے ،تاں اِس دِی دانائی
    16
    خُوشیاں اندر اوہو جِیہا، واہ درداں ول دھایا
    صِفت کُصِفت اندر فرماوِے ،سُخنوں سُخن سِوایا
    17
    جنگ لڑائیاں کانگاں اندر ،گج کڑک کے آوے
    سفر وطن تے ماتم سوگوں، پُورے سُخن سُناوے
    18
    ہر ہر فن ہُنر وِچ ہووِے ،ماہِر تے یک فنّی
    لُطف خُدائی نال عطائی، تاں اوہ ہوندا سَنّی
    19
    لُغتاں ورتن وان لیاوے، معنے وِچ عجائب
    لِیکن اِنج معلُوم نہ ہوون، ہر ہر نظروں غائب
    20
    قِصّے ہور کِسے دِے اندر، درد اپنے کُجھ ہوون
    بِن پِیڑاں تاثِیراں ناہیں، بِے پِیڑے کد روون
    21
    درد لگّے تاں ہائے نِکلے، کوئی کوئی رِہندا جر کے
    دِلبر اپنے دِی گل کِیجے ،ہوراں نُوں مُنہ دھر کے
    22
    جِس وِچ گُجّھی رمز نہ ہووے ،درد منداں دے حالوں
    بہتر چُپ مُحمّدبخشا ،سُخن اجِیہے نالوں
    23
    جو شاعِر بے پِیڑا ہووے، سُخن اوہدے بھی رُکھّے
    بِے پِیڑے تِھیں شِعر نہ ہوندا، اگ بِن دُھوں نہ دُھکھّے
    24
    ویکھو وِیکھی بیت بناون، شِعروں خبر نہ پاون
    ایس طرح تے صِفتاں سِٹّھاں ،بہُتے ڈُوم بناون
    25
    ردِی ردِیفوں نام نہ جانن، قافِیوں بُدھ نہ کائی
    وزن برابر ٹُٹدا جُڑدا، صنعت رسم نہ بھائی
    26
    سُخن بھلا جو دردوں بھریا، بِن درداں کُجھ ناہیں
    نڑاں کماداں فرق رہو دا، کیا کانِے کیا کاہیں
    27
    درد منداں دِے سُخن مُحمّد ،دین گواہی حالوں
    جِس پلّےپھُل بدھّے ہوون، آوے باس رُومالوں
    28
    ہِک عِلم دِے زوروں کر دِے ،اوہ بِھی ظاہِر دِسدا
    جِس پر ہوئے عطاء اِلٰہِی ،سُخن نہ چُھپدا تِس دا
    29
    دانشمند پچھان کرِیندے، عاماں سار نہ بھائی
    لکّڑ ہارے لین بزاروں، جو سستِی مِٹھیائی
    30
    میں بِھی وِچّوں عیبِیں بھریا، دسّاں ہُنر زُبانوں
    اکّھیں والے عِیب چھپائیو، کراں سوال تُسانُوں
    31
    بھائی دِی فرمائش منیّ، جو آیا سو کہیا
    سُخن کرن دِے لائق کِتّھے، میں بِے عِلم اجِیہا
    32
    بھائی لفظ بُلایا جِتّھے، ہوگ مُخاطب بھائی
    بھائی سو جو بھاء کریسی، کم وڈیاں وِڈیائی!


    418


    اُستاد صاحِبؒ دِی مدح تے نالے اوہناں اگّے ترلا کہ میرا کلام سودھن

    1
    حافِظ عالِم فاضل صُوفِی، سالک راہ ہدایت
    دائم مست مُحبّت اندر، عارِف اہل وِلایت
    2
    خاص غُلام اِمام وڈّے دِے، صاحِب میرے سِردِے
    ہے اوہ خاک اساڈا سُرمہ، جِس رستِے پر پِھردے
    3
    میں شاگِرد نکارے اُتّے، نظر مِہر دِی تکّن
    اِس نسُخے دے کرن مُطالعے، دین صلاح نہ اُکّن
    4
    سچّے مرد نِگاہ کرم دِی، نام اللہ دے پائیو
    اؤگن ہارے دِے لکھ اؤگن، پلّا دِے چُھپائیو
    5
    جیہے بھانڈے تیہے آوازے، کیا نِیویں کیا اُچّے
    میں ہاں نال پلِیتِی بھریا ،سُخن ہوون کد سُچّے
    6
    سُخن میرے چاپاک بناؤ ،ہے تؤفِیق آزاداں
    چُوہڑے دا پُت مومن ہوندا، جاں مِلدا اُستاداں
    7
    شِعر میرے پر کرو نِگاہاں، پارس نظر جِنہاندی
    توڑے پتّھر سُخن بندے دے، کریو سونا چاندی
    8
    اوہ خطائی میری بھائی، جو جو بات اولّی
    جو سبھ گل سچاویِں لِکھّی ،پِیر سچّےدِی گھلّی
    9
    ویکھ الغوزہ سُکّی لکّڑ، اگیّ بالن والی
    ہر ہر جائی رخنہ موری، اندر سارا خالی
    10
    جاں مردے مُنہ لائی بھائی ،کج لئی ہر موری
    نیک اَنیک آوازے نِکلے ،پھُوک جدوں وِچ ٹوری
    11
    سارنگیوں تک حال اساڈا ،خُشک لکّڑ کِس کم دِی
    وِچّوں بھُگی باہروں ڈِنگی ،کجّی کچّے چم دی
    12
    کِلّیاں مورا تّے کئی بنھنّن، چھیک پئے ہر جائی
    باراں گان لگی جد یاراں، تاراں چاڑھ وجائی
    13
    بے سُر بولے بول جے اُس دا، بولی شؤء نہ بھاوِے
    چُپ کراوے کن مروڑے، پھیر سُراں پر لیاوے
    14
    یار بُلائی سُرپر بولی، ہر گُنیں من بھانی
    جِس اوہ رنگ ہوا نہ پائی، کد اُس بات پچھانی
    15
    اندر خالی تے مُنہ کالا، طبلہ چم کچّے دا
    پکّے بول سُناندا پاندا، جاں سِر ہتّھ سچّے دا
    16
    اِتنی رمز پچھانوں یارو، بُہت کہاں کے گلّاں
    میں دِتّی ہتھ واگ بلوچے، جدھّر چلاوے چلّاں


    434​



     
    مدیر کی آخری تدوین: ‏مارچ 14, 2016
    • زبردست زبردست × 4
    • پسندیدہ پسندیدہ × 1
  2. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    قِصّہ پڑھن لِکھّن تے سُنن والیاں اگّے پردہ پوشی لئی ترلا

    1
    دانِشمندو سُنو تمامی ،عرض فقیِر کریندا
    آپو چنگا جے کوئی ہووے، ہر نُوں بھلا تکیندا
    2
    تک تک عیب نہ کردے واندے، چنگے لوک کداہیں
    نُکتہ چِینی فِتنہ دوزی ،بھلیاں دا کم ناہیں
    3
    عیبوں پاک خُدا وند آپوں، کؤن کِسے نُوں آکھے
    کاہنُوں گل کِسے دِی کرنی، میں بِھی شاعِر بھاکھے
    4
    میرے نالوں ہر کوئی بہتر ،میں ہی نیچ ایانا
    تھوڑا بُہتا شِعر سُخن دا ،گھاٹا وادھا جاناں
    5
    جِتّھے جِتّھے گھاٹا وادھا، جے میں اُنگل دھردا
    احمد یار مُصنّف وانگر ،تاں کوئی معلم کردا
    6
    تھوڑی بُہتی تُہمت کولوں، کؤن کوئی بچ رِہندا
    پر میں آپوں اؤگن ہارا، دُوسریاں نہیں کِہندا
    7
    پڑدہ پوشِی کم فقر دا ،میں طالِب فقراواں
    عِیب کِسے دِے پھول نہ سکّاں، ہر ہِک تِھیں شرماواں
    8
    جِس نُوں عِشق کِسے دا ہووے، تِس دِے عِیب نہ دِسدِے
    سُخناں دِے جو عاشِق بندے، عِیب نہ ڈھُونڈن اُس دِے
    9
    کرم کرو تے عِیب چُھپاؤ، پڑھو سنبھالا کر کے
    ڈُوہنگی نظرے مُڑ مُڑ سمجھو، لنگھ نہ جاؤ ترکے
    10
    نہ شیخی وِڈیائی کوئی ،جھول اڈّی کُجھ پاؤ
    جے کوئی سہو خطائی ہووے، بخشو تے بخشاؤ
    11
    میں بھُلّا تے تُسیں نہ بھُلّو، سمجھ بناؤ معنے
    چلدے گھوڑے نُوں مت مارو ،چابک مہنے طعنے
    12
    سُنیا میں جد حشر دِہاڑے، نِکّا لیکھا پڑسی
    بُریاں نُوں ربّ نیکاں پِچّھے ،بخش جنّت وِچ کھڑسی
    13
    سُخناں وِچ تُسیں بِھی جے کر، وِیکھو سُخن اولّا
    خُلق خُدائی کر کے کجّو ،گھت شرم دا پلّا
    14
    سیکڑیاں تِھیں جے ہِک آوے ،بیت پسند تُسانُوں
    اوس ہِک چنگّے پِچّھے بخشو، سارے مند اسانُوں
    15
    شِعر میرے اِس مُلک اپنے وِچ ،مُول نہ پاندے قِیمت
    دُور دُراڈے جِس نُوں لبھّن، جانے بُہت غنِیمت
    16
    کِیسر سستا ہے کشمیرے، پُچھّو مُل لہوروں
    میوہ تے بادام مُحمّد ،سستے مِلن پشؤروں
    17
    کرے سوال فقِیر مُحمّد، پڑھنے والے تائیں
    رؤنق کھڑیں نہ شِعر میرِے دِی، نال ادا سُنائیں
    18
    باجھ ادا آواز رسیلے، لگدا شِعر الونا
    دُدّھ اندر جے کھنڈ رلائیے، مِٹّھا ہوندا دُونا
    19
    سُٹ پسُٹّا کر کے پڑھیاں، لذّت کُجھ نہ رِہندی
    جِس دِے بیِٹے نُوں کوئی مارے، کد اُس دِی جِند سِہندی
    20
    جیؤنکر بیٹے تُساں پیارے ،تِیویں بیت اسانُوں
    بیٹے نُوں کوئی انگل لائے ،لگدے بیت تُسانُوں
    21
    دُشمن وانگ دِسّے اوہ سانُوں، جے کوئی بیت تروڑے
    بیٹے نازک لال سُندر دے، ایویں کن مروڑے
    22
    ربّا دئیں پناہ اوہناں تِھیں، جو ایسے کم کر دے
    سیم سُچّےدا سِتم بناون، عم دا نیں غم کر دے
    23
    شُکر الحمد خُداوند تائیں ،باہِر حد شمُاروں
    ایہہ فرمائش پُوری ہوئی، ویہل لدھّی سِر بھاروں
    24
    گادی والے دے نام اُتّے، نُسخہ ایہہ بنایا
    صِلہ سُخن دا پایا لوڑاں ،ہر کوئی دیندا آیا
    25
    شاعِر اُتّے رہے ہمیشہ ،شاہ فرمایش کر دے
    پر جاں وار صِلے دِی آوے، دے دؤلت گھر بھر دے
    26
    اگلے شِعر بناون والے ،آہے مرد آزادے
    صِلہ سُخن دا کِسے نہ سُٹیا ،جو بخشن شاہزادے
    27
    ہِک ہِک سُخن میرےدِی قِیمت، پاؤ نال اِنصافے
    دیؤ دُعائیں جے میں کھوٹا، تراں اگے صرّافے
    28
    اُمّت اپنی وِچ رلائے، پاک رسُول بندے نُوں
    حضرت مُرشد دمڑی والا ،کرے قبُول بندے نُوں
    29
    سن مُقدّس ہِجری دسّاں، باراں سئے ست دا ہے
    ست اتے دو ہور مُحمّد ،اُپّر اِس تِھیں آہے
    30
    ماہ رمضان مُبارک اندر، وقت بہار گُلابی
    سفرُ العِشق مُکائی مؤلیٰ، ہویا فضل جنابی
    31
    عُمر مُصنّف دِی تد آہی ِ،تِن داہے تِن یکّے
    بھین وڈّی فرماندی ایہو ،پتے ربّے نُوں پکّے
    32
    جہلم گھاٹوں پربت پاسے ،میر پُورے تِھیں دکھّن
    کھڑی مُلک وِچ لوڑن جِہڑے، طلب بندے دِی رکھّن
    33
    پڑھنے سُننے والے بھائی ،شؤق دئے ربّ سائیں
    برا خُدائی میں پر آکھو، فاتحہ خیر دُعائیں !
    34
    ہر وِچ ہر دا سِرّ نیارا ،متے کِسے دِی منّے
    بیڑے چاڑھ نبی دے مینُوں ،تار لگاوے بنّے
    35
    میں شوہدا مر خاک رُلیساں، جھل ہِجر دِی کانی
    جے ربّ سچّے رؤشن کیتے، رہسن سُخن نِشانی
    36
    جیون پُت تُساڈے بھائی، دیسن جے کُجھ سرسن
    ماؤ پیو دِی قبرے اُتّے ،ہتھ کھلے ونج کر سن
    37
    آپو اپنے وِرثے اُتّے، قدم اگیرے دھرسن
    خبر نہیں ایہہ سُخن مُحمّد، ترسن یا نہ ترسن


    471

    اپنے پِیر رؤشن ضمِیر دے در توں آس
    1
    کؤن بندے نُوں یاد کریسی ،ڈھُونڈے کؤن قبر نُوں
    کِس نُوں درد اساڈا ہوسی ،روگ نہ رنڈی ورنُوں
    2
    رُوح درُودگِھنن سبھ جاسن ،آپو اپنے گھر نُوں
    تیرا رُوح مُحمّدبخشا، تکسِی کیہڑے در نُوں
    3
    نہ گھر چاڑھے نہ سُکھ ڈِٹھّے، نہ کُجھ کھٹّی کھٹّی
    نہیں کِسے ول لہنا کوئی، نہ چھڈ چلے ترٹّی
    4
    جے کُجھ آیا سو مُنہ پایا ،تلی رکابی چِٹّی
    خالی ہتھ مُحمّدبخشا، ٹُری نِکاری لِٹّی
    5
    انس اولاد تُساڈِی بھائی، پڑھسن بیٹھ قبر تے
    اٹھویں روز دیون گے گُلیّ ،جے کُجھ گھر وِچ ورتے
    6
    مینُوں ہور نہیں کوئی پاسا، آسا کِس دِے گھر تے
    جاسی رُوح مُحمّد میرا ،پِیر سچّے دِے در تے

    477

    عِشق تے عاشِق دے گُناں بارے چند کلمے
    1
    سدا سُکھالے اوہو بھائی، عِشق جِہناں گھٹ آیا
    مرہم پھٹ اونہاں دے بھانے، ہکو جِیہا سُکھایا
    2
    تاج تخت سُلطانی تج کے، ٹھُوٹھا پھڑن گدائی
    رکھ اُمّید سجن دے در دِی ،کٹّن جو بن آئی
    3
    دم دم پِین شراب غماں دِی، دم نہ مارن مُولے
    وَٹّ جھلّن وٹ پان نہ متّھے، واہ تِنہاں دے رُولے
    4
    مِٹّھا نشہ شراباں والا، پر وِچ تروٹک پِھّکی
    بُلبل نُوں خُوش صُحبت گُل دِی، بُری کنڈے دِی دِکیّ
    5
    کر کر یاد سجن نُوں کھاندے ،بھُن بھُن جِگر نوالے
    شربت وانگ پِیا دے ہتّھوں، پیون زہر پیالے
    6
    پھیر خلاصی منگدے ناہیں، جو قیدِی دِلبر دِے
    پھاہی تِھیں گل کڈھدے ناہیں، ہوئے شِکار اُس گھر دے
    7
    جھلّن بھار ملامت والے، عِشّقے دے متوارِے
    بھُکھّا اُٹّھ ہووے مستانہ، بھار اُٹھاوے بھارِے
    8
    حال اوہناں دا کِس نُوں معلم، پھر دے آپ چُھپایا
    دِل وِچ سوز پتنگاں والا، چہرہ شمع بنایا
    9
    باہروں دِسّن میلے کالے، اندر آب حیاتی
    ہونٹھ سُکے ترہایاں وانگر، جان ندی وِچ نہاتی
    10
    شہر اُجاڑ ڈھُڈیندے وتدے، دِلبریار بغل وِچ
    گُنگے ڈورے کن زُبانوں، معنی سب عقل وِچ
    11
    رات دِینہاں گل لایا جانی، ہِک دم جُدا نہ ہوندے
    عاشِق رجّن نہیں مُحمّد، بھر بھر ہنجُوں روندے
    12
    جِنھاں عِشق بندے دا لگّا، صبر آرام نہ تِنہاں
    سُتّےبیٹھے اُت وَل وِیکھن، لُٹ کھڑے سن جِنّھاں
    13
    ایسا صِدق لیاون اُس تے، سچّے نال دِھیانے
    اُس بِن باغ بزار نہ بھاون، لاون اگ جہانے
    14
    ہور کِسے دی چاہ نہ رِہندی، سُٹّن سبھ اشنایاں
    ماؤ پیو دا لنگ اُتارن، لج لگاون بھائیاں
    15
    اکھّیں پائے کر کن ناہیں، نیِہوں جِنہاندے لائے
    اکّھ میٹو تاں دِل وِچ وسدے، لُوں لُوں وِچ سمائے
    16
    شرم حیاء نہ رہے کِسے دا ،جھلّن بدِی خوارِی
    دِلبر باجھوں صبر نہ کر دے، جِنھاں لگائی یارِی
    17
    جے اوہ جان پیاری منگے، تُرت تلی پر دھردِے
    سِر لوڑے تاں سِہل پچھانن ،رتّی عُذر نہ کر دے
    18
    اِس ہوائے حِرص ہواؤں، ایسا ہے چِت مُسدا
    جِنھاں عِشق حقِیقی لایا ،کرو تعجُب اُس دا
    19
    حالاں اندر کرو نہ حُجّت ،بھلی نصِیحت بھائی
    حال مُحبّاں دا ربّ معلم، ہور کے جانے کائی
    20
    ہر دم ذِکر سجن دے اندر ،کُل جہان بھُلاون
    دِل جانی دے عِشقے کولوں، اپنی جان رُلاون
    21
    ہِک دِلبر نُوں دِل وِچ رکھّن، سبھ خلقت تِھیں نسّن
    وِیدن وِید نہ جانن مُولے، کہو کے دارُو دسّن
    22
    کن آواز پوے ہر ویلے ،پہلے قؤل الستوں
    قَالُوْ بَلٰی کُو کیندے بھائی، اوسے ذؤقوں مستوں
    23
    وِچّوں آتش باہروں خاکی ،دِسدے حالوں خستوں
    جے ہِک نعرہ کرن مُحمّد، ڈَھین پہاڑ شِکستوں
    24
    جے ہِک آہ درد دِی مارن، ہوندا مُلک وِیرانی
    کوہ قافاں دِے سبزے سڑدِے، ندئیں رہے نہ پانی
    25
    واؤ وانگ پِھرن سبھ مُلکِیں، ہر گِز نظر نہ آون
    چُپ رِہن کستُوری وانگوں، پِھر خُوشبُو دُھماون
    26
    راتیں زارِی کر کر روون، نِیند اکّھیں دِی دھوندے
    فجرے اؤگنہار کہاون، ہر تِھیں نِیویں ہوندے
    27
    راتِیں دِیہاں سوز سجن دِے، رِہن ہمِیشہ سڑدِے
    راتوں دِینہہ پچھانن ناہیں، نہ لہندے نہ چڑھدے
    28
    جِنھاں ہِک گھُٹ بھر کے پیِتا، وحدت دے مدھ لالوں
    عِلم کلام نہ یاد رِہیو نیں، گُزرے قال مُقالوں
    29
    دوئے جہان بھُلائے دِل توں، خبر نہ رہیا والوں
    رانجھے وِچ سماء مُحمّد، چُھٹّی ہِیر جنجالوں
    30
    دِلبر نال ہویا ہِک جِس نے، اپنا آپ گوایا
    تو ہیں پڑدا اگّے چڑھدا، توہِیں یار چُھپایا
    31
    شاہ منصُور اَنَا الْحَق کہندا ،کیوں نہیں شرمایا
    تُو ہیں محرم یار مُحمّد ،کہندا کؤن پرایا
    32
    ریت وجُود تیرے وِچ سونا، اینویں نظر نہ آوے
    ہنجُوں دا گھت پانی دھوویں، ریت مِٹّی رُڑھ جاوے
    33
    پارہ گھت مُحبّت والا ،گولی ہِک بناوے
    خاک رلّے وِچ خاک مُحمّد، سونا قِیمت پاوے
    34
    دُدّھ وجُود تیرے وِچ شِیری، روغن دار سمانی
    مُرشد لاوِے جاگ پرم دِی، تاں جمّے دُدھّ پانی
    35
    گل وِچ پھاہ غماں دا گھت کے، ذِکروں چِھک مدہانی
    ہمّت نال مُحمّدبخشا، مکھّن آیا جانی
    36
    کلی کہانوِیں نہ شرمانوِیں ،کُلّی ہے ایہہ چاندی
    سیر اندر سِرساہی پانی ،سستی تدوِکاندی
    37
    بوتے گال ریاضت والے، آتش بال غماں دی
    پریم جڑی گھت وِیکھ مُحمّد، سبھ چاندی من بھاندی
    38
    نَحْنُ اَقْرَبُ آپ کُو کنیدا، ہِک دم دوُر نہ دِسدا
    اُس دِے ڈیرے اندر تیرے، پھریں لُوڑ اؤ جِس دا
    39
    محرم ہوویں کؤن بھُلا وے، پڑ دا ہے وِچ کِس دا
    جاں جاں دِسّےآپ مُحمّد، تاں تاں آپ نہ دِسدا
    40
    اُس دُوئی دے دعوے پٹیاں، سٹیاں دُور حضُوروں
    نُوروں سایہ ظاہر آیا ،چُھپ نسدا پِھر نُوروں
    41
    جاں ایہہ سایہ دُور ہٹایا، سچ نِکلے منصُوروں
    میں ونجے تاں پِھیر مُحمّد، کؤن کہے تُوں دُوروں
    42
    وحدت دا دریا وڈِیرا، جاں مؤجاں وِچ آوے
    ڈاباں وکھریاں بھن ڈھناں، ہِکّو لہر بناوے
    43
    قطرہ ونج پیا دریاوے ،تاں اوہ کؤن کہاوے
    جِس تے اپنا آپ گواوے ،آپ اوہو بن جاوے
    44
    اوّل زُہد رِیاضت اندر، بیٹھ کِنارے گل کھاں
    دُھپّاں مِینہ سیالے پالے ،سبھ سِرے پر جھل کھاں
    45
    ساس رِہن رت ماس نہ ہوون، کالکھ جُثّے مل کھاں
    جاں سُک ہوویں وال مُحمّد، زُلف سجن دِی رل کھاں
    46
    رُکھّوں تروڑ لئے پت ساوے، بھن مروڑ ٹِکائے
    ہرے بھرے سن آباں والے، دُھپے پاء سُکائے
    47
    لنگرِی ڈنڈے گھوٹ بے چارے، صُورت بھن گوائے
    تاں دِلبر دے پیریں لگّی ،مِہندی رنگ لگاے
    48
    جُنبی دا ہِک وال دیہی دا ،غُسلوں رہے جے سُکاّ
    اوسے حال رہے گا جُنبی، غُسل نہ جائز اُکاّ
    49
    جے ہِک وال تیرے وِچ میاں، اپنی آپ خُودی دا
    تاں بھی بُہت نرگ نُوں بالن، اِکسے عیب بد ی دا
    50
    کے کُجھ بات عِشق دِی دسّاں، قدر نہ میرا بھائی
    ایہہ دریا اگّے دا وگدا ،جِس دا لاہنگ نہ کائی
    51
    جِس نے قدم اگیرے دھریا،سویو سڑیا سڑیا
    پر ایتھے سڑ مرن حیاتی، اینویں گل نہ اڑیا
    52
    جیون جیون جھُوٹا نانواں ،مؤت کھلی سِر اُتّے
    لکھ کروڑ تیرے تِھیں سوہنے، خاک اندر رل سُتّے
    53
    جنِھاں عِشق خرِید نہ کِیتا، اینویں آ بھگُتّے
    عِشقے باجھ مُحمّدبخشا ،کیا آدم کیا کُتّے
    54
    جِس دِل اندر عِشق نہ رچیا ،کُتّے اُس تِھیں چنگّے
    خاوند دے در راکھی کر دے، صابر بھُکھّے ننگّے
    55
    عِشقوں باجھ اِیمان کویہا ،کہن اِیمان سلامت
    مر کے جیون صِفت عِشق دی، دم دم روز قیامت
    56
    پُل صراط عِشق دا پینڈا، سو جانے جو ٹرُدا
    آس بہشت دلیری دیندا ،نرگ وِچھوڑا ہرُدا
    57
    لاکھ جہاز ایسے وِچ ڈُبےّ، کیہڑا پار اُتر دا
    ایس ندی دِیاں مؤجاں تک کے دِل دلیراں بُھردا
    58
    عاشق بنن سُکھالا ناہیں، ویکھاں نیؤں پتنگ دے
    خُشیاں نال جلن وِچ آتش ،مؤتوں مُول نہ سنگدے
    59
    جے لکھ زُہد عِبادت کرئیے، بِن عِشقوں کِس کاری
    جاں جاں عِشق نہ ساڑے تینُوں، تاں تاں نِبھّے نہ یاری
    60
    جِنھاں درد عِشق دا ناہیں ،کد پھل پان دِیداروں
    جے ربّ روگ عِشق دا لاوے، لوڑ نہیں کوئی داروں
    61
    پاک شہادت قتل ہووے گا ،جے کر اِس تلواروں
    سدا حیاتی جان مُحمّد ،مرنا اِیس ازاروں
    62
    چاہیے عِشق سپاہی ایسا ،میں نُوں مار گوا وِے
    تھانہ کڈھ طبیعت والا ،صِفتاں سب بدلاوِے
    63
    پکّا پَیر دھریں جے دھرنا ،تِلک نہیں مت جاوے
    سو اِس پاسے پئے مُحمّد، جو سِر بازی لاوے
    64
    یار کرے جد اپنا تینُوں ،چھُٹسن ہور اشنایاں
    ماں پیؤ سجّن یاد نہ رہسن، حِرص نہ بھیناں بھائیاں
    65
    جدوں جمال کمال دسّےگا ،سوہنا لعل پیارا
    وِیکھن نال حلال ہوئیں گا، چھوڑ جنجال پسارا
    66
    خلقت تِھیں گُم ہویا چاہسیں، گُم ہویا تد پاسیں
    براں وِچ درِندیاں وانگوں ،چُھپ چُھپ جھٹ لنگھاسیں
    67
    نالے لاغر لِسّا تھیسیں، نالے زور توانا
    نالے عاقِل دانا ہوسیں، نالے مست دِیوانہ
    68
    کدے نچّلا بیٹھ سُکھّلا، دھاگے لاسیں جُلیّ
    کدے اُٹھاسیں اگ جلاسیں، جُلیّ بِستر کُلیّ!
    69
    جِنھاں دِلبر پایا اوہناں، نہ پرواہ کِسے دِی
    وِچ گوشے تؤحید اوہناں دے، ناہیں جاء کِسے دِی
    70
    فارغ ہین اوہ عقلوں ہوشوں، ٹُردے اپنی ٹورے
    اوراں دے پندھ مت نہ سُندے، کن اوہناں دے ڈورے
    71
    سُکّےپَیر ندِی تِھیں لنگھن، وِچ سمُندر چلدے
    ہر گِز مِثل سَمُندر کیڑے، آتش وِچ نہ جلدے
    72
    نہ چنگیاں اکھوایا لوڑن، نہ خلقت دِی منتے
    لوکاں دِی کد بھاوت چاہن، جو بھاوے در کنتے
    73
    وِچّوں نُور اِلٰہی رنگے، باہروں کالے کلفی
    نہ اوہ میرے وانگوں یارو، دِل جنجُو گل الفی
    74
    مِٹھّی چھاں اتے پھل والے ،وانگ انجیر انگُوراں
    نہ بے فیض اساڈے وانگوں ،کؤڑے متّھے گُھوراں
    75
    خاص اِنسان ایہناں نُوں کہیے، جِنہاں عِشق کمایا
    دھڑ سر نال نہ آدم بندا، جاں جاں سِرّ نہ پایا
    76
    اُپّر جُلّی مونہوں جَلیّ، اندر نہیں تجلّی
    جب لگ عِشقوں جان نہ جَلیّ، بھٹھ جُلی کیا جَلیّ
    77
    اوّل الف اِکلّا ہونویں ،نُقطے چھوڑ جنجالی
    ہِکّو صُورت ہِکّو ہِندسہ، بُہت حِسابوں خالی
    78
    کڈّھیں ول کھلونوِیں سِدّھا ،کر کے ہِمّت عالی
    اندر اُلفت ہوئی الف دِی ،تاں الفی گل ڈالی
    79
    چارے ترکاں جوڑ بناویں، تاج مُبارک والے
    دُنیا عُقبیٰ اپنے آپوں، ترک ترک وِی نالے
    80
    تاج سوہے جے نبی سُلیماں، ہد ہد کول بہالی
    تاں ہیں تُوں ولایت والی، رُتبے عالی عالی
    81
    جُلیّ دے ترے اکھّر بھائی ،سمجھ اشارت ناموں
    جِیموں جاگن سنجھ سویرے ،لنگھن کٹّن لاموں
    82
    یئیوں یاد کرن ہر ویلے، دِلبر ہر انداموں
    جُلیّ وِچ مُحمّدبخشا،چُھپ رہئو ہر اِلزاموں
    83
    گل وِچ سیلھی دے نِشانی ،جھل عِشق دا پھاہا
    چھڈ گِرانی ہو سیلانی، پکڑ سجّن دا راھا
    84
    گل میری ہتھ تیرے شاہا ،عُذر نہیں کُجھ آہا
    سیل سجن دِی سمجھ مُحمّد، تاں سیلھی دا لاہا
    85
    نفس فسادِی مارن کارن ،کَس لے کمر جوانا!
    آسا دا پھڑ عاصا ہتھ وِچ ،ہو جا شیر توانا
    86
    رات ہنیری ڈُھونڈ چؤپھیری ،جنگل بار وِیرانہ
    پتّھر طُور دِلے دِے اُتّے، دِسّےنُور شہانا
    87
    کتّیں سُوت اِخلاص عمل دا، بیٹھ نُورے دِی لوئی
    پان پریت دُکان دُکھاں دا، اُنے کریگر کوئی
    88
    سُدھ بُدھ ہوش جہانی ساری، وتّی کملی ہوئی
    اوّل بنھ گلو طعاموں ،پھیر گلوبند لوئی
    89
    سڑ آپوں دے لذّت اوراں ،مِثل شراب کباباں
    آپ فنا ہو ذاتے رل کھاں ،وانگن آب حبُاباں
    90
    جیہناں جام الستوں پتیا،رل کے نال اصحاباں
    روز حشر تک نہیں مُحمّد، ترو ٹک مست خراباں
    91
    چھم چھم تِیر پؤن تلواریں، عاشِق نہ ڈر رہندے
    عِشق پرہیز مُحمّدبخشا ،نہیں کدے رل بہندے
    92
    محرم باجھوں بھیت سجّن دا، ہر ہِک نال نہ کہندے
    بدی ملامت قہر قیامت ،سؤسؤ سر پر سہندے
    93
    عِشق لگاّ تاں شرم کویہا ،اوہ آتش ایہہ پوُلا
    لائق ہو نالائق بندے، سُن بھائی مقبوُلا
    94
    بیدرداں نُوں پُچھّو ناہیں، درد منداں دا رُولا
    مر جیون تاں واقف تِھیون ،عِشق نہیں پٹ کُولا
    95
    دیندے جھڑک جواب پیارے ،پھیر نہ آوِیں اِتّھے
    جے آویں تاں قتل کراں گے ،اسیں کِتّھے تُوں کِتّھے
    96
    جا مِیاں نیؤنہہ لا اُس جائی، قدر ہووے کُجھ جِتّھے
    جے لکھ دین صلاح ونجن دِی ،عاشق ہِک نہ مِتّھے
    97
    چیتا چیتا کنڈ نہ دیویں ،عِشق لڑائیوں اَڑیا
    سولے جاسی برخُورداری ،جو اِس سُولی چڑھیا
    98
    مُوْتُوْاقَبْلَ اَنْ تَمُوْتُوْ ،حرف صحیح جِس پڑھیا
    اُس میدان مُحّمدبخشا ،سر دِتّا پِڑ کھڑیا
    99
    جے تُوں عاشق بنیا لوڑیں، پلّا پکڑ سجّن دا
    جان منگے تاں دے شتابی، صرفہ کریں نہ تن دا
    100
    تن بھی تاہییں جنت جاسی، خِلعت لے مرن دا
    دوزخ مؤت مُحمّد جھاگے، رکھ کے چاہ مِلن دا
    101
    ہالی لوک کریندے واہیاں، سُکدے دُھپّے سڑدے
    سارے رنج بھُلّےجد رجّ کے، مِن پائیاں گھر کھڑ دے
    102
    ہِکناں دے کئیں کھیت کمائے، چھیکڑ گڑے گوائے
    پُوری پئی پریت اِیہناں دِی، مردے باز نہ آئے
    103
    عاشِق نااُمّید نہ ہوون، دِن دِن لمیاں آساں
    جے سؤوار کھدیڑن در توں، کوکن کدے نہ جاساں
    104
    جے تُوں طالب راہ عِشق دا، چھڈ وِہماں وِسواساں
    ہِمّت دا لک بنھ مُحمّد ،رکھ آساں پِیا پاساں
    105
    دِلبر جِس دا کوئی نہ ثانی، جوبن دا متوالا
    ہار نہ نیت پریت اوہدی دِی، نیؤں کمائیں لالا
    106
    جِس بِن ہِکدم جال نہ تھِیندِی ،اُس بِن کیونکر رہسیں
    دے جواب کھدیڑے توڑے، فیر اوسے ول ڈھسیں
    107
    جے دِلبر مُنہ لائے ناہیں، تُوں مُکھ مُول نہ موڑیں
    ڈُوہنگی ندی عِشق دِی اندر، جیؤ جامہ سبھ بوڑیں
    108
    جے اوہ نال نہ چلن دیوے ،پِچھّا کدے نہ چھوڑیں
    لَا تَقْنَطُوْا مِنْ رَحْمَۃ والی، آس اُمّید نہ توڑیں
    109
    جاں تُوں سِردے پیر بناکے، مگر سجّن دے چلیوں
    تاں پھِر پرت دِلاسا دیسی، جانی سنگت رلیوں
    110
    کِہسی ہور نہ کوئی تیرا، توڑے سیں تُوں مندا
    پئی قبُول مُحبّت تیری، میں صاحِب تُوں بندہ
    111
    کیتے ربّ سچّے دے اُتّے، صابر شاکر رہنا
    اُس بِن ہور نہیں کوئی والی، ونج کس دے در ڈھینا
    112
    تختوں لاہ بہاوے قیدے ،ہو نِمانے بہنا
    دُکھّیں بھریا حال مُحمّد، فِیر اوسے نُوں کہنا
    113
    آپے غم لگاوے سانُوں، آپ کرے غمخواری
    آپ پھٹّے چِھک گلییں سٹّے، آپ کریندا کاری
    114
    بادشہاں دا شاہ کہاوے، نال غریباں یاری
    عُسروں یُسر غریب نوازِی، کم سدا سرکاری
    115
    اُس نُوں بھلے بھلیرے ساتھیں، فرماندار سپاہی
    کُجھ پرواہ اساڈی ناہیں، دائم بے پرواہی


    592


    استغنا دِی منزل دا ذِکر

    1
    بے پرواہی منزل ناہیں، جِس وِچ سُود سؤداگر
    بے نیازے دِی چکھ اگّے، دو جگ ککھ برابر
    2
    ست دریا اوتھے ہِک قطرہ، ست دوزخ چنگاری
    اٹھ بہشت ہوئے گُم سارے ،تاں ہِک پھُل بہاری
    3
    باغ بِہشت وِیرانے دِسدے، دوزخ سارے بُجھے
    کِیڑے دے مُنہ سؤ سؤ ہاتھی، خسخس وانگر سُجُھّے
    4
    جِس جنگل دے کیڑے دے مُنہ، سؤ سؤ ہاتھی واہندا
    کالا کاگ جدوں رج کھاوے ،پھیر کے باقی راہندا
    5
    لاکھ ملائک نُوری غم تھیں، وانگ پتنگاں جلیا
    تاں ہِک آدم خاکی والا، رؤشن دیوا بلیا
    6
    لاکھ جُثّہ طُوفانے اندر ڈُب، بے رُوح ہویا سی
    اُس درگاہ اندر مقبُولی، تاں ہِک نُوح ہویا سی
    7
    سئے لشکر ہِک مچّھر مارے، ہِک خلِیلِ اعظم توں
    لکھ معصُوم شہِید ہوئے سن، ہِک مُوسیٰ دے دم توں
    8
    لکھ خلقت گل جنجُو پائے، خارج ہوئے اِیمانوں
    تاں ہِک مِہتر عِیسیٰ ہویا، محرم سِرّ حقانوں
    9
    لکھ جانی لکھ چِت وِکائے، سنے چِتاں دِے سائیں
    تاں معراج ہویا ہِک راتیں ،ختم نبیاؐں تائیں
    10
    نویں پرانے چنگے مندے، ایتھے قدر نہ کائی
    خواہے گرِیہ زارِی کیِجے، خواہے کرو نہ بھائی
    11
    جے کر سبھ جہان مُحمّد، بھُجّن مِثل کبابے
    اُس منزل وِچ معلم ہوندا، وانگ خیالے خوابے
    12
    جے لکھ جانی صدقے ہوون ،جھل کے تیغ پرم دی
    کُجھ پرواہ نہیں دریاوے، ہِک قطرے شبنم دِی
    13
    جے لکھ سِیس رُلّن وِچ خاکو، کر کے عِشق پیارا
    جِیؤں سُورج دے نُوروں چُھپیا، ذرّہ ہِک نِکارا
    14
    سبھ اسمان جھڑن تاں جاپے ،پت درختوں جھڑیا
    چؤداں طبق ڈُبّن تاں جِیویں ،ککھ باروں ہِک کھڑیا
    15
    دوئے جہان مُحمّدبخشا ،جے سبھ ہوّن نبُو دِے
    گھٹ ہویا ہِک ریتوں دانہ، وِچ تھلّاں دے تودے
    16
    آدم جِن ہوون قُربانی، کنی ہِکّو بارانی
    جیؤ جامے جل جاون سارِے، کُھتّھا وال حیوانی
    17
    جے سبھ عالم فانی ہوون، اوتھے کُجھ نہ خطرہ
    کے ہویا کے گھاٹا وادھا ،گیا سمُندروں قطرہ
    18
    کِتّھے آدم کِتّھے پریاں، کِتّھے حُور فرِشتے
    کِتّھے شاہ امیر سؤداگر، کِتّھے ہور سرِشتے
    19
    کِتّھے نیں اوہ بدن نُورانی ،کِتّھے جانیں پاکاں
    ہے کے تھاں مُحمّدبخشا، واء پانی اگ خاکاں
    20
    جو ہویاں جو ہوسن اگّوں ،کیا نیکی کیا بدیاں
    بے پرواہی دے وِچ نِیرے ،کد قطرے تِھیں ودھیاں
    21
    سہل نہیں ایہ وادی بھائی ،سہل تکیندے جاہل
    عملاں دا ایہہ حال مُحمّد، پر ہو بَہؤ نہ کاہل
    22
    جے نِت کریں جہان ہِک پینڈا ،مت جانیں کُجھ ٹُریا
    پرت تکیّں تاں اوہنیں پیریں، دو تِن قدم نہ ہُریا
    23
    کِس سالک اُس رستے ٹُرکے، اوڑک انت لیاسی
    اُس در دے دا دارُو بھائی ،کِس دے ہتھ پیاسی
    24
    جے ٹُر نوں دِق ہو کھلوویں، مار سجن دِی وگّے
    جے دؤڑیں تاں کیڑ تلِی دِی ،سدا اگّے ہی اگّے
    25
    نہیں کھلونا لائق تینُوں ،نہ ٹُریاں پندھ مُکدا
    مُشکل کم پیا سِر تیرے ،کوئی علِاج نہ ڈُھکدا
    26
    نہ سرمار اتے سرماریں ،تُرتے بیٹھ چُپیتا
    چھڈ دے کم اتے کم کر کھاں، یاد نہ آنی کیتا
    27
    نالے ترک کمّوں کر بندے ،نالے کم کمائیں
    اپنا ہئی کم کریں نہ تھوڑا ،زور بتیرا لائیں
    28
    جیکر کار تیری ہے کاری، رہیں لگّانِت کارے
    جیکر کار نہ کارِی آوے، بُہت اوتھے بیکارے
    29
    ترک کریں اِس سارے کمّوں، جو کُجھ کیتوئی اگّے
    کرنا تے نہ کرنا تیرا، ایہو چنگا لگّے
    30
    اوّل سِکھ شناس مُحمّد ،لائق کار کرن دِی
    جب لگ کار بِیکار نہ پرکھیں ،کرنی ہے کد بندِی
    31
    لاکھ کروڑ اساں تِھیں چنگے ،خاک ہوئے اِس جائی
    جے جگ ہوئے نہ ہووے ایتھے، ہے پرواہ نہ کائی
    32
    کار کریں جو کہے کریگر ،کریں ہنکارنہ کاروں
    عملاں تے دھر آس نہ ذرّہ ،فضل منگیں سرکاروں


    624​
     
    آخری تدوین: ‏اکتوبر 14, 2015
    • زبردست زبردست × 3
    • پسندیدہ پسندیدہ × 1
  3. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    تؤحید دِی وادِی داذِکر

    1
    اگّوں منزل آوے بھائی ،وِچ وادِی تؤحیدے
    عابد تے معبُود ملیندے ،دُوئی نہ پِیر مُریدے
    2
    سِرکھڈھّن ہِک گلمے وِچّوں، لکھ سِراں دے رل کے
    اِس گلمے تِھیں باہر نہ جاوے ،خسخس دانا چل کے
    3
    ازل ابد دا جامہ ہِکّو، ایہہ گلما وِچکاروں
    ہر دا رُوپ مُحمّدبخشا ،ہے ِہکسے سرکاروں
    4
    توڑے بہُتے رُوپ دسیون، توڑے تھوڑے تھوڑے
    اصل اندر سبھ ہِک ہوون گے، ندیوں نیر وِچھوڑے
    5
    ازلوں گِھن ابد تک بھائی، کم ہویا جد سارا
    کؤن دُویا پِھر باہِر رہسی، ہِکّو ہِک اِکارا
    6
    ہکِس دِیوانے کولوں پُچھیا ،شخصے ہِکس پیارے
    دس اسانُوں کے کُجھ کہیے ،ایہہ جگ عالم سارے
    7
    اگّوں فیر دِیوانے کہیا، دسّاں نال مِثالے
    سِتّھےدا ہِک رُکھ بنایا، کاریگرے کمالے
    8
    ڈالی پتّرپھُل بنائے، سکڑے کلی ممولی
    ہتھ وِچ ملے بھّجے سبھ چِتّر ،بنے ہِکّو مُڑ گولی
    9
    جاں اوہ ہِکّو سِتّھا آہا، نقش گئے بھج سارے
    ہِکّو ہِک مُحمّدبخشا ،میں تُوں کؤن بے چارے
    10
    جے کوئی غرق نہ ہویا بھائی، وحدۃ دے دریاوے
    کے ہویا جے آدم دِسدا، لیک نہ مرد کہاوے
    11
    نیکی بدی نہ تکد ے سوئی ،جو وحدۃ وِچ پُہتے
    نیکی بدی تداہیں بھائی، اسیں تُسیں جد بہُتے
    12
    جاں جاں اپنے آپے اندر، جاء بندے دِی ہوسی
    کر کر شادِی کدی ہسّے گا ،کدی غماں وِچ روسی
    13
    جاں ایہ اپنے آپوں نکِلے، نہ کوئی غم نہ شادِی
    دوزخ دا غم خُوشی جنّت دِی، دوہاں تھِیں آزادی
    14
    ہر ہِک اندر دوزخ جِس وِچ، سپ اٹھوئیں واسا
    اِس دوزخ تِھیں باہر آویں، خطرہ رہے نہ ماسا
    15
    جے اج باہر آیوں ناہیں ،دوزخ نالے جاسی
    ہر ہِک سپ اٹھوآں اِینویں ،روز حشر تک کھاسی
    16
    جاں سالک اس جائی پہتا ،آپ مرے مر جیوے
    گّم ہووے مُڑ باہر نکِلے ،گُنگا ڈورا تِھیوے
    17
    کدے رلّے اِس ذاتِے اندر ،کدے کِرے مُڑ ذاتوں
    صُورت عجب بنی پر خالی، بدنوں بدن صِفاتوں
    18
    چار چؤہاں تِھیں باہِر آون، ودھدے لکھ لکھّاں تِھیں
    اِس دفتر دِے حرف نہ دِسدے، انّھا عقل اکھّاں تِھیں
    19
    دُور کِتے اِس شِہروں باہر،پِھر دا عقل بِے چارا
    جِس ایہہ سِرّ ذرا ہِک لدھّا ،ہر تھِیں ہویا نیارا
    20
    عقلوں فِکروں باہِر آوِے، نچدا پھِرے دِیوانہ
    آکھے خبر نہیں میں کیہڑا، کیہڑا میرا خانہ
    21
    نہ میں بندہ بارِی سندا ،کے ہاں نر نہ مادِی
    بندگیاں گُم ہویاں نالے، نہ کُجھ رہی آزادِی
    22
    نالے صِفتاں والا ہوندا ،فیر اوہ صِفت نہ جانے
    عارف ہوندا پر اُس ویلے ،معرفت نہ جانے
    23
    منّاں منّی کُجھ رہندی ناہیں ،کوئی کہاوے کِس دا
    جے کر اُس ول تکیے اگّوں، اپنا آپ ہے دِسدا
    24
    اپنے ولّوں جد پِھر وِیکھیں ،اوہو نظری آوے
    جِت ول ویکھیں ایہو لیکھا، کوئی نکھیڑ نہ پاوے
    25
    جاں تُوں گم ہوویں وِچ اُس دے، اپنی چھوڑ نِشانی
    ایہہ تؤحید مُحمّدبخشا، دسّے کؤن زُبانی


    649


    حیرت دِی منزل دا ذِکر

    1
    فیر اگّوں ہِک منزل آوے ،حیرت والی وادِی
    درد افسوس ہوئے گُم اوتھے، ہر گزِ خُشی نہ شادی
    2
    دم دم تیغ غماں دِی مارے، حیرت اگ نہ بُجھّے
    آہیں درد اتّے لکھ سوزوں، رات دِہاڑ نہ سُجھّے
    3
    جاں اوہ مرد حیرانی والا، جا پُہتا اُس جائے
    ہوندا گُم تحیرّ اندر، اپنا آپ نہ پائے
    4
    جیکر اُس تھیں پُچھّے کوئی، ہیں تُوں یا نہیں ہیں
    اندر ہیں یا باہر بیٹھا، ایتھے یا کہیں ہیں ؟
    5
    فانی ہیں یا باقی مِیّاں ،یا نہیں تُوں دُو ئی
    دس سانُوں کُجھ پتہ نِشانی، حال تیرے کے ہوئی
    6
    کِہندا اصلی خبر نہ مینُوں، بیٹھا یا کھلویا
    عاشِق ہاں پر پتہ نہ رہیا ،کِس پر عاشِق ہویا
    7
    نہ میں مُسلم نہ میں کافر ،خبر نہیں کِس چالی
    نالے ایہہ دِل عِشقوں بھریا ،نالے ہے مُڑ خالی
    8
    جاں پُہتا اُس منزل اندر، رستہ منزل چُھپدا
    رستہ منزل کس دا بھائی ،نالے ہے دل چُھپدا
    9
    حیرت سر گردانی تائیں، کِیکر اگّے کھڑئیے
    شہر اتے دروازے چُھپدے، کِتّھوں نِکّل وڑئیے
    10
    جاں کوئی مرد اُس جائی پُہتا ،گِلیؤں شُکر ہوئیگا
    کُفرے وِچّوں اِیماں کہِندے، اِیماں کُفر ہوئیگا


    659


    فقر دِی منزل

    1
    وادِی فقر فناء دے اندر ،اگلی منزل آئی
    فقر فناء اندر چُپ بہتر ،گل نہ جاندی پائی
    2
    فرموشی دِی منزل ہوئے ،گُنگے ڈورے جھلّے
    جاں ہِک سُورج رؤشن چڑھیا ،سبھ تارے چُھپ چلّے
    3
    کانگ چڑِھی دریا فقر دِی، جُنبش اندر آوے
    پتّھر نقش بریتے بیلا ،بُوٹے ریت چُھپاوے
    4
    دوئے جہان مُحمّدبخشا ،مؤج اس اِک دریاؤں
    جے کوئی ایہہ گل منّے ناہیں ،کسر اوہنُوں سوداؤں
    5
    اِیس ندِی وِچ چُبّھی مارے ،جے کوئی ہِمّت کر کے
    سدا سُکھالا رہسی بھائی، کے کم باہر ترکے
    6
    ایس ندِی دِی چُبّھی اندر، چِت ہمیش سُکھالا
    گم ہوون بِن ہور نہ بھاوے، واندے پین کُشالا
    7
    حُکمے نال اِس چُبّھی وِچّوں، جاں سِر باہر آنے
    تاں اوہ کارِیگریاں ویکھے ،تک تک بھیت پچھانے
    8
    اِس چُبّھی وِچ غیر نہ مِٹدا ،جاوے ہِک ہِکلّا
    جِتّھے اپنا آپ نہ میوے، ہور کھڑے تاں جھلّا
    9
    جاں ایہ اپنا آپ بندے نُوں، پڑ دا ہے دِلبردا
    مال مُلک تے عِزّت دؤلت ،سنگ کھڑیاں کدتردا
    10
    لَنْ تَنَالُواالْبِرََّ بھائی ،سٹ تمامی چیزاں
    فرد ہووے تاں مرد کہاوے، مِلدا نال عزِیزاں
    11
    خاطر جمع ہووئے جِس ویلے ،خُودِی ونجے بیخُودیوں
    پاک ہووے تاں باہر آوے، ہر ہر نیکی بدیوں
    12
    جاں ایہہ نیکی بدِی نہ رہندی، اُس دم عاشق ہوندا
    ہو فناء عِشق دا اوّل، یاری کرن کھلوندا
    13
    جیؤں ایہہ حال احوال فقر دا ،غائب ساڈی نظروں
    تِیویں شرح زُبانوں اوہلے، نالے صِفتوں خبروں
    14
    مر کے جیون دِی گل بھائی ،دسّے کؤن زُبانوں
    بَعْثَ بَعْدَ الْمَوْت سُخن دے،معنی دُور بیانوں
    15
    بعد فنایوں باقی ہونا ،کے جاناں اس باتوں
    نویں کتاب بنے جے لِکھاں، باتاں نفِی اثباتوں
    16
    مر کے جیون دِی گل چنگی، سو جانے جو کردا
    جِس دے سِر پر ورتِی ہووے، کم نہیں ہر ہر دا
    17
    میں کے جاناں حال فقر دے ،مدعی نفسانی
    سُنی سُنائی لِکھ وِکھائی، پائی نہیں نِشانِی
    18
    اپنی مؤت حیاتی اندر، جب لگ تیرا ڈیرا
    اِس منزِل وچ کد مُحمّد، پَیر پوَے گا تیرا
    19
    اپنا آپ مُحمّدبخشا ،تیرا مِصر شہر ہے
    مُشکل پندھ سجن دِی لوڑے، رستہ برّ بحر ہے
    20
    جاں ایہہ مِصر پیارا تینُوں ،کؤڑا زہر ہوئے گا
    تاہیئں وَل سفر ول جاسیں، پینڈا لہر ہوئیگا
    21
    دِھیاّں پُتّر بھیناں بھائی ،وِچھڑ سنگوں ساتھوں
    بِیڑی روہڑ اسباباں والی ،عِشق ندِی دِی ٹھاٹھوں
    22
    رستہ دُور نہ اوڑک جِس دا، گھنے قضیے دِسدے
    پر جو نال یقینے ٹُردے ،ونج سجن سنگ وِسدے
    23
    توڑے کُجھ نہ معلم اُس دا، تھاں ٹِکانا پاسا
    چھڈ دُنیا پؤ لہر فقر دِی، رکھ ِمِلن دِی آسا
    24
    یار مِلے بِن مرسو ناہیں ،سِیس تُساں جے ہُولے
    اوہ تیرا تُوں اُس دا ہوسیں ،وِتھ نہ رہسی موُلے
    25
    محبُوباں دِی بے پرواہی ،سُن کے ہُٹ نہ رہوکھاں
    ہمّت آس قراری کر کے ،ونج اوسے در ڈھہوکھاں
    26
    صبر توکّل عاصم والے، ہمّت سیف ملُوکے
    کریں قبُول نہ ہُٹیں توڑے، سبھ کوئی ٹھاکے کُوکے
    27
    اپنا آپ چھڈیں اُس کارن، ساجن تاں گھٹ آون
    سبھ جگ اُتّےشاہی تیرِی، پریاں تخت اُڈاون
    28
    ڈھُونڈن والے مُڑن نہ خالی ،خُود حضرت فرماوے
    ویکھاں سیف ملُوکے ولّوں، جو لوڑے سو پاوے
    29
    عاصم دے سُن صبر توکل، ہمّت آس شہزادے
    دِلبر بھال مُحمّدبخشا ،سہہ سہہ دُکھ زیادے


    688


    تَمَّ ا لْکَلَام بَنَام حَضْرَتْ پیر مُرْشِد صَاحِبْ قدّسَ اللّٰہُ تعالیٰ سِرَّ ہُ الُعَزِیْز


    قِصّہ سیف الملُوک تے بدیعُ الجمال دا مُڈھ ۔

    بادشاہ عاصم بِن صفوان دِی کہانی

    سارا قِصّہ مولوی نظامی قدّسَ اللّٰہُ تعالیٰ سِرَّ ہُ الُعَزِیْز دے ایس شعر دِی تفسِیر اے



    چُنیں زد مِثل شاہِ گویند گاں
    کہ یابند گانند جوئند گاں


    باسمِ پاک حضرت پیرِ شاہے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔کراں نامہ شروع اوہو نبا ہے

    1
    قِصّہ سیف ملُوکے والا ،اُس کارن ہُن کہنا
    طالب ہمّت کر کے چلے، رواء نہ رکھے بہنا
    2
    پِیر میرا اوہ دمڑی والا، پِیرے شاہ قلندر
    ہر مُشکل وِچ مدد کریندا ،دوہاں جہاناں اندر
    3
    عاصم بِن صفوان شہزادہ ،والی تخت مِصر دا
    آہا شاہ سُلیماں دُوجا، صاحب دولت زردا
    4
    رُومی شامی چین مچینی ،غزنی ہندُستانی
    زنگی رُوسی ہور فرنگی، یُونانی اِیرانی
    5
    ستّر شاہ تختاں دِے سائیں، چاکر سان اُس سندے
    خدمت اندر رہن کھلوتے، ہتھیں بدھیں بندے
    6
    ست ولایت زمیں آبادی، ستّے تخت اصلیا
    چار تخت دِی حد صفوانی، عمل اپنے وِچ لئی آ
    7
    فؤجاں لشکر کٹک کروڑاں، گِنتر وِچ نہ آون
    جے سؤ مُنشی لکھ مُصّدی ،لِکھ لِکھ قلم گھساون
    8
    ذُوالقرنین سکندر والا ،شؤکت شان زیادہ
    بادشاہی گھر اُس دے دائم ،آدی دا شہزادہ
    9
    کوٹ قلِعے در بند ہزاراں ،چھاؤنیاں ہر دیسی
    سدا برت ہر شہر بنائے ،رست کھاون پردیسی
    10
    عادل سخی سِکندر جیسا ،جیؤں دریا وِچ مؤجاں
    زوراوری اوہدی سُن کنبن، دیو دانواں دِیاں فؤجاں
    11
    راکھش آدم کھاون والے ،تیغ اوہدی تِھیں ڈر دے
    کوہ قافاں دیاں غاراں اندر، جا گزر اناں کر دے
    12
    جھنڈے چھّتر نِشان ہزاراں، لکھ کوئی سر کردے
    سر کردے مہمّاں تائیں ،آ قدمیں سر دھردے
    13
    شاہ زمیں دے سارے ڈر دے، ثانی کوئی نہ آہا
    اگّے آ گُذارن نذراں ،جِت ول پاوے راہا
    14
    ہِک اللہ دا خؤف ہمیشہ، دہشت ہور نہ کائی
    دُشمن سبھ تہ تیغ کیتے سن، عالم وِچ دُہائی
    15
    عیش خوشی جو دُنیا والی ،سبھّو سی ہتھ آئی
    سبھ مُراداں چاہاں پایاں، کردا شُکر خُدائی
    16
    ہِک مُراد رہی دِل اندر، گھر اؤلاد نہ ہوئی
    جاں جاں اوہ نہ حاصل ہووے، ہور نہ سُجھدی کوئی
    17
    عاصم اِس اندیشے اندر ،رات دِینہاں دِلگیری
    ربّا ایہہ میری سُلطانی ،دؤلت فؤج گھنیری
    18
    بِن فرزند میرے کِس کارِی، ایہہ سارے اُسرگّے
    جاں اِس فِکر اندر جیو جاوے، اگ اندر وِچ لگّے
    19
    جاں جاں عُمر جوانی آہی ،لنگھی آسا آسا
    مجلس لاوے مؤجاں مانے، غم نہ آہا ماسا
    20
    باہٹھ ورھے جد عُمر وِہانی ،چلی بہار جوانی
    شاخ ہری رنگ پِیلا ہویا ،آئی رُت خزانی
    21
    سرُو آزاد لگّا خم کھاون ،چنبے کلیاں کِریاں
    لالے تِھیں پُھل کِیسر ہوئے، ہور بہاراں پِھریاں
    22
    سُنبل فصل پیا آ گھاٹے ،نِکلن لگیاں تاراں
    نِیندر مست دِتّی چھڈ نرگس، بیٹھا وانگ بِیداراں
    23
    کِس توری آ پُہتی اوتھے، کستُوری سنگ بوُری
    وِچ وِچ آن وِکھالی دِتّی، کافوُری رنگ نُوری
    24
    اوہ سبزہ خط چھاپے والا، کِرن لگا ای چنبا
    لگّا وِیکھ چنارے پنجے ،بید والا تھرکنبا
    25
    سرد ہویا دل خوشیاں ولّوں، دُنیا جھُوٹھ کُکارا
    جے سے برس کیتی میں شاہی، اوڑک چلّن ہارا
    26
    دؤلت مال خزانے لشکر ،تخت ولایت شاہی
    بعد میرے کوئی ہور لئے گا، میں ہاں اج کل راہی
    27
    دِل میرے نُوں چنگا لگدا، تاہئیں ایہہ پسارا
    جے اج اکّھیں اگّے ہوندا، ہِک فرزند پیارا
    28
    میں کے عجب بے عقلی کردا ،جھلّاں مُفت کُکارے
    عاصم شاہ مُحمّدبخشا ،ایہہ اندیشے دھارے
    29
    ٹُراں مہمے سختی جھاگاں، سودھ کراں شُکرانہ
    سے اندیشے رات دِیہاں وِچ، عُمر اینویں گُزرانا
    30
    اؤتر نام پیاں کے کرنا ،مال متاع گھنیری
    گوشے بیٹھاں ہو چُپیتا ،رکھ اللہ دِی ڈھِیری
    31
    جے فرزند ہوندا ہِک لائق، تاں ہوندی خُوشحالی
    میرے پِچّھے ہوسی بیٹا ،تخت مُلک دا والی
    32
    ایہہ اندیشے کر کے عاصم، جا گوشے وِچ وڑیا
    بیٹھ محل اِکلّے اندر ،بُوہے سنگل جڑیا
    33
    آون جاون لوکاں والا، سارا بند کرایا
    نہ کُجھ کھاوے نہ کُجھ پِیوے، نیند آرام گوایا
    34
    نہ اوہ کول کِسے نُوں سدّے، گل کلام نہ کردا
    گریہ زارِی کم ہمیشہ، گھڑی تمام نہ کردا
    35
    چالیھ روز ہوئے اُس اِینویں، مؤلیٰ اگّے روندا
    عُسروں یُسر مُحمّدبخشا ،اوڑک ہِکدِن ہوندا
    36
    میر وزِیر اُمراء وڈیرے، فِکر کرن رل سارے
    کہی مُہم ایہہ ڈاہڈھی آئی، شاہنشاہ ہمارے
    37
    کر مُصلاحت کرو تدارک ،کُجھ تدبیر بناؤ
    دو وزِیر پیارِے شاہ دِے ،بُوہا جا کُھولاؤ
    38
    ہتھ بنھ عرض کرو شاہ اگّے، پُچھّو حال حقِیقت
    کِس سببوں گوشے بیٹھا ،اُس ول کے مُصِیبت
    39
    مت سُلطان اساڈا یارو، حال حقِیقت دسّے
    کیجے کُجھ تدارک چارہ ،مت پھر ہسّےرسّے
    40
    چہل وزِیر عاصم دے آہے، ہِک تِھیں ہِک چنگیرے
    پر دو اوہناں چوں آہے ،محرم خاص اگیرے
    41
    صالح ابن حمید ہِکی دا ،راوی نام بتاندا
    مادر پوش ہامان دا بیٹا ،دوجا آکھ سناندا
    42
    ایہہ وزِیر دوئے اُٹھ وگّے ،کھول وڑے دروازہ
    شاہ پیا بے حال ڈِٹھّو نیں، لِسّا بے اندازہ
    43
    مُردے ونی رنگ جُثّےتے ،زرد ہویا مُنہ پِیلا
    اکھّیں نہراں پانی دیون ،سرُو ہویا پِھر تیِلا
    44
    نہ اُس طاقت گل کرن دِی، نہ سی ہوش ٹکِانے
    چا اُٹھال بہال کراون، گلّاں زور دھِگانے
    45
    اوّل کر تعظِیم سلاماں، کر دے پھیر ثنائیں
    ثانی تیرا ناہیں شاہا ،مشرق مغرب تائیں
    46
    ادنیٰ حِصّہ مُلک تیرے دا، شاہ سلُیماں پایا
    حُکم اِقبال تُساڈا حضرت ،دم دم ہوئے سوایا
    47
    کئیں شاہزادے تختاں والے، چاکر تیرے اگّے
    عالم فاضل کرن دُعائیں، تتّی واء نہ لگّے
    48
    اسیں وزِیر صلاحاں جوگے ،تیرے ہتّھیں پالے
    فؤجاں کٹک مہُماں کارن، دُشمن مارن والے
    49
    اسیں کمینے بندے تیرے ،تُدھ توں گھول گھُمائے
    کیسی ایہہ دِلگِیری تینُوں، پُچّھن کارن آئے
    50
    محرم خاص تُسیں من بھانے، کہندا شاہ وزیراں
    افلاطُون ارسطو میرے ،عجب کرو تدبیراں
    51
    جِس دن دا میں ہویا سیانا ،پیر تخت تے دھریا
    عِزّت دؤلت نال ہمیشہ، رہیوس ہریا بھریا
    52
    کیِتا کرم الٰہی میں تے ،بہُتے تخت سنبھالے
    چالیھ شاہزادے نِت میری، خِدمت کرن سُکھالے
    53
    آسے آسے گئی جوانی, فِکر پیا ہُن ایہا
    کالیاں رنگ وٹایا گورا، آیا مؤت سُنیہا
    54
    ناہیں میں گھر بیٹا صالح ، دِین دُنی دا گہنا
    ایہو داغ لگا وچ سینے، سدا نہیں میں رہنا
    55
    ایس اندیشے تختوں لاہیا، راج ولوں چِت چایا
    عاصم شاہ وزِیراں اگّے، وِیدن کھول سنایا
    56
    شاہ اگّے پھر عرض وزیراں، کیتی ہو درماندے
    دس اسانوں ہے کے چارہ ،جیہڑا وَس اساں دے
    57
    شاہ کہیا بِن صبروں ایتھے، ہور نہیں کوئی چارہ
    لیکن تُسیں وزیر وڈیرے ،کر ویکھو ایہہ کارا
    58
    جو علماء حکیم سیانے، رملی ہور نجُومی
    کر ہکِٹّھے پُچّھو ہووے ،کِسے متے معلُومی
    59
    جے میرے گھر دینا ہووے ،بیٹا آپ اِلٰہی
    تاں میں شُکر گُزار سنبھالاں ،تخت ولایت شاہی
    60
    نہ ہووے تاں گوشے اندر ،اِیویں چُھپیا رہساں
    شُور کُکارا مُشکل بھارا ،غم وِچ کیونکر سہساں
    61
    ایہہ جواب عاصم دا سُن کےِِ، لگّی چُپ وزِیراں
    باہر آء رل بیٹھے سارے ،کرن لگّے تدبیراں
    62
    سد نجُومی عالم فاضل ،رملی ہور سیانے
    دِتّی لِکھ مُعاش اوہناں نُوں ،ونڈے ہور خزانے
    63
    کِیتی عرض وزِیراں یارو، اساں بنی ایہہ بھارِی
    شاہ اساڈے دے گھر دسّو، ہوسی انس پیاری؟
    64
    لگّے کرن حِساب نجُومی، ہو اِکٹّھے سارِے
    بُرجاں وِچّوں وڑ وڑ نِکلن ،گِندے راس ستارِے
    65
    عاصم تے صفوان شہزادے ،نالے حرم دوہاں دِے
    جوڑ بناون حرف اِکٹّھے، لِکھدے نام چؤہاں دِے
    66
    گِن کے عدد سبھے حرفاں دے ،طرح کرن چاباہراں
    باقی اُتّے لِیکھا پاون ،کر کر سمجھ ہزاراں
    67
    شاہ عاصم دے طالع جاگے ،اگّوں کے کُجھ ہوسی
    آس مُراد اوہدی ربّ دیسی، یا اِینویں نِت روسی
    68
    کر کے سمجھ نجُومی کہندے ،چنگی فال وزیرو
    دیہو مُبارک عاصم شاہ نُوں، تکڑے ہوؤ امیرو
    69
    شاہ بدخشاں دے دِی بیٹی، جے عاصم نُوں لبّھے
    اوس وِچّوں ربّ بیٹا دیسی، ہوسن صِفتاں سبّھے
    70
    عادل عالم فاضل ہوسی، مُلکاں وِچ اُجاگر
    حِلم حیاء ہدایت والا، سوہنا سخی بہادر
    71
    لمّی عُمر حیاتی والا، رہسی نال اِقبالاں
    اِینویں آیا نظر وزیرو، سانُوں اندر فالاں
    72
    جاں ایہہ خبر گئی سُلطانے، خُوشی ہوئی اِس گل دِی
    گوشے تِھیں اُٹھ آیا، بیٹھا تختے اُتّے جلدِی
    73
    شُکر ہزار گُزار وزِیراں ،کِیتی آن سلامی
    لکھ کروڑ دِتّے سِر صدقے ،لین اِنعام اِنعامی
    74
    لا دربار بیٹھا شاہ عاصم، وِچ امیر وزِیراں
    عالم رملی رُخصت کِیتے، دے دھن ارتھ جگیراں
    75
    صالح اِبنِ حمیِد وزیرِے ،نال لائے سِرکردِے
    چالیھ ہور وزِیر سیانے ،صاحِب عقل ہُنر دِے
    76
    کئی حکِیم افلاطُوں جیہے، کار روا جگ دِیدے
    سبھناں اُتّے افسر کیتا، صالح اِبنِ حمیدِے
    77
    ڈالی تُحفے بُہت عجائب ،کئی ہزار سؤغاتاں
    صالح دے حوالے کیتیاں، گھلیا کارن باتاں
    78
    کہیوس جیکر آیوں فتحیا، ہور بہُوں تُدھ بخشاں
    صالح نال اِقبال روانا ، ہویا طرف بدخشاں
    79
    شاہ بدخشاں والے اگّے، تُحفے جا گُزرانے
    نالے صالح گلّاں کر کے، کھول دسّے پروانے
    80
    جاں پھر شاہ بدخشاں والے، سمجھی گل تمامی
    شُکر گُذار وکیلاں تائیں، خلعت دے گرامی
    81
    بُہتی عِزّت خِدمت کیتی، دِتّے محلیں ڈیرے
    رات دِینہاں مہمانی دیندا ،کرے اوہناں ول پھیرے
    82
    ست دِہاڑے خاطر کر کے، رکھّے زور دھِگانے
    رنگاں رنگاں دے نِت دیندا، بادشہانے کھانے
    83
    اٹھویں روز تیاری ،کیتی بیٹی ڈولی پائی
    جو کُجھ داج شہانہ دِتّا، کؤن حساب سُنائی
    84
    گھوڑے خچّر اُٹھ ہزاراں ،موتی لعل جواہر
    لکّھاں تھان دِتّے زربفتوں ،دؤلت انتوں باہر
    85
    گولیاں گولے سوہنے سُندر، زیور لاء سنِگھارے
    ڈولی دا سِر صدقہ کر کے، دِتّے باپ بیچارے
    86
    جِنہاں نال پیار بیٹی دا، سنگ سہیلیاں دائیاں
    لائیاں نال رکّھو خُوش اِسنُوں، وانگن بھیناں مائیاں
    87
    لشکر سنے وزِیراں تائیں ،بخشے جوڑے گھوڑے
    دے ہتھیار بھلیرے ٹورے، نالے کلغی توڑے
    88
    طرف مِصر دے ہوئے روانے ،جاں پِھر نیڑے آئے
    دے خُوشخبر وزِیرے قاصد، عاصم طرف وگائے
    89
    عاصم شاہ سُلطان اُچیرے، تنبُو باہر لوائے
    شادی دے اسباب تمامی، اوتھے آن سُہائے
    90
    تنبُو خیمے جڑت جڑاؤ، موتی تے زرکاری
    سُورج نال رلاون رسماں، لگّے پُھل کِناری
    91
    پلےّ سیون سبھ زردوزِی ،تِلےّ جائی دھاگے
    سیج وِچھّی وِچ عاصم شاہ دِی ،کوہیں جِھلِمل لاگے
    92
    آء دربار شہانہ لگّا ،خلقت کٹّھی ہوئی
    زمیں زمن وِچ آدم دِسدا، انت نہ آوے کوئی
    93
    دِیباتے زربفت حرِیروں، اطلس خیمے لائے
    شالاں سُچیاں ہور غلیچے، فرش فروش وِچھائے
    94
    اگّے چھتّر سنہری لائے، چمک دسّن اسماناں
    کِیتی چھاں جہانے اُتّے، اُچیاں سائباناں
    95
    بادشاہی زربفت وِچھائی ،پُھلّاں سیج وِچھائی
    کُرسی ہور جڑاوُ سوہنی، ہر سر کردے پائی
    96
    چارے طاق محل سُہایا، انبر تے سرطاقاں
    ہر طاقے وِچ سوہنے کھیڈن، اُلفت نال اِتفاقاں
    97
    سائباناں ہِیٹھ ہر جائے بیٹھی، خلقت چار چؤپھیرے
    حُوراں ویکھ ہوون دِل گھائل، کنجریاں دے پھیرے
    98
    عاصم شاہ تک مجلس رسّی، جشن نو روز بنائے
    خویش قبیلے محرم خاصے، میر وزیر سدائے
    99
    عجب عجائب چیز نعامت، کھانے بُہت منگائے
    دُھکھّن عُود گئی بوء کوہیں، عطر عنبیر ڈوہلائے
    100
    کھانے کھا ہوئے آسُو دے ،مُشکوں خُوشی دِماغاں
    پی شراب ہوون رنگ تازے ،جیؤنکر لاٹ چراغاں
    101
    شاہ بد خشاں دے دِی بیٹی، عاصم شاہ وِیاہی
    آس لگّی مت بیٹا دیسِی ،کرسی کرم اِلٰہی
    102
    بِیگم نال کرِیندا خُوشیاں ،چین ہویا پِھر تازہ
    مارے طاق فِکر دے کُھلّا ،خُوشیاں دا دروازہ
    103
    بِیگم نال سہیلی جیہڑی ، شاہ بد خشاں ٹورِی
    صالح اِبنِ حمیدے ہِکدن، ڈِٹھّی سِی اوہ گوری
    104
    ویکھن سات اوہدا دِل وِکیا ،صالح ربّ دھِیاوے
    بِیگم دِی سہیلی کیویں، ایہہ مینُوں ہتھ آوے
    105
    عاصم شاہ دے اوس وزِیرے، دِتّی عِشق ظہیری
    صبر قرار آرام نہ رہیوس، رات دِیہاں دِلگیری
    106
    جیؤں پنجر وِچ پنکھی ہوندا، تِیوِیں وقت لنگھائی
    بُھل گئیاں تدبیراں ہوشاں ،دانش عقل دانائی
    107
    ہوئی خبر امیراں تائیں، عِشقے دے اِقبالوں
    عاصم شاہ نُوں واقف کیتا، صالح دے احوالوں
    108
    چا بخشی سُلطانے اُس نُوں، اوہ معشُوق پیاری
    عقد کیتا خُوش وسّن لگّے، بھُلّی خفگی ساری


    796


    شہزادے سیف الملُوک دا جنم

    1
    شاہ وزِیر دوہاں تے ہویا، کرم سچاواں ذاتی
    بِیگم اتے سہیلی اُس دِی ،حمل ہویا ہِک راتی
    2
    نؤں مہینے نؤں دِیہاڑے ،نؤں ساعت تِھیں پِچّھے
    دوہاں نُوں ربّ بیٹے دِتّے، آئے نی دِن بِھچھّے
    3
    شاہزادہ سِی لعل چمکدا، سُورج شکل پیارا
    نگ موتی صالح دا بیٹا، چن جیہا چمکارا
    4
    دائی ویکھ ہوئی سؤدائی، ہر دے رُوپ اُتارے
    چِہرے تے چمکارے مارن، اِقبالاں دے تارے
    5
    سُورج ویکھ شہزادے صُورت ،چُھپ بدلے دِن کٹدا
    ویکھ وزِیرے دے فرزندے، چؤدھویں دا چن گھٹدا
    6
    کہاں بدخشاں دوہاں ،آہی جمّےلعل بد خشاں
    حُوراں نُوں حیرانی آئی، وِیکھ ایہناں دیاں نقشاں
    7
    موتی ویکھ سمندر اندر، بے آبی وِچ مردے
    مانک ہیرے ہار صفائیوں ،سر دھڑ صدقے کر دے
    8
    شاہ وزِیر دوہاں دے باغیں، عجب شگُوفے جمّے
    صِفتاں وِچ نہ رہو مُحمّد، اگّے قِصّے لمّے
    9
    شاہ وزِیر کیتے شُکرانے، زر دِتّی فُقراواں
    کئی مُعاش جگیراں دِتیاں ،رملی تے عُلماواں
    10
    سدا برت ہر رستے اُتّے، لائیاں ہور سبیلاں
    دے سروپا نوازش کیتی، آدی دیاں اصیلاں !
    11
    انھّے لُوہلے لوڑ شہر دے ،دِتّے گھوڑے جوڑے
    کوٹھی اُتّے رستاں لائیاں ،آیاں کوئی نہ موڑے
    12
    زر دِتّی کنگالاں تائیں، دُرویشاں نُوں لنگر
    کوئی کنگال نہ رہیا شہریں، لے لے ہوئے تونگر
    13
    شادی دے شدیانے وجّے، پہراں لگیاں چوٹاں
    مُلکاں اندر شلکاں ہوئیاں، ہر تھانے وِچ کوٹاں
    14
    شہزادے اُمراء ہزاراں ،مِیر وزِیر تمامی
    سرکردے سبھ جنگی مُلکی، راجے رائے اِنعامی
    15
    مہر مقدم تے پٹواری، دفتریاں دِیواناں
    قدر بقدرِی سبھ نے آندا، شُکرانہ نذرانہ
    16
    شاہ یمن دے تُحفہ کر کے ،آندی سیف بھلیری
    جو جمشید آہا لک بنہدا ،عید خُوشی دے ویری
    17
    اوہ میراث یمن دے شاہے، پیو دادے دِی آہی
    جمدیاں لے لئی شہزادے ،واہ اِقبال ایہہ شاہی
    18
    عاصم شاہ ایہہ سیف لبھن دا، جاتا شگن بھلیرا
    ہے فرزند اِقبالاں والا، ہویا شاد ودھیرا
    19
    سیف ملُوک اِس گلّوں دھریا، شاہزادے دا نانواں
    ہن وزِیر اوہدے دِی یارو ،تھوڑی گل سُنانواں
    20
    سید علی ہمدانی مینُوں، ایہہ روایت دسّے
    شاہ وزِیر دوہاں دے جُھگّے، ہِکس دِہاڑے وسّے
    21
    ہکِسے رات نِمے تے جمّے، حِکمت نال اِلٰہی
    بُرج سِتارہ رات ہِکّو سی، کُجھ تفاوت ناہی
    22
    صالح نے اِس گلّوں رکھیا، صاعد نام پُتّر دا
    وِچ حِساب حمل دے ایہو، پُورا سِی اُتردا
    23
    شاہ وزِیر دوہاں گھر شادِی ،مِلی مُبارکبادی
    لے لے جاون دان ہزاراں، جو کوئی منگت آدی
    24
    کنجر اتے کلاؤنت مِیراثی، شرنائی رس دھارِی
    بازِی گر ہزار طرح دے ،بھگتی نٹ مدارِی
    25
    چھُری مار تے خُسرے پیرن، ناڑے چڑھن دھِگانے
    آپو اپنے کارج کر کے، لُٹّن بُہت خزانے
    26
    طُرماں تے قرنائیں والے، مارن ڈھول بِھرائی
    کیہڑے کیہڑے گِنے مُحمّد، کٹّھی ہوئی لوکائی
    27
    سیف ملُوک تے صاعد کارن ،شہروں باہر کِنارے
    پکّا باغ سُہایا بُہتا، لائے وِچ فوارے
    28
    چِیکن کُھوہ سُراں کر بولن، وانگن چھتری راگے
    پر ہِک دِیپک گان نہ ڈردے ،شالا اگ نہ لاگے
    29
    شؤقوں طؤق پیا گل قُمری، کُوکُو کُوکے بولے
    کوئل تان لئی ہو اُچّی، کر دے ناچ ممولے
    30
    بُلبُل طوطے سوہلے گاون، حال پئے حیواناں
    کھُوہ دا کتّا چُٹکی مارے، بیل پِھرے دِیوانہ
    31
    ٹِنڈاں ہنجُو بھربھر ڈوھلن، جان اندر کر خالی
    سدا نہیں اِس رؤنق رہنا، سدا نہیں خُوشحالی
    32
    بنھ قطار چنار سُفیدے ،سرو آزاد کھلوتے
    سِدھّے صاف برابر دِسّن، تار پریت پروتے
    33
    ہر ہر پاسے نہراں وگّن ،چؤک عِراق اُچیرے
    شِیش محل چؤبارے گوشے، بھلے بھلیرے ڈیرے
    34
    شاہ کہیا ایہہ موتی سُچّے، عاماں نہیں دسالو
    صاعد تے شہزادے تائیں، باغ اندر کھڑ پالو
    35
    آمد سُن شزادِے والی، باغیں رؤنق ہوئی
    خِدمت گار گئے اُٹھ اگّے، لوڑِی دا جو کوئی
    36
    جھاڑُو دے چھنکا کرائے ،گرد کندھاں توں دھوئی
    پُر کر مَشکاں ڈوہلن مُشکاں، دُھم گھتّی خُوشبوئی
    37
    سیف ملُوک دے آون والا، سُنیا باغ آوازہ
    سُکّے رُکھ ہوئے پھِر نیِلے، گُل پُھل کِھڑیا تازہ
    38
    پَت ہرے پُھل چٹےّ ،چنبا ہس ہس دھرتی لیٹے
    پِچھلا داغ غماں دا لالہ، دے دے ورق لپیٹے
    39
    گلواسی آواسی مارے ،سُرخ دہان کھلاری
    آیا وقت نشے دا نیڑے، ہوئی تُم خُماری
    40
    ست برگے پھُل پیلے کڈھّے،مل مل رکھّے پاساں
    عجب بسنت بنا کھلوتا، کُنت آیا تاں لاساں
    41
    ہسدی دندِیں شُکر گُزارے، نازک سنہگ داؤدِی
    نرگس سُن مستانہ ہوئیا، آمد دِی خُوشنُودِی
    42
    گلما پاڑ شاہی دا دعویٰ ، دِتّا چھوڑ گُلاباں
    سِرنِیواں کر خِدمت اندر، بیٹھے وانگ نوّاباں
    43
    گُلخیرے پْھل کرن دُعائیں، خیرِیں آ سلطانا
    لہرئیے لے رِیحان کھلوتے، زِیور پہن شہانا
    44
    سبزے فرش وِچھایا سوہنا، صاف زمُرّد نالوں
    دُور کِھلارے چھتر چھؤہارے، نسریں تانے سالوں
    45
    اِنہاں گلّاں وِچ اجّے مُحمّد، طبع نہ تیرِی مِٹّے
    قِصّہ سِرے پُچاسیں کِیویں ،جے بہہ رہیوں گِٹّے
    46
    دِسدا سفر شہزادے والا، اگّے بُہتا سارا
    زور طبیعت نُوں ربّ دِتّا ،کر دِی ہور پسارا
    47
    دائیاں لے شہزادِے آئیاں ، باغ اندر کر ڈیرے
    نال پیاراں پالن دوہاں ، ہوئے آن وڈیرے
    48
    جاں پھر چونہہ برساں دے ہوئے، وانگ پھُلاندے پھُلّے
    آئی راس زُبان گلاّں تے ، دسیا سُخن نہ بھُلّے
    49
    چار مہینے چار دِہاڑے ،چارے سال تے ساعت
    گُزر رہے تاں سد بہائے، اہل نجُوم جماعت
    50
    لگّے کرن حِساب نجُومی، جوڑ سِتارے راساں
    خفگی دِی گل دس نہ سکن، پھاتھے وِچ وسواساں
    51
    ہر ہر پاسوں بخت سوّلے ،دؤلت عِلم اِقبالوں
    ہِک گردش وِچ مُشکل دِسدے ،عِشقوں سفر و بالوں
    52
    آخر شاہ کہیا چُپ کیسی، تُساں وس نہ کوئی
    جے کُجھ روز اوّل دِی لِکھّی ،اوڑک ہونی سوئی
    53
    دس دیو شاہزادے والی، حال حقِیقت ساری
    کردے عرض نجُومی قِبلہ، بخشیں جان ہماری
    54
    طالع وقت ڈِٹّھے تاں سانُوں، ایہہ کُجھ نظری آیا
    سیف ملُوک شہزادے ہوسی، تُدھ تِھیں شان سوایا
    55
    شؤکت ہیبت زور شُجاعت ،حِلم حیاء حلِیمی
    عِلم سخاوت عقل تواضع، ہوسی خُوء کریمی
    56
    سُورج ہار ہمیشہ کرسی نِت، دِینہاں زر بخشی
    چن وانگن کئی راتیں چاندی ،اینویں ہر ہر بخشی
    57
    پر ہِک اِس تے پہلی عُمرے ،گردش دِئے سِتارا
    چِٹک عِشق دِی نال اِس دیسوں ،سفر کریسی بھارا
    58
    جنگل تے کوہ قاف سمندر، پِھر سی کئیں جائیں
    کتِنے سال ہِکلّا تکسی، راکش دیو بلائیں
    59
    مارن تے کئی دُشمن ڈُھکسن ،مؤلیٰ ایس بچاسی
    بُہتے سخت قضیئے دس کے، اللہ آس پُچاسی
    60
    عاصم شاہ ایہہ گلّاں سُن کے، آن پیا وِچ فِکرے
    ہوغمناک تحمّل کر دا دھن، شاہاں دِے جِگرے
    61
    جے سو سخت مصیبت اگُے، درداں والی دِسّے
    سِر ورتی بِن ہر گِز یارو، قدر نہ آوے کِسّے
    62
    ہر کوئی جانے سؤڑی سامی، اگّے قبر ہنھیرا
    ہِک ہِکلّے وِچ اُجاڑے ،دائم ہوسی ڈیرا
    63
    جان کُندن دِی تلخی ڈاہڈھی، سُن گلّاں تن کنبے
    پک کتابیں خبراں اگّے، دوزخ بھاء النبے
    64
    اِس سُننے تِھیں کد اسانُوں، خؤف پیا دِل جھڑیا
    جاں اوہ گھڑی سِرے تے آئی، پتہ لگّے گا اڑیا
    65
    عاصم نُوں تد معلم ہوسی، جاں فرزند وِچُھنّا
    کے ہویا اج کرے تحمّل ،سُن کے خبر نہ رُنّا
    66
    کہندا لِکھّے لِیکھ ازل دے ،مُول نہ جاندے میٹے
    دِتّا اُس دا سِر تے جھلساں ،جے ربّ کھڑسی بیٹے
    67
    کرنا صبر اسانُوں چنگا، جے اوہ دئے بلائیں
    راضی ہو کے جھلّاں چارہ، ناہیں نال قضائیں
    68
    شاہ بیٹھا کر صبر تحمّل ،دِل توں فِکر گوائے
    سد مُعلّم فاضل عالم، لڑکے پڑھن بہائے
    69
    شاہزادِے نُوں دے دِلاسا ،ہتھ سِرے تے پھیرے
    کِہندا بیٹا عِلم پڑھیں تاں، واہ نصیبے تیرے
    70
    پڑھنا عِلم ضرُور بندے نُوں، کِیتا فرض اِلٰہی
    کردا عِلم دِلے نُوں رؤشن، ہوندی دُور سیاہی
    71
    جیؤں سُورج وِچ نُورتِویں ہے، عِلم رُوحے وِچ جانے
    نُورے باجھوں سُورج پتّھر، آدم جِنس حیوانے
    72
    عِلمے کارن دُنیا اُتّے، آون ہے اِنساناں
    سمجھے عِلم وجُود اپنے نُوں ،نئیں تاں وانگ حیواناں
    73
    سیف ملُوک پیو نُوں کِہندا، نیوں کے ہو سلامی
    جو فرماؤ سر پر بندہ، منساں حُکم تمامی
    74
    جیہڑا کم تُساں فرمایا، عین صواب اسانُوں
    شاہ وزِیر نجُومی سد کے، پُچھیا ہر یکساں نُوں
    75
    ساعت نیک ہوئی جد حاصل، لڑکے پڑھن بہائے
    اوہ اُستاد لیاندا جہڑا، ہر ہِک عِلم پڑھائے
    76
    کاتب زرّیں رقم اُس اگّے، جا شیرینی دھردے
    لے صلاح پکاون بیٹھے، ہو شاگِرد ہُنر دے
    77
    افلاطُون ارسطُو سُلماں ، سارے کرن تیاری
    پُچھیئے اُس اُستادِے کولوں ،جو گل مُشکل بھاری
    78
    سُحبانے نُوں نال زُبانے، دسّے کھول بیاناں
    اوہ شاگرد اکابر دوئے، اوہ اُستاد یگانہ
    79
    سیف ملُوک اندر ربّ پایا، بہُتا اثر دانائی
    تیز طبیعت ہوش ودِیعت، فہم عقل چِترائی
    80
    صاعد بِھی سِی ودھ علّامہ ،فہم عقل اِدراکوں
    واہ خالق جِس پیدا کِیتے ،بھلے بھلیرے خاکوں
    81
    دس برس وِچ ہر ہر عِلموں، دوئے حافِظ ہوئے
    شاہزادہ جاں کرے کلاماں ،موتی لعل پروئے
    82
    جو خط دُنیا اُتّے لِکھدے، سیف ملُوک پکائے
    خُوشخط اُس دا وِیکھ فرشتہ، حیرانی وِچ جائے
    83
    عربی عجمی عبری کُوفی، خُوشخط فارسیاں دا
    بید، اچھرے ،گور مکھی، ہندی، حرف شناسیاں دا
    84
    ڈوگری اکھر خط فرنگی، انگریزی ہور دُوجّے
    اردُو خط بنگالی، دکھنی، سارے لِکھّے بُجھّے
    85
    سُریانی، اِیرانی، تُرکی، یُونانی، اِعراقی
    سِکھّے خط زُباناں سبّھو، کُجھ نہ رکھّے باقی
    86
    ویکھ عِلم سُلیمان نبی دے ،پائی بھاکھیا غؤلی
    دیواں ،پریاں والی ساری، جانوراں دِی بولی
    87
    اوسط مُلک سمُندر ٹاپُو، سراندیپ شہر دِی
    سیف ملُوک سُلیماں وانگن، سمجھے گل ہر ہر دِی
    88
    اِس حدّے اوہ عالم ہویا، قاضِی سبھ مُلکاں دے
    جے مسئلے دِی مُشکل پؤندی، اُس تِھیں پُچھّن جاندے
    89
    سبھ دقیقے کھول دسالے، کرے بیان چنگیرا
    عالم فاضل سُن سُن آکھن، دھن اوہ خالق تیرا
    90
    مِثل داؤد نبی دے آہا، شاہزادِے آوازہ
    جدوں کلام کرے سُن ہوندا، شؤق اِلٰہی تازہ
    91
    جے سؤ ہوون سُننے والے، عالم فاضل دانے
    نال آواز اوہدی دِی لذّت ،ہوندے مست دِیوانے
    92
    حُسن رسیلا خوء حلِیمی، سادہ مکھ صفائی
    سوہنے ویکھ ہوون شرمندے ،جھال نہ جھلدا کائی
    93
    رؤشن شمع نُورانی چِہرہ، بُجھّےلاٹ اسمانی
    وانگ پتنگاں سڑن چؤپھیرے ،عاشِق مرد زنانی
    94
    جے اوہ نظر کرے ول انبر، چمک نہ جھلّن تارِے
    تارے جِس ول مِہریں آوے ،کر دا پار اُتارِے
    95
    نِیواں تکّے دھرتی لگن ،بِجلی دے چمکارے
    ایسے رُوپ انُوپ کرم دے ،صِفت کرِیندے وارِے
    96
    تھوڑی تھوڑی صِفت مُحمّد، لِکھدا چل ہر جائی
    نرمی پھڑ مت حُسنوں گرمی، کاغذ قلم جلائی
    97
    جے لکھ صِفت ثناء سُنائیں ،ِلکھ ِلکھ ورق بتیرے
    لکھّوں ہِک نہ مُکدی مُولے، قِصّہ ٹور اگیرے
    98
    چؤدھاں برساں دے جد ہوئے، صاعد تے شہزادہ
    سبھنیں صِفتیں اکّو جیہے، پر کُجھ شاہ زیادہ
    99
    کرنا ربّ دا اِینویں ہویا ،کھاندا پھیر زمانہ
    عاصم شاہ خُوشی وِچ بیٹھا، کر دا جشن شہانہ
    100
    میر وزِیر بُلا پیارِے ،مجلس خُوب سُہائی
    سُچے فرش فروش وِچھائے ،عِطراں بُوء مچائی
    101
    لیاؤ سُرخ شراب پُرانا، ہویا حُکم کُلالاں
    پی کے مدھ ہوئے متوارے ،چمکن وانگ مشالاں
    102
    ہر جائے کافُوری شمعاں ،عجب سنواں بنایا
    سوہنی صُورت زیور والے ،دسّے رُوپ سوایا
    103
    لے لے تان کلوّنت اُتارن، زُہرہ نُوں اسمانوں
    تار طنبُور گھُوکار مچایا، کرے بیان حقانوں
    104
    دائریاں سِر پیر رلائے، بیٹھے حلقہ کر کے
    کردے یاد پیارے تائیں، ذِکر سِینے وِچ کر کے
    105
    کئی قانُون سُراں دے کڈھّن ،قانُوں اُتّےسرندے
    ہوون ناچ کھُماچ وجاون، واچ خیال حُسن دے
    106
    سُن سُن راگ ہوون مستانے، مارن چُٹکی تاڑی
    چُٹکی تاڑی دا آوازہ ،زہرہ انبر تاڑی
    107
    سُندر بانکے نفر غُلاماں، بھر بھر دین پیالے
    محبُوباں دے حُسن عجائب ،کھڑدے ہوش سمبھالے
    108
    عاصم شاہ خُوشی کر بیٹھا ،کھِڑدا وانگ گُلاباں
    بیٹے طرف پُچائے تُحفے، بہُتے ہتھ نواباں
    109
    ہر ہر قِسم ہزار طرح دِی، بھلیوں بھلیاں وستوں
    گِنتر ہوندی کد مُحمّد، قِصّہ اگّوں دس تُوں
    110
    شاہزادہ جاں تکڑا ہویا، آیا زُور ہنگاواں!
    کہیا شاہ سپاہ گری دا ،اُس نُوں کسب سِکھانواں
    111
    مُلکاں شہراں فؤجاں اندر ،جو سن رُستم ثانی
    لاون کانی تِیر اسمانی، دسّن ہُنر کمانی
    112
    نیزہ مار اُتار لیاون ،چؤکیدار انبر دے
    سیفاں نال کریندے ٹوٹے ،سیمُر غاں دے پرَدے
    113
    برچھی تپک تے سیف طمانچے، خنجر چھُرا کٹارِی
    نِیزہ بازِی تِیر اندازِی ،ختم کِیتی اُس سارِی
    114
    سیف ملُوک شہزادہ صاعد، طاق ہوئے ہر کسبوں
    شاہزادہ شاہانے کمّوں ،ایہہ وزِیرِی وسبوں
    115
    ہو اسوار پیاد قواعِد ،کردا ہر ہتھیاروں
    رُستم بہمن اسفندیاروں ،دھنّی ہویا تلواروں
    116
    تھوڑی مُدّت وِچ شہزادہ، ہویاسِکندر ثانی
    عِلموں عقلوں زوروں شکلوں ،جو اؤصاف اِنسانی
    117
    نونہال حُسن دے باغوں ،بِے نظِیر شہزادہ
    گُلبدن تے بدر مُنیروں، چہرے رُوپ زِیادہ
    118
    نواں جوان تے آن حُسن دِی، آن ہویا قد اُوچّا
    جِس پاسے اوہ سرو لٹکدا، سوہے گلی تے کُوچہ
    119
    سیف ملُوک شہزادے ہِکدِن ،نال قضاء خُدائی
    خُوشئیں خُوشئیں ڈیرے اپنے، مجلس خُوب سُہائی
    120
    جیؤنکر رسم شہاں دِی ہوندی، پہلا جشن بنایا
    باپ اپنے دِی کر مہمانی، اوہ بھی کول سدایا
    121
    خُوب طرح دِی دعوت دِتّی، میر وزِیر امراواں
    قدر بقدرِی خِلعت بخشی، کے کُجھ آکھ سُناواں
    122
    باپ اگّے نذرانے رکھّے ،بِیٹا ہویا سلامی
    راجے رائے مُبارک دیندے، خُوشیاں مُلک تمامی
    123
    لکھ لکھ لوک پڑھن شُکرانے، فؤجاں تے مُلکیا
    سجناں دے ول شادِی ہوئی، دُشمن ہیبت پئی آ
    124
    مِیر وزِیر گُزارن نذراں ،کِھڑیا پھُل بہاراں
    پائی آب گُلاب شاہے دے ،ہویا چین ہزاراں
    125
    عاصم تک بیٹے دِیاں نذراں، نظراں تِھیں بھؤ کھاندا
    سَو سَو وار ونڈے سِر صدقے، جے ربّ خُوشی پُچاندا
    126
    پی شراب ہویا خُوش وقتِی، کم تکّو تقدِیرِی
    دِلگیرِی وِچ شادِی آوے ،شادِی تِھیں دِلگِیرِی
    127
    ساقی بخش شراب پیالا، توڑ طبع دِی سُستی
    آیا حال مُحال عِشق دا، دِسّے نال درُستی
    128
    مُکھ دسال پیال پیالا، ہوواں مست خمُاروں
    شاہزادے دِے وانگ مُحمّد ،صُورت دے جھلکاروں


    924
     
    آخری تدوین: ‏اکتوبر 14, 2015
    • زبردست زبردست × 4
    • پسندیدہ پسندیدہ × 1
  4. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    شہزادے دا دوشاہ مُہرے ویکھ کے اِک صُورت تے عاشِق ہو جانا

    1
    لِکھّے لِیکھ اوّل دے یارو، ہوندے نہیں کِنارِے
    بادشاہاں نُوں پؤن قضیئے، کؤن اسیں بے چارے
    2
    بُہتے کم جگت تے جیہڑے ،بُرے ڈُھکن تقدِیروں
    جے سؤ آپے ولّوں کرئیے، چنگے کر تدبِیروں
    3
    ہردل گھوٹ وسار بنائیے، لاون کان مصالحہ
    مؤت آوے تاں وِچّوں پؤندا، گنڈھا مَؤہرے والا
    4
    عاصم شاہ پھِر شاہزادِے نُوں ،بھیجے وانگ عزیزاں
    تُحفے بہُتے عجب عجائب ،پیؤ دادِے دِیاں چِیزاں
    5
    اگّے پیؤ عاصم دِے ہِک دِن، دِتّے عاصم تائیں
    دو شاہ مُہرے تُحفہ کرکے، پِچھلی گل سُنائیں
    6
    اُس نُوں شاہ سلُیماں دِتّی، جِن آدم دِی شاہی
    ایہناں دوہاں دِی اُلفت آہی، نال دِلاں دِی راہی
    7
    اوہ بھی شاہ شاہاں دا آہا، ایہہ بھی شاہ بہادر
    ہِکدُوئے سنگ ورتن کر دے ،آہے دوئے اکابر
    8
    شاہ مہرے دِی گل سُناواں، اوہ شاہ مہرے کے سی
    دُونہہ شکلاں دِی مُورت لِکھّی ،گوری کالے کیسی
    9
    قِسم حریروں ٹاکی سُچّی ذات، نہ اُس دِی لبھدِی
    دُونہہ شکلاں دِی اُس تے صُورت، لِکھّی قلم عجب دِی
    10
    ہِک صُورت مرداوِیں آہی، آہی ہِک زنانی
    سوہنے نقش حُسن دِیاں لاٹاں ،دسّن عُمر جوانی
    11
    وِچ صندُوقاں رکھّے آہے، عاصم اوہ شاہ مہرے
    اوڑک اوہ بھی دیسی لیکن، دے تُحفے ہور موہرے
    12
    پِی کے مدھ کرے بخشِیشاں، بیٹے تے دِل ڈُلّھا
    ہر ہر چِیز عجائب اُس نُوں، دیندا جاوے کھُلّا!
    13
    دِل وِچ کہندا اوہ سُلیمانی، تُحفہ بُہت اُچیرا
    سیف ملُوک تائیں ہُن دیواں، اُس تِھیں کؤن چنگیرا
    14
    ہویا حُکم خزانچِیاں نُوں ،جلدِی قُفل اُتارے
    اوہ سُلیمانی تُحفے والے ،آن صندُوق گُذارے
    15
    عاصم شاہ دھر اگّے اپنے ،چاء صندُوق کُھلایا
    ہور صندُوق صندُوقے اندر، اوہ بھی باہر کڈھایا
    16
    اوہ بھی کھول کڈھّے شاہ باہر، اوہ شاہ مُہرے دوئے
    سُندر شکل نُورانی چِہرے ،جھال نہ جھلّن ہوئے
    17
    بجلی دے چمکارے وانگن، ہر ہر نقش چمکدا
    سُورج بی ہو ساہواں اُس دِی، جھال نہ سی جھل سکدا
    18
    تاب اوہدی تک آب نہ رہندی ،گؤہر لعل بدخشاں
    دانشمند ہووے سؤدائی، جے ویکھے ول نقشاں
    19
    تن دی ویکھ صفائی رؤنق، چن بہے من مارے
    کاغذ نُوں مت پوّے انگارِی، لکھّاں نہ بُہتی وارے
    20
    مُورت دِی تعریف لِکھن وِچ ،دِیوے لاٹ بُجھائی
    میری بھی مت نظر نہ لگّے، لِکھّاں حرف خطائی
    21
    اوہ شاہ مہرے شکلاں والے، کر کے تُحفہ نادر
    شاہزادے ول بھیجے آپوں، عاصم شاہ بہادر
    22
    نالے صاعد کارن ٹورے ،تُحفے وانگ ہُشناکاں
    خُوب ہتھیار لڑائی والے، نالے عجب پوشاکاں
    23
    جس ویلے اوہ تُحفے پہتے، مست آہا شاہزادہ
    نازک بدن اوائل عُمرے ،پیتوس نشہ زیادہ
    24
    ادھّی راتیں توڑی رہیا، سُتّا نیندر مِٹّھی
    بعد اُس تھیں اُٹھ بیٹھا تاں پھر، چیز ٹِکّی اوہ ڈِٹھی
    25
    ہِک شاہزادہ دوجا صاعد، آہا کول حضُوری
    لٹ لٹ لاٹ کرے چؤطرفے، شمع بلے کافُوری
    26
    اس گلّوں دِل تنگ شمع دا، کول پتنگ اج ہوندا
    نالے ہسدی نالے روندی اتھرُ لہُو چوندا
    27
    ویکھ ہویا حیران شہزادہ، ہووے نہ معلُومی
    یا ایہہ اطلس ہے خطائی، یا ایہہ دِیبا رُومی
    28
    نہ ایہہ قمشی چینی وانگر، مِثل نہ متعہ فرنگی
    تِکلے نُوں ہتھ پا شاہزادے ،مُورت کیتی ننگی
    29
    کے تکّے اوہ صُورت کیسی، رؤشن چن فلک تھیں
    نقش نگار بہار حُسن دِی ،بہتر حُور مَلک تھیں
    30
    جے مُنہ کرئیے ول اسماناں، سُورج پئے پچھاواں
    جے کھڑئیے ظُلماتے مِلدا ،آب حیات سچاواں
    31
    ہر ہر نقش دئیے لشکارے، بہتر لاٹ چراغوں
    دانّے ویکھ ہوون دِیوانے ،سڑدے ہوش دماغوں
    32
    مانی تے ارژنگ سیانے، جے ویکھن اک والے
    کاریگریاں والے بھُلّن، سارے ہوش سنبھالے
    33
    جے لُقمان حکیم سیانا، ویکھے یا افلاطُوں
    بُھلّن سبھ حساب عقل دے ،ہون شتابی مجنُوں
    34
    عالم جے پرہیزاں والے ،اَکھ چمکدی ویکھن
    کفر اسلام نہ یاد رہن نیں، بُت ول متّھا ٹیکن
    35
    واہ نقّاش کریگر یارو، جس اوہ نقش لکھایا
    واہ وا خالق سِرجنہارا، جس نقّاش بنایا
    36
    سیف ملُوک شہزادے جاں اوہ، مُورت ویکھی ساری
    لگّی اگ ہویا دل اندر ،تپ کے وانگ انگاری
    37
    پہلی نظروں ہوش نہ بھُلّے جیو نہ رہیا ٹکانے
    جیوں زلیخا پہلی خوابوں رکھّی شرم دھگانے
    38
    جادُوگر تصویر شہزادے ،چیر نہ کیتا ظاہر
    جیؤنکر ڈائن نال نظر دے ،کھڑے کلیجہ باہر
    39
    اندر گُزری جے کُجھ گُذری، ظاہر حال نہ کیتا
    دُوجی وار شراب پیالا، پھیر نویں سر پیتا
    40
    اچن چیت گئیاں کُھل اکّھیں، مارے عشق نقارے
    لے ہتھیار لتّھا مل تھانے، کوٹ عقل دے مارے
    41
    ویکھ شہزادہ دؤلت والا، ظالم نے ہتھ پایا
    بنھ لیاوے اؤج حُسن دِی سوہنا کیوں کہایا
    42
    اس تھیں کون چُھڈاوے یارو، ضامن نہیں وسیلہ
    جے سؤمایا دؤلت دئیے ،کرئیے لکھ لکھ حیلہ
    43
    سر دِتّے بِن نہیں خلاصی، ایہو ایہدا ظُلمانہ
    جے سؤ سر وٹاویں دئیے ،تردا نہ جُرمانہ
    44
    سر بھی اوس دہاڑے لیندا، جس دن آپوں منگے
    نہیں تاں عاشق سر دیون تھیں، پہلی وار نہ سنگے
    45
    جے عشقے دی صفتیں آیوں ،رہسی دُور کہانی
    دُشمن یار اپنے دی خُوبی ،کد تُدھ ترُت مُکانی
    46
    گھوڑا چرخ نہ مارچؤطرفی، سمجھ محُمدّؒ یارا
    پندھ دُوراڈا قِصّے والا، رستہ پکڑ سوارا
    47
    سیف ملُوک شہزادے مُورت ،پھیر ڈِٹھّی دِل لاکے
    ہو متفکّر کرے دلِیلاں، حیرانی وِچ جاکے
    48
    اس مُورت دِی صُورت رباّ ،ناہیں حد انسانی
    یا ایہہ کوئی حُور بہشتی، یا کوئی سِرّ رباّنی
    49
    اس مُورت دا آدم کِتھّے،سُندر رُوپ گُمانی
    نُور الٰہی ہے آ بیٹھا ،کایا دھار زنانی
    50
    دُوجی مُورت جو مردانویں، بیٹھی نال برابر
    ہتھ اوہدے تے لال شرابوں ،دھریا کاسہ نادر
    51
    ایہہ مُورت شاہزادے تک کے، ہچھی طرح پچھانی
    ہے تصویر ایہہ شکل میری دِی ،کر تدبیر سیہانی
    52
    دُوجی دا کُجھ پتہ نہ لگدا کؤن ،کوئی کس دیسوں
    مت ہووے شاہزادی کوئی، ظن زنانے ویسوں
    53
    پھر مُورت ول ویکھ شہزادے ،جوش طبع نُوں آیا
    جھلی گئی نہ جھال حُسن دِی، رُوح نِکلن تے دھایا
    54
    حُکمے باجھ نہ نکلن ہوندا ،جے سؤ کرے تیاری
    پنکھی تنگ پیا وچ پنجرے ،جیونکر کرے اُڈاری
    55
    موری تھیں سر باہر کڈھّے، سارا نِکل نہ سکدا
    سِرتوں چم لہے پر بھجن، پنجر نال پٹکدا
    56
    جاندا جاندا رُوح بدن وِچ ،رہیا پھیر اٹک کے
    ہوش عقل دانائی ڈُبّی پے کے، پھیر اٹک کے
    57
    پاڑ پؤشاک سُٹّی شاہزادے ،آیا باہر گھر تھیں
    ہو بیتاب ڈھٹّھا کھا گردی، گرمی سوز قہر تھیں
    58
    ساعت پچھے صاعد جاگے، پھیرے نظر چؤپھیرے
    سُنجی پئی وچھائی دِسدی ،نئیں شہزادہ ڈیرے
    59
    صاعد اوّل خفگی کر کے ،پھیر جمعیت کردا
    چھو کریاں وِچ سیر کرن نُوں، گیا ہووے مت گھردا
    60
    ایس دلِیلوں صاعد تائیں، آیا جیؤ ٹکانے
    سیج اُتّے پر اکھ نہ جُڑ دی ،رہیا ٹکا دھگانے
    61
    شاہزادے دے پچھّے صاعد ستریں جا نہ سکےّ
    رکھ اُڈیک سجن دِی بیٹھا ،دروازے ول تکّے
    62
    یاراں باجھ آرام نہ آوے ،جچر نہ بہیے جُڑ کے
    کُکّڑ بانگ دِتّی نئیں آیا ،اجے شہزادہ مُڑ کے
    63
    دھمّی رات ہویا خُوش ویلا، ملیاں بانگاں شہریں
    سیف ملُوک فلک دے غم تھیں ،کڈھیاں خُونی نہریں
    64
    قطرے اتھرؤاں دے پُونجھے، نال پیراہن نیلے
    ماتم سبز پوشاکی ساری ،دامن رکھے پیلے
    65
    صاعد اُٹھ سویرے ڈھونڈے ،کر کے فکر زیادہ
    جاں بُوہے تھیں باہر آیا ،ڈِٹّھوس پیا شہزادہ
    66
    نہ کجُھ ُسُرت سنبھال بدن دی، لعل پیا وِچ گھٹّے
    وانگ کپوُر ہویا رنگ پیلا، سینہ سرمُنہ پھٹّے
    67
    دُھوڑ و دھُوڑ ہویا تن سارا، لِیرولِیر پوشاکی
    نہ اکھ پٹّے پیر ہلائے، آئی بہت ہلاکی
    68
    سینہ سارا لوہو بھریا ،نہؤاں نال کھُروٹھا
    غیبوں بجلی پئی قہر دی، باغ حُسن دا لُوٹھا
    69
    عِطریں بِھنے کیس رنگیلے، رُلدے اندر مِٹّی
    صاعد دؤڑ گیا پھر سرتے ،ویکھ سِرو سِر پِٹّی
    70
    جھبدے ہتھ نبض پر دھردا، نالے ساہ سِہاڑے
    جاں اوہ پتہ نہ دیون جا توُس ،ایہہ گل سرے سُراڑے
    71
    پاڑ پؤشاک سٹیندا صاعد، رووے گھت کہاواں
    گھائل ہویا شہزادہ میرا ،میں ہُن کِدھّر جاواں
    72
    ڈائن ڈچھ لیا ازغیبوں ،چنگا بھلّا سُتّا
    کِتّھے چلیوں آپ شہزادے ،دے اسانُوں بُتّا
    73
    رووے تے کُرلاوے صاعد، ڈھے ڈھے پوّے اَپُٹّھا
    کر فریاد پُکارے اُچا ،مُٹّھا یارو مُٹّھا
    74
    صاعد دا سُن شور کُکارا ،ہوئی خلق اِکٹّھی
    ویکھ شہزادے نُوں سبھ بُھجدے ،جیؤں دانے وِچ بھٹّھی
    75
    سارے ہنجُو بھر بھر روون ،جیؤں ساون دِیاں باراں
    دم درُود دُعائیں کردے ،صالح لوک ہزاراں
    76
    شاہزادہ پھر چالیو نیں، روندے یار چؤپھیرے
    صاعد نے اوہ جا لہایا، اوسے اپنے ڈیرے
    77
    خدمت گار غلُام بے چارے، مُنہ سُکّا تردیدے
    رؤنق رنگ ہویا متغیر، آئے درد رسیدے
    78
    وانگ یتیماں جا کھلوتے ،عاصم دِی درگاہے
    بیٹھا شاہ مُصّلے اُتّے کر دا یاد اِلہٰے
    79
    صاعد نے شاہزادے والا ،سارا حال سنایا
    عاصم شاہ ہویا سُن گہلا، جھَب بیٹے ول آیا
    80
    شاہزادے دے سینے اُتّے عاصم نے ہتھ دھریا
    تھوڑی جان جُثّے وِچ باقی ،جاتوس اجے نہ مریا
    81
    کؤن نہیں پھر رووے اوتھے ،عاصم شاہ جد رویا
    مجلس اندر شور کُکارا، ودھ حسابوں ہویا
    82
    ماسی پُھُپھّی بھیناں مائیاں ،کٹھّا ہویا قبیلہ
    روون باہاں ٹُک ٹُک کھاون، تک تک مندا حیلہ
    83
    لکھ ہزار دِتّے سِر صدقے، ہوون ردّ بلائیں
    آکھ مُحمّد اینہیں گلیں، کیونکر ٹلن قضائیں
    84
    شاہزادے نُوں خبر نہ کوئی، سِر تے ہون سیاپے
    عاصم شاہ حکیم سدائے ،کیویں مرض سیہاپے
    85
    عالم اتّے طبیب نجُومی ،رملی کول بہائے
    شاہزادے دا حال سُناؤ، عاصم شاہ فرمائے
    86
    اس دے راس ستارے اُتّے ،کیسی گردِش آئی
    کے کُجھ پُوجا لگدی جس تھیں، ایہہ نحوست جائی
    87
    کرن طبیب حکیم تمیزاں، ویکھن نبض قرُورہ
    اربع عناصر وِچ نہ گھاٹا، دِسدا لیکھا پُورا
    88
    گرمی سردی بادی خُشکی ،نئیں بُخار لہُودا
    ہور کوئی ایہہ واءنہ وگیا، کرنا اللہ ہُو دا
    89
    پڑھ پڑھ سورۃ جِن مُزّمل ،عالم بھی دم پاون
    گٹ تعویذ بنھن گل ڈولے، بتیاں کول دُھکھاون
    90
    بھر بھر دارے ہٹّے سارے، دُور نہ ہویا سایہ
    اس سائے کئی لوک نسائے، عشقے سایہ پایا
    91
    مشر برہمن پنڈت پھولن، شاستراں تے پوتھی
    آکھ مُحمّد عِشق کچہری، سبھناں دِی گل تھوتھی
    92
    آئی وار نجُومی والی ،تکّے راس ستارے
    طالع اندر نظری آئے ،ظالم روگ ہتھیارے
    93
    کردا عرض نجُومی شاہا، ہور نہیں ڈر کوئی
    پر اوہ ساعت عشقے والی، آن برابر ہوئی
    94
    اگّے اوہ گل سفرے والی، جیہڑی اساں دسالی
    ایہہ نشانی پہلی اُس دی، ٹلدی نہ ہُن ٹالی
    95
    لمیّ اجے حیاتی اس دی ،مؤتوں ڈرو نہ ذرّہ
    پر ہُن راج کمانا مُشکل، کرسی سفر مقرّہ
    96
    ترے راتیں تے ترے دہاڑے، اوویں رہیا شہزادہ
    ہِکّو ساہ کھڑاکے لگّا ،نہ کُجھ کمی زیادہ
    97
    حالت ویکھ شہزادے والی، ہر ہِک نُوں غم دھاوے
    دانشمند عِلاج دسالن، جے کُجھ مُنہ درآوے
    98
    کر کے تھکّے جتن ہزاراں ،ہوش نہیں اُس پھِردی
    ریت سُکّی دِی کندھ اُسارن، ہتّھوں جاندی گِردی
    99
    عاشق دا جو دارُو دسّے باجھ مِلاپ سجن دے
    اوہ سیانا جان ایانا، روگ نہ جانے من دے
    100
    مندے من دے روگ محُمدّؒ مندے نہیں دواواں
    بید ہووے جے دلبر تاں ای ،بیدن کھول سُناواں
    101
    چؤتھا روز ہویا تاں صاعد ،دوُر کیتے سبھ دردی
    کہیوس راتیں خواب ڈِٹّھی میں ،چنگی خیر خبر دی
    102
    ہک دوگلّاں نال شہزادے ،کرن دیو کھاں اوہلے
    سچّی خواب کرے ربّ میری، مت ایہہ اکھّیں کھولے
    103
    دُور ہویا سبھ کوئی اوتھوں، ہِک نہ رہیا نیڑے
    صاعد بہہ سرہانے اُس دے، ہِک کہانی چھیڑے
    104
    عاشق تے معشُوق کوئی سن، سوہنے مرد زنانی
    درد فِراق ایہناں دے والی، کردا گل ویہانی
    105
    جے میں بھی اس گل ول جاواں، ایہہ قِصّہ چھُٹ جاندا
    شالا توڑ چڑھے فرمائش، جاندا وقت وِہاندا
    106
    درد فراق ایہناں دے والی ،جاں پڑھ آیا پٹّی
    جاں پھر گل ملن دی آئی ،شاہزادے اکّھ پٹّی
    107
    مُوہوں بول کہے صاعد نُوں، پھرایہہ گل سنُائیں
    صاعد ہور کہانی کردا، اوّل آخر تائیں
    108
    عاشق تے معشُوق ملن دی ،جِس ویلے گل آوے
    شہزادہ دل تازہ ہوکے ،پِھر اوویں فرماوے
    109
    صاعد نے ست واری مُڑ مُڑ ،تک کے طبع سُکھاندی
    عاشق تے معشُوق ملن دِی ،نویں نویں گل آندی
    110
    خُوش آواز زُبان رسیلی، بُہتا عِلم دانائی
    اخفش وانگ بیان کریندا، اثر اندر وِچ دھائی
    111
    ہک حکایت اثرے والی، کہنے والا دانا
    ختم انداز ہتھوں جد چلّے، مارے تیر نشانہ
    112
    صاعد دے دل درد سجن دا، گل کرے دل لاکے
    شاہزادے نُوں چنگّی لگّی، آکھے پھیر بُلاکے
    113
    کہے شہزادہ صاعد تائیں، تُوں بھنجال غماں دا
    مڑایہہ گل سُنا اساہیں ،میں ول ہوندا جاندا
    114
    کتنی وار کہانی کیتی تاں، اۃس سُرت سنبھالی
    گلّاں کرن لگا اُٹھ بیٹھا ،ہوئی ذرہ خُوشحالی
    115
    وَل ہویا تاں صاعد کہیا ،قسم تینُوں اُس ربّ دِی
    جس نے خلقت پیدا کیتی، روزی لائی سبھ دی
    116
    بھیت دِلے دا دسیں مینُوں ،غم تیرے تھیں سٹردا
    جس نُوں یار بنائیے آپوں پھر، اُس تھیں کے پڑدا
    117
    سیف ملُوک کہیا میں تینوں ،بیدن کھول سناندا
    پرجے ہور کسے دے اگے، ہر گز کریں نہ واندا
    118
    صاعد کہیا سن شہزادے ،کے طاقت میں بندے
    بھیت شاہاں دا جو کوئی پھولے، حال ہوون اُس مندے
    119
    کہے شہزادہ حال حقیقت، سُن صاعد دل جانی
    باپ میرے جو تُحفہ گھلیا ،شاہ مُہرے سُلیمانی
    120
    راتیں جاگ لدھّی اُٹھ ڈِٹھّی، تیر کلیجے لگّا
    جھگا پاڑ ڈھٹّھا کھا گردی ،بُھل گیا اُسرگا
    121
    ہِک صُورت دِی مُورت اوتھے، لِکھّی نظری آئی
    حکمت پاک خُداوند والی ،کرکے نقش سُہائی
    122
    آدم دِی کے قُدرت سرجے، ایسے رُوپ نیارے
    قُدرت دے ہتھ نال بنائی، خالق اپن اپارے
    123
    جِگر کباب کرے تاب اُس دا، عقل دماغوں سڑدا
    ہِک ہِک وال اُس مُورت والا، سؤ سؤ دِل کھُس کھڑدا
    124
    مائل کر دی شکل شمائل ،گھائل کرے جواناں
    زینت زیب شہانہ سارا، دِسّے رُوپ زنانہ
    125
    ویکھن سات ہویا دل بِریاں ،لگاّ داغ کلیجے
    لُوں لُوں لنب بلے سڑ اُٹّھے ، ماس ہڈی رَت بھیجے
    126
    دُوجی صُورت ہے مردانویں، اُس دے کول برابر
    اوہ ہنوار میرے دِی مُورت ،کیتی نقش اکابر
    127
    اوہ شاہ مُہرے موہرے ڈِٹّھے، مہریں آندی گرمی
    دُوجی وار تکّے تاں عشقے ،کیتی آن بے شرمی
    128
    کہے شہزادہ صاعد تائیں، توں بھی تک اوہ مُورت
    مت مُورت دِی صُورت لبّھے، کر بھائی کوئی صُورت
    129
    جاں جاں اُس مُورت دِی صُورت، مینُوں نظر نہ آوے
    صاعد بھائی صبر نہ دِل وِچ، مرساں ایسے ہاوے
    130
    صاعد کہیا باپ تیرے نُوں ،دسّاں ایہہ کہانی
    اُس نُوں مت ہووے کُجھ معلم، دَسّے پتہ نِشانی
    131
    سیف ملُوک کہیا میں تینُوں، ورتی گل سُنائی
    جے کُجھ عقل تیرے وِچ آوے، کرتُوں اگّوں بھائی
    132
    بھاویں باپ میرے نُوں دسّیں، بھاویں ہور کسے نُوں
    کر تدبیر وزِیر اجیہی، صُورت دِسّے میں نُوں
    133
    صاعد نے شہزادے والی ،سمجھ حقیقت ساری
    شربت ہِک بنایا جیہڑا ،آہا اُس دِی کاری
    134
    شربت دے شاہزادے تائیں، آپ گیا دربارے
    عاصم شاہ اگّے اس جاکے ،حال سُنائے سارے
    135
    عاصم نُوں سُن گل عِشق دِی ،بُہت لگّی غمناکی
    آپوں پَیر کُہاڑی ماری، کیتی آپ چالاکی
    136
    کر افسوس کہے میں آپوں ،کیتی بُہت نادانی
    کاہنوں شہزادے ول بھیجے، اوہ تُحفے سلُیمانی
    137
    نبی سلیماں باپ میرے نُوں ،دِتّے ایہہ شاہ مُہرے
    اُس بھی اگّوں تُحفے بھیجے، کیتے ورتن دوہرے
    138
    ہن اوہ دوئے گئے جہانوں ،کؤن نِشانی دسّے
    کس دِی دِھی جہدی اوہ مُورت ،کس ولایت وسّے
    139
    عاصم شاہ سُن ایہہ قضیّہ ،بُہت ہویا درماندہ
    ہتّھیں اگ لگائی گھر نُوں ،مُٹھا میں کرماں دا
    140
    فکر اندیشے صبر بھُلایا ،وِسّرگئیاں تدبیراں
    ڈُبدا عقل اندیشے اندر ،جیؤں لوہا وِچ نیراں
    141
    کشتی ہوش ملاح عقل دِی ،گھُمّن گھیر فکر دے
    بھجن ونجھ صلاحاں والے، پے گرداب نہ تر دے
    142
    نہ کجھ آوے جاوے چارہ، وانگ بیٹھا دلگیراں
    عاصم شاہ دی ویکھ حیرانی، کیتی عرض وزیراں
    143
    شاہا شالادم دم ہوون، تیرے بھاگ سوائے
    مولیٰ باغ خوشی دے تائیں، صرصر واء نہ لائے
    144
    دؤلت تے اقبال شہاں دے، دِن دِن ہون زیادے
    سُتیاں چِرنہ لگّے شالا،سیف ملُوک شہزادے
    145
    یا قِبلہ غمناک نہ ہوویں، رکھ اللہ دی ڈھیری
    بیٹے پاس چلو اُٹھ آپوں، اُس نُوں دِیو دلیری
    146
    ایہہ کہو شاہزادے تائیں، چنتا چِخا نہ بالے
    سڑ دا عقل فِکر تے دانش ،بھانبڑ چنتا والے
    147
    یار تینُوں ربّ پاک ملانا، جے تُدھ قِسمت ہوئی
    حیلہ وس میرا جو لگسی ،فرق نہ رکھساں کوئی
    148
    بھیجاں دانشمند وزیراں ،ہور مصّور دانے
    عالم پھر کے صُورت ڈھُونڈن، ہر شہریں ہر خانے
    149
    اُس صُورت دِی حال حقیقت، جس جاؤں ہتھ آسی
    حاضر آن کرن گے ایتھے، تاں تیرا غم جاسی
    150
    ایہہ صلاح وزیراں دِتّی، شاہ لگّی دل بھلّی
    بیٹے نُوں جا دے دلیری، بچّہ رکھ تسلّی
    151
    کوشش بے شمُاری کرساں ،گھلّاں فؤج چؤپھیرا
    مت مُورت دِی صُورت لبھّے ،ہووے مطلب تیرا
    152
    پرتُوں اپنا آپ سنبھالیں، ہوش رکھّیں وِچ جائی
    کد شہزادے ناطہ دیندے ،جے نام پوّے سؤدائی
    153
    سیف ملُوک کہے سُن بابل، قسم مینُوں اُس ربّ دِی
    ہوش عقل جیؤ جان نہ رہسی ،جے صُورت نئیں لبھدی
    154
    دھڑکے جان میری وچ جُثّے، تکّے ساعت گھڑیاں
    عاصم حال بیٹے دا تک کے، ہنجُوں جھولی جھڑیاں
    155
    اوہ رُخسارے ارغوانی، ہوئے کیسر پیلے
    نِمّوں جھان بیماری مارے ،نرگس نین رنگیلے
    156
    دھُوڑاں پے سُکایا خُشکی ،سُنبل ہریاں والاں
    بدر مُنیر آہا جو چہرہ، دِسّے مِثل ہلالاں
    157
    حالوں پیا بے حال شہزادہ، باغ حُسن کُملایا
    اُجّڑ گئی بہار پھُلّاں دِی، پتیاں رنگ وٹایا
    158
    لتّھے پیئے بوہٹے چھاپاں، کنگن باہاں والے
    کلغی توڑے تاج اُتارے، زیور شاہاں والے
    159
    عاصم شاہ تک حال پُتّر دا، اگ لگّی بھڑکارے
    اتھرُواں نے ساون لایا ،ٹھنڈیاں آہیں مارے
    160
    بیٹے نُوں لے جھولی بیٹھا، گھُٹ گھُٹ سینے لائی
    آکھے سُن فرزندا تُوں ہیں، اکّھیں دِی رُشنائی
    161
    عُمر گئی غمناکی اندر، کر کر ربّ دِی سیوا
    آئی باغ بہار خُوشی دِی ،لدھّوں مِٹّھا میوہ
    162
    کیسی واء غضب دِی جُھلّی ،ڈالی میوے والی
    دھرتی نال پٹاک گوائی ،آئی خستہ حالی
    163
    دوہاں جہاناں اندر آہی ،تیری خُوشی گھنیری
    تک تک مُنہ تیرا میں جیواں ،سُکھ حیاتی میری
    164
    تینُوں کے ہویا فرزندا، داغ لگائیوئی جانی
    سدا بہار گُلاب حُسن دا، تیری نویں جوانی
    165
    کِس ڈائن نے ڈچھ لگایا، یا کِس نظر لگائی
    دئے جہان دُعائیں تینُوں، پھڑیوں کِس بدُّعائی
    166
    اے سؤدائی بیٹا میرا، نہ کر بے قراری
    آپ بی سڑدا میں بھی ساڑیں، چھڈ اِس کچّی کاری
    167
    نہ تُدھ کیتا ظُلم کسے تے ،نہ کوئی خُون کرایا
    کیتا پاپ میرا کوئی بھارا، تینُوں دینا آیا
    168
    بُھل گئیاں سبھ کاراں تینُوں ،یا دنہ رہیاں بانکاں
    ایسا غم نہ ڈِٹّھا ہوسی اگلیاں غمناکاں
    169
    دُشمن تیرے طعنے دیسن، کرسن بُہت ملامت
    دوزخ سینے میرے تپسی، سجناں ہوگ قیامت
    170
    نہ کوئی صُورت والا ملیا ،یاری کسے نہ لائی
    کہہ تُوں کس دے پچھّے بیٹا، اپنی آب گوائی
    171
    بیٹھ نچّلا کر خُوشحالی، چھڈ ایہہ جھورا من دا
    ٹھنڈا لوہا کُٹیاں بیٹا، کوئی ہتھیار نہ بندا
    172
    کر کُجھ صبر تحّمل بیٹا، چھڈ ایہہ کھہڑاکیویں
    خبر نہیں کوئی صُورت ہوسی، یا ایہہ مُورت اِینویں
    173
    لگّا روگ اَوَلّا تینُوں، دارُو نال نہ جاندا
    نالے دِل تیرے نُوں کھا دُس ،جگر میرا بھی کھاندا
    174
    لاہ اُمِّید نہ ہُسّٹر جائیں، کرن دئیں کوئی چارہ
    مت ربّ پاک سبب بنائے، میلے یارپیارا
    175
    نا اُمِّیدی وِچ اُمِّیداں ،رکّھیں آس کرم دِی
    بہو مجلس داناواں والی، لوڑ کریں اِس کم دی
    176
    دؤلت مال نہ سٹّیں بیٹا، ہوئیں نہ ایویں بِیدل
    دؤلت والے نُوں گھر اندر ،مطلب ہوندے حاصِل
    177
    دُنیا دِی ہر مُشِکل تائیں، دؤلت کرے آسانی
    ڈاہڈے قُفل اُتارے ایہہ بھی، کُنجی ہے رحمانی
    178
    دؤلت تھیں مُکھ موڑ نہ بیٹا، چھوڑ نہیں ایہہ شاہی
    دِن دِن لوڑ کراں گا میں بھی، دیگ مُراد اِلٰہی
    179
    صبر کریں تاں اجر ملے گا، آئی خبر کِتابوں
    صبر اُتارے قُفل مُحمّد ہر ہر مُشکل بابوں


    1103​
     
    • زبردست زبردست × 6
  5. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    سیف الملُوک دا پیؤ نُوں جواب

    1
    سیف ملُوک جواب پیؤ نُوں، دیندا نال حلیمی
    سُن بابل سُلطان مُلک دا ،تُوں ہیں آد قدیمی
    2
    جے کوئی شاہ زمیں دے، اکثر، تیرے کول سلامی
    تاجاں تختاں والے تیری، کردے آن غُلامی
    3
    درتیرا ہے سجدے لائق قبلے وانگن مینُوں
    تیری جان حیاتی میری ،چِر رکھّے ربّ تینُوں
    4
    شالاسِر میرے پر دائم ،رہے تُساڈا سایہ
    تیرے پچّھے جیون نالوں، مرنا بہتر آیا
    5
    جے کُجھ تُساں نصیحت دِتّی، بھلی میرے حق ساری
    پھٹ میرے تے پٹی بدھی، مرہم لائیو کاری
    6
    پر کُجھ وس نہ میرے بابل، کے کراں مُنہ کالا
    ہوندے قابُو کد کوئی چھڈدا، دانش، عقل، سنبھالا
    7
    جے لکھ عقل تمیزاں کرئیے، اوڑک ہونی ہونا
    ہسدیاں کھیڈدیاں کس بھاوے ،بیٹھ غماں وِچ رونا
    8
    قید کیتا دِل میرا مُورت ،پاکے سخت زنجیراں
    ایہو قسمت سی تقدیروں ،کرئیے کے تدبیراں
    9
    ہُن ایہہ قید نہ میں تھیں چھُٹدی ،نہ ایہہ بھار اُتردا
    وس نہیں کُجھ چلدا بابل، چھڈ خیال پُتّر دا
    10
    میں ہُن ہو چُکّا سؤدائی، جانی تِھیں ہتھ دھوتے
    گھر درنُوں ہُن چھڈیا لوڑاں، چایا پُٹّھی مؤتے
    11
    اندر عِشق جلاندا جیؤں کر ،آتش سُکّیاں پتّاں
    مت نئیں دل میرا منّدا، مت ہُن دیؤ متّاں
    12
    تُسیں کراؤ تؤبہ عِشقوں ،دے دے سِکّھاں متّیں
    دِل میرا نئیں توبہ کردا، کہے اگیرے وتّیں
    13
    جاں جاں اُس مُورت دِی صُورت، مینُوں نہ ہتّھ لگّے
    نہ میں شاہی تخت سنبھالاں، نہ کوئی ہور اُسرگّے
    14
    میرے تھیں ہتھ دھوتوں بابل، میں اج خاص دِیوانہ
    جے صُورت ہتھ آئی تاں پھر، کرساں راج شہانہ
    15
    سُن عذاب جواب پُتّر دا، عاصم شاہ دِل ڈریا
    ہو حیران بیٹھا متفکّر زانُو تے سِردھریا
    16
    اندر اگ اندیشے والی ،بل بل دئے النبے
    باہر ہنجُوں مِینہ وساوے، سرد آہیں تھیں کنبے
    17
    ہائے افسوس میں آپوں، بھانبڑ پاکے تیل مچا یا
    کِسے وزِیر صلاح نہ دِتّی، جاں تقصِیرے چایا
    18
    آپوں ٹھوکر لائی شیشے ،بھج ہویا ہُن ٹُکڑے
    کیؤنکر پاج لگّے ہُن ثابت، جے سو لایئے اُکھڑے


    1121

    باپ دا مُہلت منگنا تے شاہ مُہریاں بابت دسنا

    1
    سڑے نصیب اساڈے بیٹا ،دوس نہیں کُجھ تیں نُوں
    لوڑکراں ہُن صُورت والی، مُہلت دے کُجھ میں نُوں
    2
    کرساں لشکر فؤج وزیراں ،ہر ہر مُلک روانے
    ڈھونڈن گے اُس صُورت تائیں، گھر گھر بادشہانے
    3
    جِتّھے سوہنی صُورت ہوسی، کرسن نقش مصوّر
    مت کوئی اُس دی مُورت لبّھے آوے تُدھ تصوّر
    4
    میں جاتا کُجھ ایویں کیویں، ہوگ خیال شہزادے
    متّیں لگ وِسار چھڈےگا ،جاں دِن ہوئے زیادے
    5
    پرہُن خُوب طرح کر سمجھے، گنڈھ پئی ایہہ پکّی
    دسّی خبر نجُومی والی، ساری اکھّیں تکّی
    6
    جیویں کہیا اُس نے اگّے سارا ہویا تِیویں
    ایہہ بھی اونویں ہوون لگّا، کہیا نجُومی جیویں
    7
    گلّیں ول نہیں تُدھ ہونا، نہ صبر کر بہنا
    کاہنُوں بھیت چھُپانواں تیں تھیں، لازم ہے ہُن کہنا
    8
    ایہہ شاہ مُہرے صُورت والے ،جیؤں ہتھ لگّے سانُوں
    اوہ حقیقت ساری بیٹا ،دسّاں کھول زُبانُوں
    9
    باپ میرا سُلطان مُلک دا، شاہ صفوان بہادر
    ہِک دن خوشیاں اندر بیٹھا ،بیٹھے کول اکابر
    10
    میں بھی کول پیو دے آہا ،بیٹھا نال ہُشیاری
    اچن چیت ہنیری آئی، لنگّھی پا غبُاری
    11
    بعد اُس تھیں دو شخص آئے سن ،قد وڈّے رنگ کالے
    چھل پیندا تک شکل اُنہاندی، بہت ڈراون والے
    12
    باپ میرے ول ہو سلامی، چُم زمین ادب دِی
    کہن نصیب تُساڈا ہووے ،شاہی عجم عرب دِی
    13
    بعد دُعائیں تھیں پھر کہندے ،عرض احوال تمامی
    بھیجے شاہ سُلیمان پیغمبر، آئے اسی سلامی
    14
    تُدھ کارن اُس تحفے بھیجے، اے صفوان بہادر
    ایہہ تک اسیں لیائے بغچہ، آن کیتو نیں حاضر
    15
    شاہے حکم دِتّا تاں بغچہ، ڈٹھا کھول وزیراں
    کپڑ تھان عجائب نکلے، نالے ایہہ تصویراں
    16
    مجلس چُپ لگّی تک تُحفہ، بُہت عجائب چیزاں
    کُجھ بیان نہ آوے کِسّے ،کر کر رہے تمیزاں
    17
    ایہہ جامے شاہ مُہرے ڈِٹھّے، جاں حضرت صفوانے
    کہن لگّا ایہہ کسب جِنہاندے، دھن اوہ کسبی دانے
    18
    شاہ مُہرے نُورانی تک کے، آئی شاہ حیرانی
    جنہاں پریاں تُحفہ آندا ،پُچھدا اُنہاں نِشانی
    19
    ایہہ شاہ مُہرے صُورت زُہرے ،دسّو کِتّھوں آئے
    کِس کِس صُورت دِی ہے مُورت ،کِس اُستاد بنائے
    20
    ایسی صُورت دھرتی اُتّے ،سُجھّی نہیں اسانُوں
    نبی سلُیماں دسّو یارو ،آندی کِس جہانوں
    21
    سبھ حقیقت دسّی اوہناں، ہک دِن شاہ سلُیماں
    بیٹھا مجلس خوب سُہاکے، رؤنق گہماں گہماں
    22
    جو کُجھ تابع اُس دِی اندر ،آدم جِن حیواناں
    ہر قؤمے دے افسر حاضر ،مجلس بھری دِیواناں
    23
    بیٹھے پڑھدے سُندے قصّہ ،مہتر یُوسف والا
    سُن سُن حُسن اوہدے دِیاں گلّاں، گِھندا شاہ اُجالا
    24
    مہتر یُوسف جیسی صُورت ،اندر جِن اِنساناں
    ہور کوئی بھی ہوسی یارو ،پُچھدا شاہ دِیوا ناں
    25
    سبھناں عرض گُزاری حضرت ،کد ہوسی کوئی ایسا
    اگّے کوئی نہ ہویا سوہنا، مہتر یُوسف جیسا
    26
    ہِک پری سِی نام عجائز، دانشمند اکابر
    سبھناں عِلماں اندر عالم، سبھ ہُنراں وِچ نادر
    27
    کسباں عِلماں عقلاں ولّوں، ثانی اُس دا ناہا
    اُس نے عرض نبی ول کیتی ،سُن تُوں شاہنشاہا
    28
    جو زبوُر داؤد نبی دِی، میں پڑھیا اُس اندر
    نسل تیری تھیں لڑکی ہوسی، رؤشن وانگوں چندر
    29
    سوہنے نقش تے حُسن بیحدا ،خُوبی بُہت لطافت
    رنگ نُورانی انگ سُہیلا ،بے حِساب ملاحت
    30
    مہتر یُوسف نال برابر، ہوسی حُسن اداؤں
    جے کُجھ لکھیا اوہو ہوسی، ناہیں جھُوٹھ خُداؤں
    31
    رُوپ انُوپ اوہدے دِیاں گلّاں، مُلکاں اندر جاسن
    سارے سوہنے اوس وقت دے، اُس درسیس نواسن
    32
    سچ کلام الٰہی اندر ،ہوسی یوسف ثانی
    نام بدیع الجمال کہاسی ،قِسموں پری زنانی
    33
    ہوگ بیٹی شاہپال شاہے دی، اوہ شاہ رُخ دا بیٹا
    نبی سُلیماں نُوں عجائز، دسیا تانا پیٹا
    34
    ایہہ جو دیس تُساڈا حضرت ،شارستان سُنہری
    اِس وچ باغ ارم ہک لاسی، اوس مکان کچہری
    35
    جوبن اُس دے دی دُھم پیسی، آدم تیک زیادہ
    آدمیاں دی قؤمے وِچّوں ،سیف ملُوک شہزادہ
    36
    شکل اوہدی دا عاشق ہوکے، دیس وطن چھڈ جائیں
    گاہ کوہ قاف سمندر باریں ،جا مِلسی اُس تائیں
    37
    سیف ملُوک عاصم دا بیٹا، عاصم پُت صفوانے
    تخت مصر دے والی ہوسن، ہر ہک شاہ زمانے
    38
    قُدرت صِفت خُداوند والی، جاں ایہہ سُنی پیغمبر
    کہندا اوس عجائز تائیں، تُوں ہیں بُہت اکابر
    39
    حُسن بدیع الجمال پری دا ،نالے رُوپ شہزادے
    جامے تے کر نقش دسالیں، راضی ہوواں زِیادے
    40
    ہُو بہُو اُتاریں مُورت ،جیوں جیوں شکل اُوہناں دِی
    والے جتنا فرق نہ آوے ،دیہی وِچ دوہاں دِی
    41
    بیٹھ عجائز کر بِسم اللہ، پکڑی قلم ہُنر دِی
    خاصہ رکھ دھیان عقل دا، کر کے لوڑ اندر دِی
    41
    جو جو صِفت کِتابوں ڈِٹھّی، ہر نقشوں ہر والوں
    ہُو بہُو اُتاری مُورت ،فرق نہ صُورت نالوں
    42
    جان اُس نبی سلُیماں اگّے، ایہہ شاہ مُہرے تارے
    ویکھ ہویا حیران پیغمبر، صُورت اپن اپارے
    43
    مُہرے تک کے مہریں آیا، کہیوس صُورت گر نُوں
    شابش آفرین ہزاراں ،تیری عقل ہُنر نوں
    44
    قاضی تے امراء بنائیوس ،پریاں وِچ عجائز
    حُکم اوہدا سبھ سر پر منن، موڑن کِسے نہ جائز
    45
    اوس ویلے ایہہ تُحفے دے کے ،کیتوس اسیں روانے
    شُکر کیتا جے آن پُچائے، تیرے دؤلت خانے
    46
    باپ میرے بی تُحفے بہتے ،جو کمیاب نہ لبھدے
    گھلّے نبی سلُیماںؑ تائیں ،ہتھ اوہناں دے جھبدے
    47
    شاہ صفوانے نال محبت، سانبھی رکھّے دونویں
    اُس تھیں پچھّے مینُوں لبھّے ،میں بھی رکھّے اونویں
    48
    ایہہ میراث پیؤ دِی آہی مینُوں بُہت پیاری
    اُس ویلے کوئی اِس تھیں چنگّی، ناہیں چیز نیاری
    49
    دُنیا اُتّے تیرے جیہا، ناہا کوئی پیارا
    تاں ایہہ تُحفے تینُوں گھلّے ،ہتھّیں کیتا کارا
    50
    اپنے بھانے کر بخشیشاں ،کیتی خُوشی زیادہ
    اوس خُوشی دِی جائے ہویا، درداں در کُشادہ
    51
    جے میں جاناں ایس خُوشی دے، بنسن غم ہزاراں
    ایہہ شاہ مُہرے وِچ سمندر، ڈوباں سنے پٹاراں
    52
    ہُن کُجھ وس نہ میرا تیرا، ہو گیا جِس ہونا
    پُتّر باپ دوہاں نُوں بیٹا، بھاء پیا نِت رونا
    53
    اوہ دوئے شاہ گئے جہانوں ،تاں کم مُشکل آیا
    سیف ملُوک اگّے ایہہ قِصّہ ،عاصم شاہ سُنایا
    54
    ایپہ حقیقت سُن شہزادہ، کردا شُکر بے چارہ
    اِسّے دُنیا اُتّے وسدا، کِدھرے یار پیارا
    55
    دیس بدیسی پھردا رہساں، جاں تک ہوگ حیاتی
    مت سبب بناسی مولیٰ، لبھسی وست کھڑاتی
    57
    اِس گلّوں کُجھ ہوئی تسلّی، نالے عاصم شاہے
    فؤجاں کڈھ تیاری کِیتی، دِتّا حُکم سپاہے
    58
    ست ہزار جوان بہادر ،جنگی لاٹ مریلے
    دھپا کھاء جِنہاں دا نسّن ،خُونی ہاتھی پیلے
    59
    تھکّن نہیں لڑائی کر دے ،دم دم ہون سوائے
    حملہ ویکھ اوہناں دا باروں، شیر ببر نس جائے
    60
    سبھ قواعد جنگ کرن دے ،جانن ہر ہتھیاروں
    زرہ خؤد فؤلادی لاون، لاہون ڈر تلواروں
    61
    کر کر بھیڑ لڑائیاں اگّے، آہی اوہناں دلیری
    سُن کے خبر لڑائی والی ،کر دے خُوشی ودھیری
    62
    مؤتوں خؤف نہ کھاون ،ذرّہ بُہت دلیر دِلاں دے
    وِچ میدان لڑائی والے، پاؤں سیر ہو جاندے
    63
    نیزہ پھیرن دشمن گھیرن ،دھڑتوں سیس ادھیڑن
    دُشمن کؤن فلک دے ہندُو ،ٹوپی سر توں گیرن
    64
    ایسے مرد زور آور چُن کے ،کیتے چاء روانے
    مانی تے ارژنگ برابر، ہور مصوّر دانے
    65
    لِکھ دِتّے کر عہد اوہناں نُوں،ُملک مُعاش جگیراں
    دیساں جیکر آنو مطلب، خُوشی ہووے دِلگیراں
    66
    ہر ہر طرف روانہ کیتے، کہیا ذرا نہ سنگو
    خرچ کرو کھڑ نال خزانے، ہور گھلّاں جو منگو
    67
    ہر ہر مُلک آدم دے اندر، ویکھ آؤ سبھ شہراں
    جس جائے کوئی سوہنا ہووے ،وِچ حُسن دِیاں لہراں
    68
    جے کوئی ہووے شہزادی سوہنی، ہر گز نظرنہ آوے
    صُورت اُس دِی لِکھّو ساری ،جیؤں محرم دس پاوے
    69
    جو مشہوُر ہووے وِچ شہراں، آفت حُسن اداؤں
    فِتنہ دوز جگت دِی ظالم، چِت کھڑے ہر داؤں
    70
    عِشوے ناز فریب زنانے، کر کے جیؤ بُھلائے
    ٹؤر لٹکدی اکھ مٹکدی ،گلّیں دِل پرچائے
    71
    ایسی صُورت دِی جس پاسے، دس پوّے اُس لوڑو
    کنّیں سُن کے اکھّیں تک کے، مُورت لِکھّو نہ چھوڑو
    72
    جے کوئی خبر پری دِی آنے، یا اُس باغ اِرم دِی
    دس اُٹھ سونے دے بھردیواں، لوڑ نہ رہُس دِرہم دِی
    73
    کرساں خاص وزِیراں وِچّوں، خلعت سِرتے دھرساں
    ہور ولایئت منگے جیہڑی ،دیساں عُذر نہ کرساں
    74
    لشکریاں دِل تازہ ہویا، عہد لکِھائے شاہی
    زر دا طمع بُرا اِس اُتّے، دیون سِر سپاہی
    75
    رُخصت ہوئی امیراں تائیں، مُلکو مُلکی چلّے
    کوئی مدینہ پاکے کوئی، حضرت مکّے گھلّے
    76
    کوئی عدن نُوں کوئی عرب نُوں، کوئی رُومے کوئی شامے
    بعضے اسکندریہ جا لوڑن، بعضے یمن مقامے
    77
    بعضے ہند جنُوبی پھِر دے ،دہلی شہر نادؤناں
    ہِکناں وِچ پنجاب زمیں دے ،سبھنیں شہر یں بھؤنا
    78
    کوئی مشرق کوئی مغرب دکھّن ،کوئی گُٹھ شمُالی
    کوئی لوڑے کشمیرے کوئی، کنڈھی جمّوں والی
    79
    کوئی جزیرے ٹاپُوں لوڑن، کوئی تِبتاں لدّاخاں
    سمر قند سے چند اجیہے، لوڑ رہے کے آکھاں
    80
    ہِک مُحیط سواحل بھالن، ہِک قُلزم افرنجے
    ہِک تاتار ہِک گئے عِراقے، ہک مُبارک گنجے
    81
    ہِک کابل قندھار خراساں، ہِک ہرّات بُخارے
    ہِک لندن ہِک قیر فرنگے، ہِک گئے زنگبارے
    82
    کُجھ رُوسے کُجھ چین مچینے، کُجھ آئے تُرکاں نُوں
    کوئی نقش چگل دے تکّن ،کُجھ لوڑن کِنعانوں
    83
    خوارزم شیراز مُصّلے ،غزنی غؤر تے لارے
    جام بھنبھور تے بابل تبرز، ماورألنہر کنارے
    84
    کوئی بروع ایجاز ڈھُونڈیندے، کوئی گئے سن حئے نُوں
    طئے کیتی سبھ دھرتی اوہناں ،کئی لوڑیندے طئے نُوں
    85
    ہِک بغداد جِیلان مُبارک ،ہوکے شاد سدہائے
    واہ مُحمّد بھاگ اوہناں دے، جو اِس پاسے آئے
    86
    ڈھُونڈ تھکّے ہر دیس ولایت، شہراں تائیں پُنیا
    بدیع الجمال تے باغ اِرم ،دا کدھروں نام نہ سُنیا
    87
    نام بدیعُ الجمال پری ،دا عربی رسمے والا
    ہِندی بیتاں وِچ نہ میوے ،کیتا بُہت سنبھالا
    88
    تاں بدیعُ جمال بنایا، فارسیاں دی ڈولے
    اوہ بھی بعضے بیت تروڑے ،جے کوئی پردہ پھولے
    89
    دو تِن نام پری دے رکّھاں ،سمجھو ہر سیانا
    جِتّھے جاء بُلانے والی ،اکثر نام بُلانا
    90
    کِدھرے عجب جمال کہاں گا، کدھرے شاہ پری کر
    نانؤں بہتے نانواں والا ہِکّو ،سمجھو گل کھری کر
    91
    عاصم شاہ دے بھیجے بندے ،لوڑ تھکّے ہر جائی
    عجب جمال تے باغ اِرم دِی ،کِسے نہیں دس پائی
    92
    برس دِہاں دے کر کر دھاوے، پھیر مِصر نُوں آئے
    چار ہِک سے شاہزادی والے، صُورت نقش بنائے
    93
    کر تصویراں با تدبیراں ،آن امیراں دھریاں
    ہِک تِھیں ہِک چڑھیندی صُورت ،وانگن حُوراں پریاں
    94
    جے شاہزادے دے من بھاون ،تاں تعریف بناواں
    کاہنُوں اوہناں وزِیراں وانگر، میں بھی قلم گھِساواں
    95
    توڑے ہوون سونا موتی، جے دِلبر نہیں تکّے
    موتی روڑ دِسّن بھس سونا، کہیا مردے پکّے
    96
    عاصم شاہ کہے سبھ یاراں ،بھیت نہ دسّو کائی
    مت نااُمید ہوکے شہزادہ ،بنے شتاب سؤدائی
    97
    شاہزادے پر سمجھ لیا سی، اُس تھیں کؤن چھُپائے
    شاہ پری تے باغ اِرم دِی ،ناہیں خبر لیائے
    98
    جے کر کول اوہناں دے ہوندی، خبر کوئی دِلبردِی
    شاہزادہ خُوشبوئیوں لبھدا، جیوں یعقوبؑ مصر دی
    99
    خبر ہوئی شاہزادے تائیں، سبھ بھیجے مُڑ آئے
    باغ اِرم تے بدیع ُجمالوں، نہ کوئی پتہ لیائے
    100
    پاڑپؤشاک سُٹّی شہزادے ،ہنجو نِیر چلاوے
    ہوبیہوش سؤدایاں وانگر، راگ غماں دے گاوے
    101
    پیا ہنیر غبُار جہاناں ،یار نہیں ہتھ چڑھیا
    لمّی رات وِچھوڑے والی، جیؤ غضب نُوں پھڑیا
    102
    کس سنگ پھولاں دُکھ سجن دے، سُول ہڈاں وِچ وڑیا
    دِل وِچ یار مُحمّد کاہنوں، اوراں پِچھّاں اُڑیا
    103
    جے کر بدیعُ جمال میرے تھیں، منگ گھلّے دِل جانی
    دِل تے جان کراں نذرانہ، دھڑ ہووے قُربانی
    104
    جے اج اُس دے باغ اِرم دِی، واؤ اِس پاسے وگّے
    اوسے دم دم چھوڑ دیہی نُوں مگر واؤ دے لگّے
    105
    نہ دِل وس نہ دس سجن دِی ،جُھلس لیا اِس اگّے
    تاہنگ بُری جیؤں سانگ کلیجے، ٹانگ نہیں ہتھ لگّے
    106
    درداں مار نِمانا کیتا، کُونج وانگر کُرلاندا
    پٹ پٹ سِٹدا وال سِرے دِے ،مُول نہیں شرماندا
    107
    خبر ہوئی جد باپ بے چارے، بیٹے دے احوالوں
    عاصم نُوں غم لگّا بُہتا، سیف ملُوکے نالوں
    108
    جے کوئی شاہ مُلکاں دا ہووے ، مایا دؤلت والا
    اُس گھر اِکّو ہووے بیٹا، سوہنا روپ نرالا
    109
    اُس نُوں مرض لگّے کوئی بھاری ،لادوا عِلاجوں
    اچن چیت نسّے ہو جھلّا ،مُلکوں دیسوں راجوں
    110
    بُڈھّا ہووے باپ نمانا ، اوہ جوان رنگیلا
    تاں پھر باپ شوہدے دا یارو،کے کُجھ ہوندا حِیلہ
    111
    رورو عاصم شاہ پُکارے ،غم دے لشکر بھارے
    میرے تے نِت چڑھ چڑھ آون ،ہِک تِھیں ہِک نیارے
    112
    جِس دِن گھر اؤلاد نہ آہی ، ہیساں درد وہوُنا
    جاں اؤلاد لدھّی غم مینُوں، دینا آیا دُونا
    113
    ہُن بیٹے دِی ویکھ مُصیبت ،لگّا بُرا اندیشہ
    فرزنداں دِے پھٹ نہ مولن، دن دن پؤندا اریشہ
    114
    غؤر دِلاسے کر کر تھکّا ،عاصم شاہ بہتیرے
    بیٹے دا خفقان نہ جاندا، دم دم ہوئے اگیرے
    115
    اوڑک عاصم شاہ پُتّر نُوں ،اپنے کول منگاندا
    پند نصِیحت حال حقِیقت، اچھّی طرح سُناندا


    1236

    شاہ عاصم دا اپنے پُتّرنُوں مَت دینا

    1
    کہندا اے فرزند پیارے، تُوں جگر دا بیرا
    تینُوں سیک جے لگّے رتّی ،سڑے کلیجہ میرا
    2
    ست ہزار اُمراء سپاہی ،پھر آئے سبھ عالم
    جو جو وسیوں آدمیاں دِی، وِیکھ مُڑے ربّ معلم
    3
    نہ کوئی خبر پری دِی لبّھی، نہ اُس باغ اِرم دی
    چار ہِک سئے ہور لکھ لیائے ،مُورت کُوڑی ختم دی
    4
    سبھ اوہ بادشہاں دِیاں دھِیاں ،ہِک تِھیں ہِک چڑھندی
    اوسے نال ویاہاں تینُوں ،جیہڑی کریں پسندی
    5
    تخت ولایت فؤج خزانے، سبھ کُجھ دیواں تینُوں
    آپوں بیٹھ رہاں وِچ گوشے ،بھلی فقیری مینُوں
    6
    مولیٰ پاک بنایا مینُوں ،چؤنہہ تختاں دا سائیں
    کئی شہزادے چاکر میرے ،سبھ بخشاں تُدھ تائیں
    7
    آپوں پکڑ فقیری دعویٰ، بیٹھا کراں عِبادت
    دیاں دُعائیں سِر تیرے نُوں ،دؤلت عُمر زیادت
    8
    شاہزادے سُن گل پیؤ دِی ،رورو آہ چلائی
    کہندا بابل تُوں بھی مینُوں لدھّا کھرا سؤدائی
    9
    دؤلت دُنیا دس دس ٹھگیں ،اندر پاڑ نہ تکدا
    گھر درتخت ولایت کیہڑا ،سؤکھا ہے چھڈ سکدا
    10
    تخت ولایت کارن شاہاں، کیتے کیڈ کُشالے
    شاہنامے اسکندر نامے، ویکھ لڑائیاں والے
    11
    اندر باہرعِشقے رُدّھا ،دِسدا نئیں تُسانوں
    مال خزانے کیکر بھاون ،اک گیا جیؤ جانوں
    12
    نہ میں جھلّا نہ میں کملا، سبھ کُجھ سمجھاں جاناں
    پر کُجھ دوس نہ میں پر بابل، ہویا ربّ دا بھانا
    13
    لِکھّے لیکھ ازل دے کیہڑا ،کر تدبیر مِٹائے
    کئی امیر وزیر سیانے ،اس تقدیر بُھلائے


    1249

    شہزادے دا اپنے پیؤ نُوں جواب

    1
    کیوں تُوں تُہمت دیویں بابل، جان نادان ایانا
    جے کوئی لیکھ اوّل دے میٹے مردی، اُس دِی جاناں
    2
    پھیر شہزادہ ہویا چُپیتا، خُونی ہنجوں ٹُریاں
    اندر چُھریاں کپّن دِل نُوں، مارے آہیں برُیاں
    3
    مار اُساس کہے ہُن کِچرک، رکھّاں ڈھک غُبارے
    دِل کہندا میں کاہلا ہویا ،کڈھ ایہہ دھُواں دھارے
    4
    عاصم شاہ کہے سُن بیٹا ،کے ہُن خُواہش تیری
    فؤجاں لشکر سبھ کجھ حاضر، مایا گھنی گھنیری
    5
    مال مُلک ہور جے کُجھ منگیں، دیساں چیزاں سَریاں
    پر میں ہِک اس کمّوں عاری ،پیدا ہون نہ پریاں
    6
    سیف ملُوک کرے اُٹھ عرضاں ،سُن شاہ بابل میرے
    جے سبھ آن بہشتی حُوراں، میرے پھِرن چؤپھیرے
    7
    خُواہش نال نہ ویکھاں کوئی، باجھ بدیع جمالوں
    دوئے جہان نہ بھاون مینُوں، اُس دِی طلب کمالوں
    8
    عاصم نُوں سُن گل پُتّر دِی، جھورا پیا فِکر دا
    ہو حیران بیٹھا دل بِریاں ،گوڈے تے سِر دھردا
    9
    اندیشے چڑھ ہاٹھاں آئے، وُٹھّارتھ غماں دا
    مارے کھیت خُوشی دے سارے، پالا پیا کماندا
    10
    چؤدھیں طبقیں پیا ہنیرا ،کِدھرے لؤ نہ دِسّے
    ہنجُوں بدّل وانگ وسا وے، مت ایہہ بھانبڑ ہِسّے
    11
    پھیر شہزادے کہیا پیؤ نُوں، مُنہ تِھیں دے دُعائیں
    شالا عُمر اِقبال تُساڈے، رہن قیامت تائیں
    12
    دیو اِجازت مینُوں بابل، ایہوخواہش میری
    سفرکراں اُس صُورت کارن، کٹّاں رنج گھنیری
    13
    کوہستاناں تے کوہ قافاں ،ہور سمندر ٹاپُو
    آپو اِینہیں جائیں لوڑاں ،جاں جاں ہووے قابُو
    14
    رنج مُصیبت جھاگ سفر دِی ،مت مطلب ہتھ آوے
    نہیں تاں کراں تسلّی اپنی، دِلوں اُداسی جاوے


    1263

    بادشاہ داپُتّراگّے ترلا

    1
    عاصم شاہ سُن گل سفر دِی ،بیٹے دِی اُداسی
    رو رو آکھے سر پر سہنا، جو کُجھ ربّ سہاسی
    2
    اللہ کولوں منگ منگ لدھّوں، کر کر بُہت دُعائیں
    بُڈھّے وارے اؤکھے ویلے ،لاء فِراق نہ جائیں
    3
    بچّہ میری جان پیاری، کر کُجھ ہوش سنبھالا
    اِس دُنیا تے سدا نہ رہنا، ہر کوئی چلّن والا
    4
    چار دِہاڑے عُمر جوانی، کرلے عیشاں مؤجاں
    سدا نہیں ایہہ دؤلت دُنیا، سدا نہ لشکر فؤجاں
    5
    نہ تُدھ سُکھ ہنڈائیاں سیجاں ،نہ کُجھ کھادا لایا
    نہ تُوں تخت اُتّے چڑھ بیٹھوں، نہ تُدھ راج کمایا
    6
    نہ تُدھ تاج سِرے تے دھریا، نہ سُلطان کہایا
    نہ فؤجاں دِی لئی سلامی ،نہ دربار لگایا
    7
    نہ فؤجاں سنگ تیرے چڑھیاں ،نہ تُدھ دُھمّاں پائیاں
    نہ رج میں تیرا مُنہ ڈِٹّھا، نہ رج ڈِٹّھوں مائیاں
    8
    نہ میں تیرا سہرا ڈِٹّھا، نہ ہتھ بدھّا گانا
    نہ میں تیری جنج چڑھائی، نہ وجیا شدیانہ
    9
    میں ہاں اج قبر دے دندے ،کوئی دِیہاڑا رہساں
    جے تُوں اکھّیں اگّے ہوسیں، سُکھ دا ساہ لے بہساں
    10
    جے تُوں سٹ گیؤں پر دیسیں، مرساں تیرے ہاوے
    جے ربّ خیریں پھیر لیاندوں ،ایہہ افسوس نہ جاوے
    11
    مِحل چبُارے چھُوڑ پیارے، چلیوں وِچ اُجاڑاں
    لِہر بہاراں سٹ کے ٹُریوں ،تکّن قہر پہاڑاں
    12
    ماگر مچھ سمندر اندر ،باشک ناگ مریلے
    کھاسنسار سنسار نہ رجدے ،عضب اِلٰہی پیلے
    13
    جاں تُوں ہو ہِکلّا جاسیں، وِچ اُجاڑ پہاڑاں
    چِترے شیر چؤپھیر پِھرن گے، خُوشی ہوسی بِگھیاڑاں
    14
    سیف ملُوک جِگر دا ٹوٹا، پؤسی وس غنِیماں
    باجھ ربّے تِھیں کؤن اُس وِیلے، ہوسی یار یتیماں
    15
    توڑے کُتّے بن کے رہیے، وِچ وطن دِیاں گلیاں
    در در جِھڑکاں سہیے تاں بی، پِھر پردیسوں بھلیاں
    16
    مُورت پِچّھے بھج بھج مرسیں ،خبر نہیں جے مِلسی
    بِجلی مرگ جلاسی بُوٹا، یا باغیچہ کِھلسی
    17
    توڑے رُستم جیسا ہوسیں ،سخت جوان ہشتہاتی
    ایس سفر دِی مُشکل اندر، سڑسیں وانگر باتی
    18
    نہ کرتتےّ تاء اجیہے ،ٹھنڈا ہو دِن کٹ کھاں
    سڑچلیا جیو جامہ تیرا ،اِس کچیایوں ہٹ کھاں
    19
    لِکھّی مُورت ویکھ کدے وِی، بُھل نہ بیٹا بھولا
    صابر ہوکے بیٹھ نچلّا، بھج بھج ہو نہ ہؤلا
    20
    لہندا چڑھدا دکھّن پربت ،پھِر سیں چارے طرفاں
    کِدھرے گرمی دُھپّاں والی، کِدھرے ساڑن برفاں
    21
    پریاں ڈُھونڈے کد ہتھ آون ،مُورت تک تک جی کھاں
    مت کوئی خبر گھلّے ربّ کِدھروں، صبر پیالا پی کھاں
    22
    ایہہ خُوشیاں جو گھر وِچ تینُوں ،ایہناں نال نہ رجّیں
    لوڑیں عیشاں نال پری دے ،اوس خُوشی ول بھجّیں
    23
    خُوشیاں کان نہ ہویا بندہ، کرن عِبادت آیا
    وقت پچھاتا چاہیے بیٹا، لبھسی نہیں کھڑایا
    24
    ویلا اج بھلیرا تیرا، نالے عُمر جوانی
    کرو عدالت ہور عِبادت، اوڑک ہونا فانی
    25
    بھلکے مؤت آئی جِس ویلے ،سئے افسوس کریں گا
    عملاں باجھ نہ تُلّہ شناہیں، کِویں سمند تریں گا
    26
    نہ کوئی روؤ مُلاحظہ اوتھے، نہ کوئی عُذر بہانہ
    جو کُجھ کرسیں سویو مِلسی، ڈاہڈا عدل شہانہ
    27
    عؤرت کتسی تاہییں لاسی ،کُڑتا سُتّھن سلاری
    مرد کپّے گا سویو کھیتی، جس دا بیج کھلاری
    28
    جتنا تُوں پری ول بھجسیں، اِتنا ربّ ول ڈہؤ کھاں
    جے تُدھ عیش خُوشی نئیں بھاوے ،کرن عِبادت بہؤ کھاں
    29
    جے اج خؤف خُدا دِیؤں سڑسیں، اُس دِن ہوسیں ہریا
    مؤتے دا کُجھ خؤف نہ اُس نُوں، جیؤندڑا جو مریا
    30
    مُوْ تُوْا قَبْلَ اَنْتَ مُوتُوْ،عمل ایسے تے کرنا
    مرنوں اگّے جو کوئی مویا ،پھیر نہیں اُس مرنا
    31
    جدوں کوئی مر جاندا سجن، پِٹ پِٹ کرن اِشارت
    آپوں اپنا مُنہ سِر بھنّن، دسّن ایہہ بُجھارت
    32
    یعنی آپ آپے نُوں ماریں، تاں اج کیوں مریویں
    آپ مویوں جے آپ نہ مویوں ،آپ مریں اج جیویں
    33
    اوہ سفر نئیں سُجھدا تینُوں ،چلیں ایس سفر دا
    اوس سفر دا خرچ بنائیں، غنی سفر سر کردا
    34
    لماّ پندھ نہ سنبھسی بیٹا، بہو کھاں ہو نچّلا
    جوش خروش مِٹا پیارے ،جا نہیں ہو جھلّا
    35
    گھر سُٹّن کوئی کم نہ چنگا، آ ہلنا ہے ہر دم دا
    نہ غم کر غم جاسی اوڑک، اوڑک ہے ہر کم دا
    36
    چُوہا چِڑا تے کُتّا بِلاّ، ہر کوئی وطن دھراندا
    تُوں آدم شہزادہ ہوکے، چھڈیں وسّن گھراں دا
    37
    آدمی ہیں تاں آدم بن کھاں ،جِن ہیں تاں ہو ا وہلے
    ایسا سُگھّڑشہزادہ ہو کے ،پیؤں غُولاں دے رولے
    38
    میں بُڈھّا مہمان گھڑی دا ،پاس تیرے کوئی دِن ہاں
    کول میرے رہو خِدمت کر کے ،اجرجنابوں گِھن کھاں
    39
    جِنس تیری نُوں میں ہاں لائق، کؤن میرے توں بھلّا
    دِل بِیتاب ضغیف میرے نُوں، دے کھاں خُوشی تسلّا
    40
    اج مینُوں چھڈ ٹُریوں آپوں، مویاں گئیاں جے لوڑیں
    پھیر نہیں میں ملنا بیٹا، بیٹھا ہتھ مروڑیں
    41
    اج نصیحت میری تینُوں ،لگدی من دی کانی
    ایہہ بھی دوس نئیں کُجھ تینُوں وؤڑھی قضاء اسمانی
    42
    وقت میرا ہُن ڈیگر ہویا، ایس زوال گوایا
    پیشی آن کیتی ہُن مغرب ،خُفتیں سُفنا آیا
    43
    شالا تیری فجر مُبارک ،وقت قضاء نہ ہووے
    چڑھدی کلا ستارہ رؤشن، سِرتے آن کھلووے
    44
    مینُوں سفر آیا تُوں رہؤ کھاں ،وِچ امان خُدا دِی
    غم ہُن مارمُکایا مینُوں ،تُوں کیوں چھوڑیں شادی
    45
    ہے بیٹا تُوں ماؤ پیو تھیں، کیوں کویلے نسدا
    جاں جاں جان میرے تن اندر، رہو گھراں وِچ وسدا
    46
    تاں پھر مؤت میری جد آسی، مرساں جِس دِہاڑے
    مؤتے دا غم ہوگ، نہ ہوسن ،بادشاہی دے ساڑے
    47
    سجن دُشمن کِسے نہ بھاوے ،ایہہ گل کِس پسندا
    میں مرساں تُوں کول نہ ہوسیں ،کہسن واہ فرزندا
    48
    دؤلت دُنیا میری جوڑی ،کھڑسن لوک بیگانے
    مُلک تیرا کوئی ہور لئے گا، بادشاہی سمیانے
    49
    جے کُجھ پچھّے رہسی میرا، لشکر مُلک خزانے
    جے بیٹے دِی کارِی آئے ،کرساں تاں شُکرانے
    50
    میرا اج کل کُوچ نقّارہ، سُن فرزند پیارا
    جے تُوں اُس دم کول نہ ہویوں، برم رہے گا بھارا
    51
    جے ر بّ خیری آندا تینُوں، روسیں نال افسوساں
    اُس ویلے دے روّن تیرے تھیں، میں دِلشاد نہ ہوساں
    52
    اُس دِن دے اُس روون کولوں، سَؤر نہیں کُجھ تیرے
    اکھّیں اگّوں جا نہ بیٹا، اؤسر ویکھ گھنیرے
    53
    آ ساقی بھر دے پیالا، پی ہوواں مستانہ
    ماؤ پیو تِھیں رُخصت ہوواں، چھڈاں دؤلت خانہ
    54
    یاراں پچھّے وطن بھُلاواں، ویکھاں دیس بِیگانہ
    ٹِھلّہاں وِچ سمُندر غم دے، پکّے کیویں یرانہ


    1317

    پُتّر نوں پیو دے ترلے تے رحم آ جانا تے عشق دا شہزادے دے کن کِھچنا

    1
    ترلے ویکھ پیو دے بیٹے، رہن اُتّے دِل کیتا
    سہاں مُصیبت نال صبر دے، کوئی دن بہاں چُپیتا
    2
    توبہ کرن اُتّے جد ہویا، استغفار کریندا
    ہوئی خبر عشق نُوں آیا ،مارو مار کریندا
    3
    توبہ نُوں اُس کن پھڑائے ،پھر بھی ایتھے وڑسیں
    کون کوئی تُوں عاجز ہوکے، شاہاں اگّے چڑھسیں
    4
    عشقے دا رُخ ویکھ مُحمّد، ہوون فِیل پیادے
    متّیں لگّے نہ اُٹھ وگّے، کے مقدُور شہزادے
    5
    بِلّی بن کے وڑدا یارو، شیر اندر جا بندا
    خُون لئے بِن ہاڑ نہ چھّڈے، سدا بہادر رَن دا
    6
    پند نصیحت پیو دِی سُن کے، سیف ملُوک شہزادہ
    کہن لگّا ہے قبلہ تیرے، ہون اِقبال زیادہ
    7
    پند نصیحت جو تُدھ دِتّی، سبھ کُنجی مُشکل دِی
    اچّھی طرح سُنی میں ساری ،دھر کے خواہش دِل دِی
    8
    پند تیری ہے دِیوا دِل دا، کر دِی دُور ہنیرے
    جے میں آکھے لگّاں ناہیں، آئے بُرے دن میرے
    9
    میں بھی جاناںفرض میرے تے، کہے تیرے وِچ ٹُرنا
    کوشش کراں بتیر نہ چھڈدا، عشقے پھڑیا پھُرنا
    10
    تُوں جانیں فرزند سیانا، سبھ کُجھ سُندا بُجھدا
    میں دِل عِشق غُباری پائی، دُنی سنسار نہ سُجھدا
    11
    جو جو گل تُساں فرمائی ،یاد نہیں کُجھ میں نُوں
    ایسے کملے نُوں گھر رکھیاں صواد، نہیں کُجھ تیں نُوں
    12
    جے کُجھ تُساں پڑھائے آہے ،عِلم کلام رسالے
    یاد نہیں ہِک حرف ایہناں تھیں، عِشقے ہور سِکھالے
    13
    کل دا کھادا جے اج پُچھّو، کے تُدھ کھا دا آہا
    اوہ بھی یاد نہ رہندا مینُوں، ایہہ گل سُن توں شاہا
    14
    جے کُجھ کم ہوواں ہُن کردا، جے پُچھّو کے کردا
    اُس دا بھی کُجھ رہے نہ چیتا، ہِکّو چاء سفر دا
    15
    صُورت ویکھ پچھاناں تینُوں ،ہیں تُوں بابل میرا
    جے کوئی اِسم مُبارک پُچھّے ،یاد نہیں ناؤں تیرا
    16
    ہِکّو تُوں نہ بھُلّوں بابل، اپنا آپ بھُلایا
    اوہ بھی یاد نہیں ناؤں میرا، کے کُجھ تُساں دھرایا
    17
    اپنا نام رہیا کِس گِنتر ،چیتا رہے نہ اِس دا
    کیہڑا ہے معشُوق بندے دا ،عاشق ہاں میں کِس دا
    18
    میں ہُن ایسا ہوساں بابل، جیسا ککھ گلی دا
    سبھ مُصیبت سر پر جھاگے، پیراں ہیٹھ ملیدا
    19
    تُوں بھی سمجھیں کھیتی وِچّوں ،ہِک ککھ ہویا نہ ہویا
    بیگم نال ہک رات خُشی دِی، جانی سویا نہ سویا
    20
    کیونکر باکاں اندر آون، ہتّھوں چُھٹیاں واگاں
    بادشاہی کِس کاری مینُوں، دِتّی ظہیری بھاگاں
    21
    تُسیں کہو ہُن کُوچ کرن دا، آیا وقت اساڈا
    میرا کُوچ تُساں تِھیں موہرے ،اوہ مت ہوگ دُراڈا
    22
    عُمر حیاتی تیری بابل، مینُوں بُہت غنیمت
    مرنا تیرا مؤت میری ہے، جاناں میں سبھ قیمت
    23
    باپ موئے نُوں اوہ کوئی رووے ،آپ ہووے جو زِنّدہ
    مؤت تیری نُوں کیکر روواں ،آپ مویا میں بندہ
    24
    ساقی بوتل آن اجیہی ،پی کے ہوش بھُلائیے
    سجناں کولوں رُخصت ہوکے، پندھ سفر دا چائیے


    1341


    شہزادے سیف الملُوک دا پاگل ہو کے سنگلاں نال بجھنا

    1
    صاف جواب پیو نُوں دے کے، دھوکے ہتھ مُرادوں
    کپڑے پاڑ سؤدائی ہویا، تھکّے نہ فریادوں
    2
    لاہ سٹے پوشاکی زیور ،سر مُنہ خاک رلائی
    شاہوں مِثل ملنگاں بنیا، بھجدا پھرے سؤدائی
    3
    شرم حیا گئے بھج سارے ،عِزت حُرمت نٹّھی
    صبر سکُونت سڑی مُحمّد ،عشق تپائی بھٹّھی
    4
    سُرت سمبھالا ہوش نہ کوئی، بھُلّےخویش بیگانے
    یار اشنا پچھانے ناہیں ،نسّےمِثل دِیوانے
    5
    نہ کُجھ کھاوے نہ کُجھ پیوے ،گھڑی آرام نہ کردا
    ننگ مننگا وتّے گلئیں ،ککھ لیراں سردھردا
    6
    لا یعنی بد ہوائیاں کردا، وٹ تراڑ مریندا
    چنگا مندا ویکھے ناہیں، بُریاں گالہیں دیندا
    7
    جھلّا کملا خفتی ہویا، گلیاں اندر رُلدا
    لکھّیں وال نہ ملدا جِس دا، اج ککھّاں دے مُل دا
    8
    عاصم شاہ پُتّر ول تک کے ،مردا ایس ازاروں
    سد حکیم طبیب سیانے ،کہے دسّو کوئی داروں
    9
    سیف ملُوکے دِی تک حالت، میں تِھیں سہی نہ جاندی
    نالے بدناموشی ساری ،دِن دِن دُھمّاں پاندی
    10
    سبھناں عرض گُزاری حضرت ،عِشقے نال نہ چارہ
    جیؤں جیؤں کرو دوا عقل دِی، تیؤں تیؤں ہوندا بھارا
    11
    کوئی عِلاج نہ آوے سانُوں ،ہِک صلاح بھلیری
    جے صاحب گُستاخی بخشن ،کہیے نال دلیری؟
    12
    عاصم شاہ کہیا ہُن یارو، دسّو جے کُجھ آوے
    کے خفگی سر سہنی آئی ،جے کُجھ ربّ سہاوے
    13
    تُساں نہ کیتی صاحب کیتی، کے سر دوس کہیندے
    بھلی صلاح دسّو کوئی مینُوں ،کیؤں درماندے تِھیندے
    14
    کیتی عرض حکیماں شاہا، قید کرو شہزادہ
    سنگل پا رکّھو ہِک جائی، ہوئے نہ خوار زِیادہ
    15
    سیف ملُوک پُھلّاں دا دستہ، نازاں دا پروردہ
    سنگل گھت کرایا قیدی، عِشق سِتم کے کردا
    16
    نؤکر سبھ اوہدے وس آہے، تابعدار نمانے
    اج اوہ وس اوہناں دے آیا، پاسے وِیکھ ربّانے
    17
    لاہو سنگل جے سؤ آکھے ،کر کر مِنّت زارِی
    نؤکر کوئی نہ آکھے لگدا ،جھڑکن نال بیزارِی
    18
    چِت اُداس سجن نُوں سِکدا، تن وِچ بند قہاری
    سِر ورتی تاں معلم ہووِی ،کیڈ مُصیبت بھاری
    19
    لِکھّے کؤن مُحمّدبخشا، ظُلم عِشق دِے چنداں
    ماپے آپ کراون قیدی، فرزنداں دِلبنداں
    20
    باپ زُلیخا قید کرائی، ندی رُڑھائی سسّی
    پُنّوں بھائیاں بنھ چلایا، گل نہ جاندِی دسّی
    21
    عاصم شاہ تخت پر رویا ،ہائے ربّا کے ہویا
    کوئی دِن جاگ نِصیب اساڈا، ونج کِتے ول سویا
    22
    سیف ملُوک پیا وِچ قیدے ،بھٹھ پیا میں جیواں
    کھانا زِہر نوالے ہویا، رتُّو دِے گھُٹ پیواں
    23
    بند اندر فرزند جنہاں دے، پائی تند اولّی
    تخت چِخا سِر تاج تبر ہے، پیڑ اندر جد ہلّی
    24
    شاہزادے دے پیریں سنگل، ہویا بُہت نمانا
    ہِک عذاب مُحبّت سندا، دُوجا قید ٹِکانا
    25
    سُکھیا بدن شاہزادہ نالے، نازک بال ایانا
    تازہ پھُل مُحمّدبخشا، دُھپ لگّی کُملانا
    26
    ربّ اگّے فریاداں کر دِے ،ہور نہیں کوئی پاسا
    کر تقصیر مُعاف اِلٰہی، سجن دئے دِلاسا
    27
    کیں در کُوکاں کُوک سُناواں ،کِسے جہان نہ ڈھوئی
    اندر عِشق النبے بالے، لوکاں خبر نہ کوئی
    28
    ہِک طعنے ہِک متّیں دیندِے، ہِکناں قید کرایا
    واقف حال میرے دا تُو ہیں، بخشنہار خُدایا
    29
    دردِی میرے ماں پیو آہے، دُکھ پُتّر دِے روندے
    اوہناں بھی پھڑ قید کرایا، آپ محلّیں سوندے
    30
    مُورت ویکھ لگّی وِچ سینے، زِہر آلُودِی کانی
    تھاں ٹِکانا کوئی نہ جاناں ،نہ کوئی پتہ نِشانی
    31
    لاہی آس سبھس توں دِتّے ، کھول جواب رفِیقاں
    رہی اُمِّید تیرے در ربّا، تینُوں سبھ تؤفیقاں
    32
    عِشق نچاوے تھیّا تھیّا، چھنکن پیریں سنگل
    قید چُھّٹے تاں اُس لکھ لُٹّے،ڈھونڈاں ندیاں جنگل
    33
    پھر مُورت نُوں اگّے دھرکے ،گِلے اُلاہمے کردا
    ایویں لُٹ لیوئی ٹھگّا، پتہ نہ دِتّوئی گھر دا
    34
    نہ کوئی تیری دس نشانی، نہ کوئی پندھ نہ رستہ
    میں بِیدل تُوں بے نِشانی ،کؤن کرے بند بستہ
    35
    ہِکّو نام تُساڈا جاناں ،تھاں مکان نہ کائی
    کِتّھے گُذر کِتّھے گھر کِتھے، محرمیت اشنائی
    36
    قید کراء سنگل گھت سانُوں ،آپ پھرو آزادے
    عِشقے بندیوان بنائے ،آدی دے شہزادے
    37
    کر ہُن رحم اساں پر سجنا! دے کجھ پتہ نشانی
    کِت ول ڈُھونڈ کجیوے تیری ،مُشکل ہوئے اسانی
    38
    ویکھاں حال کویہا کیتا ،طلب تیری مطلُوبا
    اجے نہیں کُجھ مِہر تُسانُوں ،بے پرواہ محبُوبا!
    39
    ایہو وین کریندا روندا، ہوندا مِثل دِیوانے
    وانگ شکار زمیں پر جھڑدا، لگدا تِیر نِشانے
    40
    ساعت گھڑی رہے غش اندر، وانگ شہید وِکھاوے
    جِس دِن ہوش پھرے کُجھ مُڑ کے، ایہو گاون گاوے
    41
    آپ ہسّے تے آپے رووے ،کدے مرے مڑ جیوے
    ایہہ سوداء مُحمّدبخشا، دِن دِن دونا تِھیوے


    1382

    سیف الملُوک داسُفنا تے پیؤ دا سنگل کھول دینا

    1
    بھلا بھلا جیؤ آیوں عِشقا ،مکر فریبی یارا
    ہِک دِن صُلح بناویں آپوں، آپ کریں جنگ بھارا
    2
    کدے سیانا کریں سؤدائی، دے کے مست پیالا
    کدے جھلّے نُوں شربت دے کے، تُرت کریں سُدھ والا
    3
    جاں دِلبر دِی زُلفے اندر، ماریں گنڈھ حُسن دِی
    خفقانے دے سنگل اندر، پین سیانے بندی
    4
    جاں اوہ گنڈھ کُشادی کر دے، پھٹے دین صفائی
    بلدا پھیر چراغ عقل دا، لگ پیندی رُشنائی
    5
    سیف ملُوک ہِک راتیں آہا، خالی ہوشوں صبروں
    غش غماں دِے اندر سُتّا،کن ڈورے ہر خبروں
    6
    مت کوئی جانے سُتّا آہا، غیر ولوں دِل سویا
    درداں تھیں آرام نہ آوے ،بُہتا دُکھیا ہویا
    7
    پٹّے وال گھتّے سِرگھٹّا، رُنّا گھت کہائیں
    سجدے پے سجن نُوں کہندا ،سُن عرضاں دِل لائیں
    8
    ہوش قرار میرا تُدھ کھڑیا ،عِشرت عِیش جوانی
    غم دے کے غمخوار نہ ہویوں، دِل کھڑکے دِل جانی
    9
    نشتر مار مُحبّت والی، سُرت نہ لیّوئی مُڑ کے
    جے میں جاءتُساڈی جاناں، پُہنچ رہاں ڈِھہہ کُڑکے
    10
    سیر شکار کرِیندا خُشیاں ،قید اندر تُدھ پایا
    دانشمند شہزادہ نامی، جھلّا نام دھرایا
    11
    نہ میں یار کہاون لائق، ناہیں تُساں پیارا
    گولا کر کے رکھ بندے نُوں، ان مُلّا بے چارہ
    12
    قدر تیرا گھٹ جاندا ناہیں، جے رکھّیں کر گولا
    کر آزاد مینُوں اِس رنجوں ،جھول مہر دا جھولا
    13
    میرے جیڈ نہ ہووے کوئی، دُنیا تے دُکھیارا
    جگ تے نام ملامت جوگا، وٹّے دار نکارا
    14
    اؤگن میرے تک تک مائی، جم کے پِچھّو تاندی
    بابل نُوں فرزندی میری، ننگ پئی نِت لاندی
    15
    نؤکر چاکر آپو اپنے، گئے ہِکلاّ سُٹ کے
    یار اشنانہ تکدا کوئی اکھ، میرے ول پٹ کے
    16
    کیسی اگ لگائیوئی مینُوں ،سڑیوس وانگر ککھّاں
    تُساں نہ پاس پَر تو توڑے ،آس تُساڈی رکھّاں
    17
    دِلبر اگّے عرضاں کردا، سؤں گیا شہزادہ
    دِل نُوں بوء سجن دِی آئی، مستی چڑھی زِیادہ
    18
    خوابے اندر نظری آیوس ،صُورت مُورت والی
    کے کُجھ صِفت سُناواں اُس دِی، شرح بیانوں عالی
    19
    سیف ملُوکے خوابے اندر، پلّا اُس دا پھڑیا
    رتُّورو نمانا عاشق، پَیراں اُپّر جھڑیا
    20
    کہندا ہے معشُوقا تُدھ بِن، بُہت نمانا سڑیا
    من سوال مُحمّدبخشا ،سٹ نہ جائیں اڑیا
    21
    جِس ایہہ صُورت جوبن دِتّے، قسم تینُوں اُس ربّ دِی
    کیہڑا شہر ولایت تیری ،دِیئیں نِشانی سَبھ دِی
    22
    اپنا آپ دسالیں مینُوں ،دس پکیرِی پاویں
    کِس رستے میں ٹُراں تُساں ول، خُشکی یا دریاویں
    23
    صُورت نے فرمایا جے کر، اِس وِچ مطلب تیرا
    شارستان سنہری اندر ،باغ اِرم میں ڈیرا
    24
    شاہ شاہپالے دِی میں بیٹی، پریاں دِی شاہزادِی
    حُسن جمال میری ہے مائی، مہر افروزہ دادی
    25
    جے تُوں میرا یار کہاویں ،عِشق تیرے دِل وسیا
    میرے باجھ نہ ہور قبُولیں، رہیں نہ پھاہی پھسیا
    26
    حق مُحبّت میری سندا، رکّھیں وانگ امانت
    کریں نہ جُوٹھا مُنہ پیاروں، پُہنچیں باجھ خیانت
    27
    مت جانیں معشُوق میرے نُوں، مُول نہیں پرواہاں
    دِل پر داغ تُساڈا دائم، میل مُحبّت چاہاں
    28
    میں پری تُوں آدم خاکی، پر چِت ا ساڈا اڑیا
    نِت اُڈیک شتابی آویں ،ندئییں پے کے اڑیا
    29
    فَاطْلُبْنِیْ تَجِدْنِیْ میاں ،میں مؤجُود تُسانُوں
    میرے باجھ نہ چاہیں دُوجا، لیسیں لبھ اسانُوں
    30
    میں تے آپ مُحبّت تیری ،تُدھ تِھیں کُجھ زِیادہ
    تاہیں آپ سداواں تینُوں ،جھبدے آء شہزادہ
    31
    خُشکی رستے پُہنچ نہ سکسیں ،ٹھیل ندی وِچ بیڑے
    لہر عِشق دِی مان مُحمّدؒ، چھوڑ تمامی جھیڑے
    32
    ندی مجاز سمند حقانوں،کھڑسی راہ اولّے
    بیڑا بھج ہووے گا ٹوٹے ،کد ثابت سنگ چلّے
    33
    رُوح شہزادہ ندی پرم دِی ،بیڑا جان بدن نُوں
    جانی نال ملیں تُدھ جانی، کریں شِکستہ تن نُوں
    34
    خُشکی رستہ خُشک عِبادت ،بِن سوزوں بِن دردوں
    ایہہ عِبادت مَلکی بھائی، ناہیں عارف مردوں
    35
    مندے حُکم عِبادت کر دے ،شر نہیں نفسانی
    یار سوئی جِس عِشق کمایا، ایہہ دؤلت اِنسانی
    36
    عِشقے کارن آدم کیتا، مِحرم یار یگانہ
    آہے مَلک عِبادت جوگے، کے حاجت اِنساناں
    37
    خِدمت گار حُکم دِے بندے ،بُہت آہے سُلطانے
    جو کم فرض ایازے اُتّے، ہور کوئی کے جانے
    38
    رکھ گھوڑے دِی واگ مُحمّد، پھیر پِچھّے کر پھیرا
    اِس مِیدان قواعِد جوگا ،ہے کے بادر تیرا
    39
    صُورت دِلبر دِی جد پائیاں، خوابے اندر جھاتاں
    آکھ سُنائیاں عاشق تائیں، پتے نِشانی باتاں
    40
    جان پئی تن مُردے تائیں ،اُگّھڑگئیاں اکھّاں
    ہوشاں سُرت سنبھالاں ہوئیاں، ہِکس ہِکس تِھیں لکھّاں
    41
    اِس خوابے شاہزادِے تائیں، دِتّی اگّے والی
    ہوش جندُ وتے صبر دِلے وِچ ،تن قُوّت مُکھ لالی
    42
    اِس لیلیٰ وِچ سُتّے عاشق ،ہوکے مجنُوں جھلّے
    خوابوں لے ہوشیاری اُٹّھے، جاگے بخت سولّے
    43
    پِیّا پریت دسالی اپنی ،دِل اندر جوش آیا
    پھیر نویں سِر عقل کھڑایا، دانش تے ہوش آیا
    44
    کرے آواز غُلاماں تائیں، جاگو ساتھی دُکھ دِے
    دیؤ مُبارک باپ میرے نُوں، خبر سُنیہے سُکھ دِے
    45
    دانش عقل دِتّا ربّ مینُوں، سُکّی نہر وگائی
    آؤ سنگل لاہو میرے ، ول ہویا سؤدائی
    46
    عاصم ایہہ مُبارک سُن کے، چایا خُشی کمالے
    ہو بے ہوش گیا کوئی ساعت، جاں آیا وِچ حالے
    47
    جِس گھر بیٹا قِیدِی آہا، اُس گھر گیا شتابی
    پڑھ شُکرانہ سنگل لاہے، ہوئے کرم وہّابی
    48
    انگل پھڑ کے آن بہایا، اُپّر تخت سنہری
    سوہنے سبھ اِکٹّھے ہوئے ،بیٹھے لاء کچہری
    49
    ہانی یار لگّے رل بیٹھن ،کول چنّےدِے تارِے
    ہسّن کھیڈن باتاں کر دِے ،شہزادے سنگ سارے
    50
    گلّو گل ہلاندے جاندے ،ہر ہر شہر مُلک دِی
    مُڑ مُڑ کے اوہ گل مُحمّد ،باغ اِرم ول ڈُھکدی
    51
    دِل وِچ شارستان وسیندا، نالے باغ اِرم دا
    اوسے پِچھّے ذِکر کریندے، رُوموں شام عجم دا
    52
    لے لے نانواں باغ اِرم دا، گل کھڑی مُڑ اگّے
    پریاں دِی اوہ جاء سُنیندی ،کِس ڈولے ہتھ لگّے
    53
    گلّے کتّھے نال بہانے، لینا نام پرِی دا
    جاں اوہ نام لئے تاں ہوندا، جیؤں دم دِے مری دا
    54
    مُلک سجن دا نام سجن دا، دم دم نال پُکارے
    ہنجُوں دِے دریا وگائے ،آہیں ڈھائیں مارے
    55
    گل کلام نہ کردا دُوجی ،باجھ سجن دے ناموں
    نام جپے یا بیٹھ چُپیتا ،فِکرکرے اِس کاموں
    56
    خستہ حال کیتا غم توڑے، سیف ملُوک شہزادہ
    پھر بھی جوبن اُس دا آہا، حدّوں بُہت زِیادہ
    57
    گھر گھر شہر ولایت اندر، سُندر مُکھ دا قِصّہ
    کن دِلے دِے دھر جو سُندا لیندا عِشقوں حِصّہ
    58
    سیف ملُوک شہزادِے تائیں، لگّی چہک سجن دِی
    بے آرام رہے ہر ویلے، بُری اُداسی من دِی
    59
    سیر شِکار نہ بھاوے اُس نُوں، مجلس لاء نہ بہندا
    خستہ حال اُداس ہمیشہ آہیں بھردا رہندا
    60
    نال خیال جمال سجن دے ،عِشق کمال ہویا سی
    لال گُلال نِہال حُسن دا، حال بے حال ہویا سی
    61
    تاجوں راجوں کمّوں کاجوں ،آن ہوئی دِلگیری
    پٹ دوشالے بھاون ناہیں ،بھاوے ویس فقیری
    62
    ہر تدبیروں اتے صلاحوں، ہو گیا اِک طرفے
    مطلب سمجھ چُو پیتا ہویا ،واچ پرم دے حرفے
    63
    عاصم شاہ وزیراں تائیں، شہزادے ول گھلدا
    وعظ نصیحت کریو کوئی ،مت ہووے واہ چلدا
    64
    میر وزِیر سیانے نالے، عالم قاضی مُلّاں
    عاشق نُوں سمجھاون لگّے، چھڈ لالا ایہہ بھُلّاں
    65
    کہنےعِلم پڑہایا تینُوں ،پڑھ کے پتّھرہویوں
    شاہوں بنیں کنگال دھِگانے ،اِس پاسے کِس ڈھویوں
    66
    عاشق کہندا جے لکھ آکھو، میں اِک بات نہ سُندا
    ایہہ بھُلّاں چھڈ بھُلّاں ناہیں، بھولا اپنے گُن دا
    67
    پڑھ پڑھ پتّھر بنیا ہے ساں ،پارس عِشق لگایا
    سونا سِکّہ جو کُجھ آہا ، ہتھ صراف وِکایا
    68
    وِکیا سؤدا مُڑدا ناہیں، جے لکھ دیو بہانی
    چھیک گئی سبھ حرف تُساڈے ، وگ پرم دِی کانی
    69
    جے مُورت وِچ ہوندا ناہیں ، سِر سچّے دِلبر دا
    کیہ طاقت سی گھائل کردی ، جِگرا دانشور دا
    70
    جھلّے نُوں مت دیون والے ، جھلیاں وِچ گِنیندے
    اساں سجن ول سر پر جاناں ، مرسو متّیں دیندے
    71
    جو ، جو ،کرن سوال عقل دا ، عاشق ڈکدا جائے
    لا جواب حکیماں ہو کے ، آن جواب سُنائے
    72
    اوڑک عاصم گلّاں سُن کے ، گلیا غم دے بوتے
    ہنجُوں پانی نال پیؤ نے ، بیٹے توں ہتھ دھوتے
    73
    کہندا بیٹا منگ منگ لدھّوں ، کہڑی جاء نہ سؤری
    بُڈھّے وارے اؤسر ویلے ، ٹُریوں بھن ڈنگوری
    74
    سیف ملُوک کہےسُن بابل ، خیر عافیئت منگیے
    کاہنُوں بیٹے منگنے ربّ توں ، بُرے نصیبوں سنگیے
    75
    عاصم شاہ کہیا دس بیٹا، جے تُدھ سَر پر تُرنا
    کراں تیار اسباب سفر دا ،کے اینویں بہہ جھُرنا
    76
    سیف ملُوک شہزادہ سُن کے، پیؤ نُوں دئے دُعائیں
    شالا خُش رہیں تُوں بابل، اوّل آخر تائیں
    77
    عاصم شاہ پھر سد اُمراواں ،دِتّا حُکم شتابی
    کرو تیار اسباب سفر دا ،کشتی بیڑی آبی
    78
    خرچ سفر دا مال خزانے ،عیش عشرت دے بابے
    بیڑے ست بھرائے اُس دے ،سُنجے بے حِسابے
    79
    ہور سپاہ ہتھیاراں والے ،ست جہاز بھرائے
    شتری طُرم نقارے دھؤنسے، باجے وِچ دھرائے
    80
    ہور نجُومی رملی بھارے ،چاڑھے وِچ جہازاں
    نالے بُہتے گاون والے، مُطرب خُش آوازاں
    81
    خِدمت گار غُلام رنگیلے، چھو کریاں تے گولے
    رنگ برنگی چیز نِعامت ،کِس طاقت گِن تولے
    82
    سبھ جہازاں وِچ رکھائے ،جو اسباب خُشی دِے
    بعضے ظاہر دِسدے آہے، بعضے سان پؤشیدے
    83
    خاص شہزادے کارن کیتا، ہِک علیحدہ بیڑا
    لمّےدا کُجھ پتہ نہ لبّھا ،ستّرگز سی چیڑا
    84
    وِچّے اُس دے جاء ضرُوراں، وِچ طہارت خانے
    وِچّے حُجرے سوون والے ،خُوب مکان شہانے


    1466

    شہزادے دا ماں کولوں سفر دِی اِجازت منگنا تے ماں دے ترلے کرنا

    1
    جاں سبھ کم رہیا ہو پکّا، کیتی شاہ تیاری
    سیف ملُوک ماؤُ تھیں رُخصت ،لیندا چھیکڑواری
    2
    جاء گھراں وِچ کول ماؤُ دِے، بدّھے ہتھ کھلوندا
    نالے آکھے رُخصت دیؤ ،نالے ہنجُوں روندا
    3
    ماؤُ بال ڈِٹّھا تن لِسّا،جیؤں بیمار چروکا
    چؤدھوِیں دِے چن جیہا چہرہ، ہویا چن اجوکا
    4
    پُھل بہاری جیہی پوشاکی، میلی ہوئی غُباروں
    شیشے وانگ جُثّہ سی جیہڑا، کالا ہویا زنگاروں
    5
    لال مثال جمال پُتّر دا، آہا کمال انگاروں
    کولے وانگ ہویا تن لُوٹھا، لنب عِشق دِی ناروں
    6
    دُرخُوشاب بے آب دسیوے ،ڈالی گل پر کالے
    نرگس نین مریض روون تھیں، داغ لگّا گُل لالے
    7
    سرُو آزاد بُلند سُفیدا، نِیلا چوہ چوہ کردا
    کیسی واء خزاں دِی لّگی، ہو گیا رنگ زردہ
    8
    مائی دائی ویکھ جُدائی ،آکھن قہر خُدائی
    ایہہ کے بھاء اساڈے آیا، تُوں چلیوں کِت جائی
    9
    ہنجُوں باراں دین بہاراں، وانگن مینہ پھُوہاراں
    اوسے کوسے جل نہایا، بیٹا نال پیاراں
    10
    ماں پیار دیوے مُنہ اُتّے، ہتھ پھیرے ہرپاسے
    نال مُحبّت کنگھی پھیرے ،رکھے لاء دِلاسے
    11
    سِر پَیراں تک چُمّےچٹّے،لاہے میل بدن تھیں
    زارِی کر کر آکھے بیٹا، جائیں نہیں وطن تھیں
    12
    جے کُجھ لاڈ پیار مانواں دِے، کے کُجھ آکھ سُناواں
    جے اج ماں ہوندی رو مردِی ،کے پرواہ بِھراواں
    13
    جے اج مائی بابل میرے ،دُنیا اُتّے ہوندے
    خستہ حالی ویکھ پُتّر دِی ،سُکھ نہ سؤندے روندے
    14
    ہِک اِنہاں دا لال پیارا، خاک اندر رل سُتّا
    دُوجا کنبدا لُکدا پِھردا ،جیؤں کر پانول کُتّا
    15
    تریجے نُوں ربّ بھاگ لگائے، لکھّاں شُکر خُدادِے
    دؤلت عُمر اِقبال اُسّے دِے ،دِن دِن ہون زِیادے
    16
    ترلے کر کر لدّھے آہے ،خُشیاں کر کر پالے
    ہاے ہاے اج نہیں آ تکدے ،ماپے جننے والے
    17
    جے میں اج ٹُراں پردِیسیں ،سئے کوہاں دِے جاواں
    کیہڑا پِچھّوں کرے دُعائیں، رو رو وانگن ماواں
    18
    اپنے دُکھ مُحمّدبخشا ،جے تُوں پھولن لگّوں
    قِصّہ ہِک بنے گا ایہو، بیٹھ صبر کر اگّوں
    19
    کِس نُوں گِن گِن دُکھ سُناسیں، کِس نُوں پِیڑا ساڈی
    مُڑ کے دس شہزادے والی، رہیآ گل دُوراڈی
    20
    سیف ملُوک اُتّے پھرمائی، کر کے مہر گھنیری
    متّیں دین لگّی سُن بیٹا، ایہہ کے خواہش تیری
    21
    ایہہ کے عِشق لگّا تُدھ اُلٹا، چلیوں چھوڑ وطن نُوں
    اینویں مُورت دے جھلکاروں، لائیوئی روگ بدن نُوں
    22
    نہ مُورت نے جگ پر رہنا، نہ اُس صُورت والے
    کے یرانہ اُس دا جیہڑا ،سدا پریت نہ پالے
    23
    مؤج جوانی مان گھراں وِچ، رہو وطن دا راجا
    یا پھر مؤت سِرے تے دِسدِی، کر اُس دا کُجھ ساجا
    24
    تیری کالی رات جوانی ، گھر وِچ لنگھسی مِٹّھی
    نہ تُدھ اگّے سفر ازمائے ،نہ کوئی سختی ڈِٹھّی
    25
    ہانی تیرے رَل مِل کھِیڈن ،تُوں وِچّوں کیوں کِرسیں
    ایہہ کوہ قاف سمندر کالے ،بچہ کیکر پِھرسیں
    26
    لوہکی عُمر ایان طبیعت، نازک بدن گُلابوں
    عاقل کہندے سفر برابر، دوزخ نال عذابوں
    27
    شینھ بکریناں غاراں اندر، ہور آفات ہزاراں
    سنگ جِنہاندے پیش نہ جاندی ،نا ل ایہناں ہتھیاراں
    28
    مت کوئی کھاون دھاوے تینُوں ،کؤن سُنے گا چِیکاں
    تیرے دُشمن اوتھے پھاسن، سانُوں رہن اُڈیکاں
    29
    جان تیری کوئی پتّھر ناہیں، پانی وِچ نہ گلسی
    ظالم برف پنجالاں والی، نِت سِرے تے جھلسی
    30
    ناریں پِچھّے لگ نہ مرئیے ،چھڈ بچّہ ایہہ کھیہڑا
    سنبھل پیر ٹکائیے ایتھے، دُنیا تِلکن ویہڑا
    31
    آپ سڑیں تے سانُوں ساڑیں، اِس گلّوں باز آویں
    رو رو کہندی ماں مُحمّد ،ایتھے ہی دِل لاویں
    32
    ساقی دے شراب شتابی، جِس تِھیں آوے مستی
    بیڑا ٹھیلھ دئیے وِچ ہاہو، چھوڑ شہر دِی وستی
    33
    ماپے روندے چھوڑ گھراں وِچ ،دے جواب وسن دا
    پُچھ لیئے راہ عِشقے کولوں ،باغ اِرم چمن دا


    1499​
     
    آخری تدوین: ‏اکتوبر 14, 2015
    • زبردست زبردست × 3
  6. خالد محمود چوہدری

    خالد محمود چوہدری محفلین

    مراسلے:
    12,383
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Festive
    [​IMG]
     
    • پسندیدہ پسندیدہ × 2
    • زبردست زبردست × 1
  7. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    ماں دا پُتّر نُوں اِجازت دے کے وِدِعیا کرنا

    1
    سیف ملُوک ہنجُوں بھررُنّا ،سُن ماؤُ دِی زارِی
    پَیراں اُتّے متّھا رگڑے ،چُمّے واروواری
    2
    کہندا قدم تیرے دِی مِٹّی، سُرمہ میرے بھانے
    حق تیرے سبھ گردن میری، ناہیں ملے مُکانے
    3
    جے کُجھ تُساں زُبانوں کہیا، فرض آہا میں کرنا
    عین شہادت مینُوں آہی، حکم تیرے تے مرنا
    4
    ایہہ بے عقلی میری مائے، جیہڑی تُوں اج ڈِٹھّی
    بندے اُتّے دوس نہ کوئی، آہی دُھر دِی چٹھّی
    5
    وس لگدے کد چھڈ دا کوئی ،لذّت گھر شہر دِی
    ہتھّیں کؤن مائے بِن اؤکھت، مارے تلی زہر دِی
    6
    کوشش ترلے ساڈے مائی، کیونکر آون کارِی
    بھاء میرے اِس سفرے پینا، لیکھ لکھّے سرکارِی
    7
    چر ہویا سِر میرے اُتّے ،ایہہ نؤبت سِی گھُر دِی
    پرہُن چھیکڑ ویرے میری، نہیں دلیرِی تُردی
    8
    ایسا ظالم عِشق اولّا،جیہڑا تخت چُھڑائے
    اپنا آپ کوئی واہ چلدے ،سُولی کد چڑھائے
    9
    ہُن مینُوں ایہہ خواہش کِیویں، مر جاواں جِند جائے
    تُوں گھر وسدا رسدا لوڑیں ،آلی بھولی مائے
    10
    گھر رکھّن دِی گل نہ آکھو، مُشکل مینُوں رہنا
    زورے رکّھو تاں مرویساں ،اوہ غم پؤسی سہنا
    11
    جے تُوں بچّہ بچیا لوڑیں، مائے ٹور سفر نُوں
    سفر گیاں کُجھ ہکھّی ہوسی، مِلساں پھیر پُتّر نُوں
    12
    جے تُدھ ہتھّیں دفن کرایا، کُجھ وسواس نہ رہسی
    بیٹے نال مِلن دِی تینُوں، پِھر کوئی آس نہ رہسی
    13
    دے اِجازت مینُوں مائے، ٹُراں سفر نُوں جلدِی
    رہن نہیں ہُن میرا اِیتھے، چِھک لگّی اَن جل دِی
    14
    دانہ پانی ایس وطن تھیں، سنبھ گیا ہُن میرا
    جِس جِس پاسے لِکھیا ہوسی، پیا کراسی پِھیرا
    15
    کِیتا چِت اُداس عِشق نے ،رِزق مُہار اُٹھائی
    توڑوں آئی کؤن ہٹائے، سُن تُوں میری مائی
    16
    ایہہ گل آکھ شہزادہ روکے ،سر پرنے ہو جھڑدا
    چُم زمین سُٹّے سِر سجدے ،پیر ماؤُ دے پھڑدا
    17
    چاء ماؤُ دے من نہ سکّے،عِشق نہ منّن دِیندا
    کر کر عُذر ہزاراں تاہیئں، مُڑمُڑ قدم چُمیندا
    18
    ایہہ دلِیلاں دھاراں مائے، بخشیں بتری دھاراں
    دھاراں تے کوہ قافاں اندر، دھاڑاں پؤن ہزاراں
    19
    جے ربّ مینُوں خیریں آندا، ہوساں آن سلامی
    مت مر جاواں تاں بخشاواں ،بخشو حق تمامی
    20
    روندی تے کُرلاندی مائی، بیٹا وِدِعیا کِیتا
    ربّ دا دِتّا سر پر سہیا ، صبر پیالا پیتا
    21
    ماؤُ پیؤ جد جاتا بیٹا ،ناہیں گھر دِے کم دا
    گھر رکھّے ہُن بچدا ناہیں، ڈاہڈھا روگ پرم دا
    22
    عاصم شاہ کہے پُتّر نُوں، تُوں جِگر دا بیرا
    تُوہیں جِگر میراسِیں تُوہیں، کھادا جِگرا میرا
    23
    شاہزادِے نُوں رُخصت ہوئی، ٹُریا چھوڑ گھراں نُوں
    مِحلاں اندر پیا کُکارا، باہر حد بیانوں
    24
    عاصم شاہ پُتّر نُوں ٹورن ،شہروں ہویا باندے
    یار اشنا مُحبّت والے ،نالے روندے جاندے
    25
    باپ بیٹے دا ڈیرا ہویا، آکے ندِی کِنارے
    مِیر وزِیر اُمراء شہزادے، نالے آئے سارے
    26
    روندے مِل مِل وِدِعیا ہوندے ،سارے لوک مِصر دے
    چُم زمیں سِر دھردِے پیریں، وڈّے وڈّے سر کر دے
    27
    صاعد نال وزِیر ہویا سی، سیف ملُوک شہزادہ
    چائی رِزق مُہار اُٹھ چلّے، جِت ول ربّ اِرادہ
    28
    دؤلت مال خزانے لشکر، سبھ اسباب ولیوے
    صاعد دے حوالے کیتے ،اوہو لیوے دیوے
    29
    ترینہ برساں دا وعدہ کر کے، باپ اِجازت دِتّی
    لِکھ رکھّے اوہ روز دوہاں نے، سَن سِمّت تے مِتّی
    30
    صاعد نُوں گل لاکے رُنّے،عاصم صالِح دونویں
    جا بیٹا جیؤں عقل کہے گا کر تدبیراں اونویں
    31
    سیف ملُوک تائیں پھراوڑک، عاصم شاہ فرماندا
    بیٹا وِداع کیتا میں تینُوں ،لکھیا پڑھ کرماں دا
    32
    آ بچّہ گل لگ مِلاہاں ،تُوں بھی رو اسانُوں
    جاں میں مرن لگّا اُس ویلے، سدسی کؤن تُسانُوں
    33
    الوِداع پر دیسیں چلیوں، ہے میرے فرزندا
    خبر نہیں ہُن کے کُجھ ہوسی، مؤت زراعت بندہ
    34
    الوِداع پیارے میرے ،تُساں اساں ربّ بیلی
    تیری جان حوالے اُس دے، جیوندیاں پھر میلی
    35
    الوِداع دِلبندا تُریوں، دے ہاہو وِچ دھکّا
    میوہ آس اُمّید میری دا، ڈھیہ پیا ان پکّا
    36
    الوِداع چلّی ہُن ایہہ تک ،اکھّیں دِی رُشنائی
    اجے نہیں رج ڈِٹّھا آہیوں ،لگّا داغ جُدائی
    37
    الوِداع میری زِندگانی ،ٹُریوں سیف ملُوکا
    نہ میں مرساں نہ سُکھ جیوساں ،لا چلیوں تپ سُوکا
    38
    الوِداع اے موتی سُچے ،ہتّھوں پیؤں سمندر
    اِلھ قضاء دِی کر چھَٹ کھڑیوں، لعل شہانہ سُندر
    39
    الوِداع اے یُوسف چلیوں، مصر میرے نُوں تجکے
    یعقُوبے جیؤں پیا عُمر دا، رونا مینُوں رجکے
    40
    الوِداع فرزندا مینُوں ،پائیوئی کھُوہ غماں دے
    مولیٰ پاک لیاوے تینُوں، دے مقصُود دِلاں دے
    41
    الوِداع اے بیٹا میرا، دیوی ربّ پناہاں
    پھیر مصر دا تخت سنبھالیں، وانگن شاہنشاہاں
    42
    صاعد تے شاہزادہ دوئے ،رُخصت ہوئے روندے
    بیڑے ٹھیلھ روانے ہوئے، پچھلے پِچھّے بھؤندے
    43
    عاصم شاہ بیٹے دے غم تھیں ،تنگی کرے گھنیری
    پیؤ صاعد دا صالح دانا، مُڑمُڑ دئے دلیری
    44
    شاہا نہ کر خفگی بُہتی، لِکھیا لیکھ اوّل دا
    جو فرزنداں دے بھاء ہونا، کسے طرح نہیں ٹلدا
    45
    بیٹے ساڈے بندے ربّ دے، ساتھوں اوس پیارے
    اَنَا لِلْعَبْدِاَرْحَمْ آپوں، مِنْ اَبَوَیْہِ پُکارے
    46
    اوسے پیدا کیتے بیٹے، اوہو پالنہارا
    گھر وِچ اُس تھیں سؤکھے رکھسیں، ہیں تُوں کؤن بیچارہ؟
    47
    جیکر نیک اؤلاد ہوئے گی، ربّ ولّوں پھل پاسی
    جے بد بخت ہویا تاں کاہنُوں ،پیواُس دا غم کھاسی
    48
    عاصم شاہ فرزند پیارا، ربّ دے کرے حوالے
    روندا گھر نُوں آیا لے کے، داغ جُدائی والے
    49
    بیگم نُوں سد کہندا میری ،غم نے ہوش بھُلائی
    بے غم ہوکے کر سُلطانی، بادشاہے دِی جائی
    50
    سبّھو اُس دے ذِمّے لائے ،بادشاہی سمیانے
    فؤجاں لشکر تابع کیتے، دِتّے سؤنپ خزانے
    51
    صالح تے زرپوش اکابر، دوئے وزِیر سیانے
    اوہ بھی تابع کیتے کوئی، حُکموں عُذر نہ آنے
    52
    بُہتے وعظ وصیّت کیتے ،متّیں دے سمجھائے
    رکھنی خبر کنگالاں اُتّے، مت کوئی ظُلم پُچائے
    53
    آپوں ظُلم نہ کرنا کوئی، فزع اکبر تِھیں ڈرنا
    جِس دِن آپ عدالت بہسی، تِل تِل لِیکھا بھرنا
    54
    عدل اِنصاف اجیہا کرنا، جگ وِچ رہے کہانی
    مظلُوماں مُحتاجاں تائیں، داد مُراد پُچانی
    55
    کر تلقیناں تے تاکیداں، عاصم شاہ چھڈ شاہی
    گوشے اندر بیٹھ چُپیتا، کردا ذِکر اِلٰہی
    56
    کرے عِبادت ربّ سچّے دِی ،زارِی کر کر رووے
    بیٹے کارن وِچ درگاہے، نِت سوالی ہووے
    57
    ربّا پُت میرے نُوں رکھّیں، اپنی وِچ امانے
    نال مُراد دِلے دِی آنیں، پھیر اساڈے خانے
    58
    اوہ پردیسی بچہ میرا ،جِس اندر جند میری
    جِتّھے رہے سلامت رکھّیں، تُدھ بِن کوئی نہ ڈھیری
    59
    نال اِخلاص مُحبّت سچّی ،عاصم ربّ دھیاندا
    وانگ نبی یعقُوب ہمیشہ، بیٹے دا غم کھاندا
    60
    رورو نیر اکھّیں دا گھٹیا ،روء ہوئی نُورانی
    زُہد عِبادت کردا جیؤں کر، پیغمبر کِنعانی
    61
    سیف ملُوکے دِے حق اندر، کر دا نِت دُعائیں
    جِس پر ماپے راضی ہوون ،اوہدیاں دُور بلائیں
    62
    حضرت پاک نبؐی فرمایا، جو نبیاں دا سرور
    صلی اللہ علیہ وسلم، نالے آل اوہدی پر
    63
    جِس قضائے ہونا ہووے ،لِکھّی روز ازل دِی
    جے سؤہوون دُعائیں والے ،کسے طرح نہیں ٹلدی
    64
    پر جے ماپے راضی ہوکے، کرن دُعائیں دِل تِھیں
    فرزندے توں ٹلن بلائیں، بچ نکلے مُشکِل تِھیں
    65
    جے کُجھ اُس حضرت فرمایا ،اُس وِچ شک نہ ذرّہ
    سیف ملُوک دُعا پیو دِی ،پُگسی جاء مُقرّہ

    1564
     
    آخری تدوین: ‏اکتوبر 14, 2015
    • زبردست زبردست × 3
  8. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    شہزادے دا کشتی چلا کے مِصرتوں روانہ ہونا

    1
    جاں شاہزادہ ہویا روانہ، کیتی چھاں نِشاناں
    بادبان کُھلے کر دِتّے، سبھناں کشتی باناں
    2
    گھُریا دھونسہ ترُیا ڈیرا، لّگی چوٹ نقارے
    وجّے تُرم اِشارت ہوئی، بیڑےٹِھلّہے سارے
    3
    جلد ملاح ہلاون چپے ،زوراور قرارے
    واء اُڈائی جاوے بیڑے ،کولوں کولی سارے
    4
    جے کُجھ حُکم کرے شہزادہ، سبھ بجا لیاون
    رنگا رنگ کھلاون کھانے، کھیڈن جیو بُھلاون
    5
    ہسّن کھیڈن دِل پرچاون ،رکھّن اوس بُھلائی
    راتیں دینہاں کھلوندے ناہیں ،جان جہاز چلائی
    6
    وِچّے رِجھدا پکدا کھاندے ،وِچّے سبھ کم ہوندے
    نہ اوہ دندے لاون بیڑے، ناہیں کِتے کھلوندے
    7
    اٹھ مہینے دِینہاں راتیں ،گئے دوڑائی بیڑے
    خُش بخوش رہیا سبھ ڈیرا ،آفت کِسے نہ چھیڑے
    8
    نہ کوئی خفگی تنگی آئی، نہ ہوئی دِل گیری
    سارا ڈیرا رہیا سُکھّلا، کر دے عیش امیری
    9
    اُس مُدّت تِھیں پِچھّوں ہِک دِن، ٹاپُو نظر پیو نیں
    جاں نزدِیک دندے دے آئے، شاہ تِھیں حُکم لیو نیں
    10
    بیڑے کنڈھے لاء ملاحاں ،لنگر سٹ کھلارے
    لاہاں نال بدھّے پِھر دندے ،جیؤنکر اُٹھ قطارے
    11
    ہِک پکاون لگّے کھانا، ہِک بیٹھے ہِک سُتّے
    ہِک لنگر سن ہیٹھ ندِی دِے، ہِک لنگر سن اُتّے
    12
    لنگر باسن ہتھ وِچ لے، کے زنگی شاہ پلنگر
    لُقمہ آمنگے جے ویکھے، شاہزادِے دا لنگر
    13
    کھانا کھا آرام کیتو نیں، ورتی پھیر صُراحی
    کرن لگّے پِھر سیر زمیں دا، ڈِٹھّی خُوب نواحی
    14
    سبزیوں سبز پؤشاک زمیں نُوں ،وانگن نیکو بختاں
    ہر ہر پاسے پانی نہراں، لایا رنگ درختاں
    15
    میوہ دار پکّی ہر ڈالی، لٹک زمیں پرآئی
    گُل پھل رنگ برنگی پھلّے، رؤنق جُوہ سُہائی
    16
    کوئل مور چکور ہزاراں، خُش آواز لٹورے
    طوطے قُمری کالے تِتّر ،بولن وانگ کٹورے
    17
    کھگّاں ٹور گُمانی کڈھّی، چلّن وانگن ہنساں
    بہُتے مِرگ شِکاری دُوجے، کتنے گِن گِن دسّاں
    18
    باغو باغ ہووے دِل اُس دا، جو اُس جوُہے پِھردا
    خُوش ہوا خُوشبُوئی والی، جنّت وانگ چؤگردا
    19
    سیف ملُوک جمعیت کیتا، کوئی دِن اوتھے ڈیرا
    کر دے سیر شکار اُس جُوہے، ویکھ مُقام بھلیرا
    20
    کدے شہزادہ مجلس لائے، جیؤں دربار شہاں دِے
    کدے شِکار کرے وِچ جنگل، تِتّر ِمِرگ سہاں دِے
    21
    اِک دِن لا دربار شہزادہ، بیٹھا وِچ وزِیراں
    چار جوان آئے کوئی دَکھنوں ،صُورت وانگ امیراں
    22
    شؤکت شان شہزادے والا، تک کے ہوئے سلامی
    جھل سلام شہزادے کہیا، بیٹھو ہو آرامی
    23
    جاں بیٹھے تاں پُچّھن لگّا، گلّوں گل ہلاندے
    ایس زمیں دا نام بھراؤ ،کے کُجھ تُسیں بُلاندے
    24
    آدمیاں دِی وستی کوئی، ہے نیڑے اِس گِردے
    یا تُسی بھی وانگ اساڈے ،دُوروں آئے پھِردے
    25
    اوہناں جواناں آکھ سُنایا، سُن شہزادہ سُندر
    عینُ الارض کہن اِس دھرتی، شہر کئی اِس اندر
    26
    وڈّا شہر ایتھے ہِک نِیڑے ،ایہہ ہے چین کہاندا
    رہیا تخت ہمیشہ ایتھے، وڈیاں بادشہاں دا
    27
    ہُن بھی تخت اُتّے شاہزادہ، ہے فغفُور سداندا
    عادل نِیک بہادر دانا، سوہنا نُور دِلاں دا
    28
    فغفُوراں دِی نسلے وِچّوں، ہے سُلطان قدِیمی
    مِہماناں دا یار ہمیشہ، پُچّھے نال حلِیمی
    29
    ایہناں گلّاں وِچ شہزادہ، ہویا ذرا آرامی
    ہور آئے ترے بندے کوئی، ہوئے آن سلامی
    30
    چُم زمیں سِرنیواں کر کے، کرن لگے تعظیماں
    صِفتاں کر کر دین دُعائیں، وانگر نفر قدِیماں
    31
    بعد اُس تِھیں پھر عرض گُزارن ،آکھن سُن تُوں شاہا
    شاہ فغفُور تیرے ول گھلیا، عُذر نہیں کُجھ آہا
    32
    جو پیغام اُس نے فرمائے ،تینُوں اساں سُنانے
    خواہے بخشیں جان اساڈی، خواہے کریں جو بھانے
    33
    شاہ فعفُور اساڈے لِکھیا ،رُقعہ خاص تُسانُوں
    واچو نظر مُبارک دھر کے ،دیؤ جواب اسانُوں
    34
    سیف ملُوک ڈِٹّھا پٹ رُقعہ، آپوں نال طلب دِے
    لِکھیا بادشاہاں دِی ڈولے، چنگا نال ادب دِے
    35
    ساقی بخش شراب پیالا، ہووے نشہ زِیادے
    واچاں خط جواب سُناواں ،اُلفت کرن شہزادے


    1599
     
    آخری تدوین: ‏اکتوبر 15, 2015
    • زبردست زبردست × 1
  9. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    چینی بادشاہ دا شہزادے نُوں خط لِکھنا

    1

    سر نامے دا نام سچّے دا، کِیتا کارج جِس نے
    کُن اوہدی دا کوئی نہ واقف ،بھیت لبّھے سبھ کِس نے
    2
    سبھ خزانے ہتھ اوسے دے ،چابخشے جِس بھاوے
    نفروں شاہ کرے تے شاہاں، سفروں اؤکڑ پاوے
    3
    راہ پھدّاں نُوں لوک مُسافر ،سبھ غریب بدیسی
    ہر ہِک دا خصمانہ اوسے، جو لِکھیا سو دیسی
    4
    مُشکل پاون والا آپوں، آپوں ہے حل کردا
    عاشق نُوں لا روگ پرم دا ،میل سجن ول کردا
    5
    سُکھیاں نُوں اوہ دُکھ سہاوے ،پاوے وخت امیراں
    اُڈدے پنکھی قید کرائے ،چھّڈے سخت اسیراں
    6
    جانے جیسی دؤلت سچّی، جِس دا مُل نہ پیندا
    دیندا مُفت حیواناں تائیں، جاں بھاوے تاں لیندا
    7
    خاکوں صُورت سُندر کر کے، پھیر رلائے گھٹّے
    پھُل کِھڑائے بُوٹی وِچّوں، پھیر پتّر کھوہ سٹّے
    8
    سِپّاں اندر مانک موتی، مُدّت قید کراندا
    قیدوں کڈھ نوازے اوہناں، بُہتا مُل تراندا
    9
    انٹے وِچّو ں پنکھی کردا، دے کے پر اُڈارے
    پتّھر وِچّوں لعل بناوے ،راتوں دینھ کھِلارے
    10
    میرے جیسے عاجز بندے ،تخت دیوے سُلطانی
    واہ کریم مُحّمدبخشا ،میلے وِچھڑے جانی
    11
    اُس تِھیں پچھّے سُن شہزادے ،کر کے فِکر نِہایت
    میں فغفُور شہزادہ عالی، والی چین ولایت
    12
    کہندا تینُوں سچ دسالیں، کؤن کوئی تُوں بندہ
    کِتّھوں آیوں کِتّھے جانا، کیہڑے شہر وسندا
    13
    جے تُوں مرد سؤداگر آئیوں ،پاس تیرے کے بھرتی
    کِس کم اِتنا لشکر تنبو، مَل لئی جِس دھرتی
    14
    جے تُوں کوئی غنیم اساڈا،لین ولایت چڑھیوں
    لشکر سنے مِریسیں پل وِچ ،یا سنگل پا کڑیوں
    15
    تیغ میرِی تھِیں کوئی نہ بچیا، دُشمن جِس کہایا
    تُوں بِھی سِرنذرانہ تارن، پاس میرے لے آیا
    16
    جے تُوں کرن لڑائی آیوں، لوڑیں زور ازمایا
    جان خمیر تیرا سی ایتھے، لشکر سنے سمایا
    17
    سار ہتھیارتیار کرائیں ،چاڑھ سوار مریلے
    جان جہان میدان میرے وِچ، کر قُربان سویلے
    18
    جے تُوں کوئی شخص سیلانی، سیر کرن نُوں آیا
    چین شہر تُوں ڈِٹھّا ناہیں، کے پِھر سیر کمایا
    19
    جے تُوں شاہ اِقبالاں والا، کچھّن لگّوں سمندر
    آب حیاتی وِی کم ہوسی ،مرسیں وانگ سِکندر
    20
    تُوں شہزادہ عظمت والا، سُنیوں بُہت چنگیرا
    جے تُدھ طلب مِلن دِی ہووے ،میں بھی بھائی تیرا
    21
    نہ کوئی جنگ خصُومت ایویں، ناہیں وَیر قدیمی
    دُشمن نال کراں میں زورا، یاراں نال حلیمی
    22
    نہ دُشمن نہ دوست ہووے ،ہووے کوئی طرفینی
    گھر آئے دِی کراں تواضع ،جاناں دوست عینی
    23
    سچّی گل سُنا شہزادے ،کے سبب اِس راہ دا
    کیہڑا تخت ولایت تیری ،بیٹا ہیں کِس شاہ دا


    1622
     
    • زبردست زبردست × 1
  10. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    شہزادِ ے دا چینی بادشاہ نُوں جواب

    1
    فغفُورے دا خط شہزادے، جاں سارا پڑھ ڈِٹّھا
    اِیلچی نُوں فرماون لگّا ،بول زبانوں مِٹّھا
    2
    اے اِیلچی فغفُور شاہے دے ،جااپنے سُلطانے
    آکھ سلام اساڈا اوّل ،دسّیں کھول بیانے
    3
    سیف ملُوک میرا ہے نانواں، آدی دا شہزادہ
    نئیں غنیم نہ ویر کِسے دا، میں دِل ہور اِرادہ
    4
    نہ میں مُلک ولایت لینی، نہ رہنے دِی نیت
    دو تِن روز شِکارے کارن، کِیتی چا جمعیت
    5
    میں اپنے ہِک مطلب کارن ،آیا چھوڑ وطن نُوں
    اُس مقصُود لئی نِت بھالاں، پانی وستی بن نُوں
    6
    جے میں وانگ غنیماں آواں ،آناں فؤج گھنیری
    چالیھ شاہ تختاں دے سائیں ،اِین منیندے میری
    7
    باپ میرا سُلطان مصر دا، عاصم شاہ بہادر
    میرے نال لڑائی کرسیں، ہے تیرا کے بادر
    8
    پرمیں آپ لڑائی چھّڈی، نئیں خصُومت بھاوے
    ہر اِک نال مُحبّت رکھدا، جے کوئی یار کہاوے
    9
    میں مقصُود اپنے دا بُھکھّا ،ہر ہر جائی لوڑاں
    جاں جاں اوہ مقصُود نہ مِلسی، سفروں مُکھ نہ موڑاں
    10
    سبھ جزیرے ٹاپُو پھرساں ،کوہ قافاں تے پانی
    ایویں لوڑ کریندا مرساں، جِس دِن عُمر وِہانی
    11
    شاہ فعفُور تائیں جا آکھو، ایہہ حقِیقت میری
    جیکر کریں غریب نوازِی ،جاناں شفقت تیری
    12
    سرفراز کرو جے سانُوں ،لائق ہے شہاں نُوں
    نئیں تاں فجری کُوچ کراں گے ،بیڑے ٹھیل راہاں نُوں
    13
    اِیلچی جا اخبار سُنائی، شاہ فغفُورے تائیں
    خُش ہویا تے مِلیا لوڑے ،سُن کے صِفت ثنائیں
    14
    تُحفے بُہت پیارے لے کے، ملِنے کارن آیا
    دونویں شاہ ملِے کر اُلفت ،ہِک دُوجے گل لایا
    15
    شاہزادے فغفُورے تائیں، اُپّر تخت بہایا
    آپو ہٹ بیٹھا ہِک گُٹھّے ،ادبوں رُتبہ پایا
    16
    سیف ملُوک شہزادے کہیا، حاضر ہوون ساقی
    سوہنے حُسن اداواں والے، مِصری ہور عِراقی
    17
    چھوکریاں تے گولے آئے، سوہنے حُسن رنگیلے
    غمزے نال کرن دِل گھائل، سُندر نین رسیلے
    18
    صُورت نازک وانگ گُلاباں، لالے وانگ پیالے
    قد چنبے دِی ڈالی وانگر، پُھل لگّے گُل لالے
    19
    طوطے کوئل وانگن بولن، ہنساں ہار لٹکدے
    چور دِلاں دِے ٹھگ نیناں دِے، تُردے اکھ مٹکدے
    20
    کاسے ہتھ سفید بلوری ،بھرے عقِیقی مدھ دِے
    ساقی نوِیں شراب پُرانا ،نشے سوائے ودھدے
    21
    نال مُحبّت پِین پیالے ،اِک دُوجے نُوں دیندے
    پی پی مغزیں گرمی آئی، باتاں خُوب کریندے
    22
    سیف ملُوک شہزادے کولوں، پُچھیا شاہ فغفُورے
    کیسی سرگردانی تینُوں ،ٹُریوں کِس ضرُورے
    23
    کہی مُہم پئی ایہہ تینُوں ،آیوں چھڈ ولایت
    جے کُجھ میرے وسّے ہووے، دسّو کراں حمایت
    24
    سیف ملُوک سُنایا قِصّہ ،جے کُجھ اُس سِرورتی
    حُکم دِتّا فغفُور وزِیراں ،لوڑو اپنی دھرتی
    25
    جو کوئی وِچ ولایت ساڈی ،ہیگا مرد سیلانی
    حاضر کرو شہزادے اگّے، مت کوئی دئے نِشانی
    26
    جو سیلانی لوک سؤداگر، ہور فقِیر سِپاہی
    حاضر آن ہوئے سبھ اوتھے ،حُکم جِتّھے سی شاہی
    27
    سیف ملُوک پُچھّے تے اگّوں، ہر ہِک گل سُناندا
    پر کوئی اُس دے مقصد والی، مُول نہیں دس پاندا
    28
    ہوروں ہور ٹِکانے دسّن، پِھر آئے جِس جائی
    باغ اِرم تے بدیع جمالوں ،کِسے نہ سی دس پائی
    29
    ایہناں وِچّوں ہِک سِی بُڈھّا، پِھر آیا کئی ورساں
    گُذرِی عُمر اوہدی سی یارو، ہِک سؤ چالیھ برساں
    30
    اُس بُڈھّے نے آکھ سُنایا،سُن تُوں حضرت شاہا
    مت تُدھ خبر لبّھے اِس راہوں ،میں دسّاں ہِک راہا
    31
    دُور ایتھوں ہِک شہر وڈِیرا ،استنبول اُس کہندے
    ہر مُلکوں ہر دیسوں اوتھے ،آن مُسافر رہندے
    32
    مُلک فراخ نہایت سوہنا ،انت نہ آوے جِس دا
    ہر ولایت ہر شہر دا، آدم اوتھے دِسدا
    33
    کئی سیلانی کرن کہانی، نال زُبانے مِٹّھی
    کنّیں سُنی کوئی سِر ورتی، کوئی اکّھیں ڈِٹھّی
    34
    کوہ قافاں دِے پھِرنے والے، اُس جائے سیلانی
    تیرے مقصددِی مت اوتھوں ،لبّھے خبر نِشانی
    35
    شاہزادِے اُس بُڈھّے تائیں، خلعت دِتّی بھارِی
    ہور اِنعام دِتّے خُش ہو کے ،گل دسّی اُس کارِی
    36
    شاہ فغفُور کیتا چا رُخصت ،کیتی آپ تیارِی
    بُڈھّے تِھیں پُچھ لئی شہر دِی ،پتہ نِشانی سارِی
    37
    بادبان سِدھّے کر لائے ،ٹھیلھ دِتّے سبھ بیڑے
    وجّن باجے گان گوّئیے ،ساز خُشی کر چھیڑے
    38
    استنبول شہر نُوں پُچھ کے، ہویا شاہ روانہ
    تِیروں تیزچلاؤ بیڑے ،کہیوس کشتی باناں
    39
    بیڑے واوُگھوڑے چاڑھے ،جاندے وِچ سُراڑِے
    چِھ مہینے گئے چلائی ،کھلے نہ ہِک دِہاڑِے
    40
    خُشیاں وِچ رہیا سبھ آدم، گھوڑے وِہتر سارے
    نہ کوئی خفگی تنگی آئی، نہ اوہ واوُ مارے
    41
    تاں پِھر ہِک دِہاڑے اوہناں، ٹاپُو نظری آیا
    بیڑے جا لگائے اوتھے، ڈِٹھّا تھاں سُہایا
    42
    میوے رنگا رنگ ہزاراں ،اشکاراں دِے ٹولے
    خُش آواز ہر پنکھی اوتھے ،نال سُراں دِے بولے
    43
    چاء مُقام کِیتا شہزادے، کھان لگّے اُٹھ میوے
    کِیکر کراں آرام مُحمّد ،جے ربّ کرن نہ دیوے
    44
    سبھنیں گلّیں خُوب جزیرہ، خلل بڑے دو اوتھے
    ایسے گلّوں رہے وِیرانی، وسدا نہ کو اوتھے
    45
    ہِک بگِھیا ڑ مریلے مندے ،مارلے جاون گھوڑے
    دُوجا پنکھی اُڈدے آون، بُہت وڈّے بے اوڑے
    46
    آدمیاں نُوں چاء کھڑیندے ،جا کِتے ول کھاندے
    ایسے طرح دِہاڑ گُزاری، لوک ہوئے درماندے
    47
    رات پئی تاں پانی وِچّوں، نِکلے مچھ ہزاراں
    سبھناں دِے مُنہ لعل پھڑے ،جو رؤشن کرن اندھاراں
    48
    جیوں اسمانی تارے رؤشن، تِیویں لعل نُورانی
    لوء لگّی سبھ رو دریاوے ،آئی وِیکھ حیرانی
    49
    جیونکر چور ہنیرے گھر وِچ ،بال انگریزی تِیلی
    چانن لاء چُراون چیزاں ،مچّھاں بھی اوہ حِیلی
    50
    چانن کر دریا کنارے ،آدم پھڑ پھڑ کھڑدے
    مار شکِار اوہ کھاون کارن، لے پانی وِچ وڑدِے
    51
    آدم نال دغے دے مچّھی ،کڈھ دریاؤں کھاندے
    مچھ کھاون دریائیں آدم، دو ویں بدلہ پاندے
    52
    شاہزادے نے معلم، کِیتا جے میں ایتھے رہیا
    آدم گھوڑے فؤج مثالہ، کھڑ کھڑ کھاسن ایہا
    53
    سبھ سپاہ اِکٹّھی کیتی ،مال اسباب سنبھالے
    فجرے ٹھیلھ دِتّے پِھر بیڑے ،کر کے ربّ حوالے
    54
    کرن عِبادت نال اِرادت، ہر دم یاد اِلٰہی
    اِکّی روز رہے پِھر چلدے ،گھڑی نہ لیندے ساہی
    55
    با آرام رہیا سب ڈیرا، تنگی کِسے نہ پائی
    رین دِناں وِچ چین گُذارن ،آپو اپنی جائی
    56
    ساقی دے شراب پیالا ،جِس دا نشہ نہ گھٹّے
    آیا وقت طُوفان قہر دا، نال ہِمّت دے کٹّے
    57
    مال اسباب کھڑائیے توڑے، بچ رہیے تن جانوں
    اِس طُوفانوں بنّےلگیے، بخرا لے اِیمانوں​


    1679
    جاری ہے۔۔۔۔۔۔۔
     
    • زبردست زبردست × 1
  11. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    کشتیاں دا غرق ہونا تے طُوفان وِچ صاعد دا نِکھّڑ جانا

    1
    ظالم دُشمن انبریارو ،کرے چؤپھیرے پھیرے
    کالے سپ مریلے وانگر، آدمیاں نُوں گھیرے
    2
    اُس دے نال نہ کردا تھوڑی، جو اُس دے ہتھ چڑہدا
    رُڑھدے بندے نُوں دے دھکا، پرے پریڑے کھڑدا
    3
    رؤشن روز اساڈا تک کے، سوگی بن بن دسدا
    بھاء اساڈے جد پئے ہنیرا ،کِھڑ کِھڑ کر کے ہسدا
    4
    کدے پیار کرے ہتھ پھیرے ،جیؤں سِر چمُّے مائی
    کدے چُھری پھڑلا ہے کھلّاں ،جیؤنکر لاہن قصائی
    5
    لاڈ اُس دے دا لاڈنہ کرئیے، لاڈِیں لاڈِیں لاندا
    بھائیاں وانگر چا کندھاڑے، جا یوسفؑ کُھوہ پاندا
    6
    سیف ملُوک توڑے سی دُکھیا، شاہ پری دِی چِھکّوں
    پر کوئی ہور نہ آہی اؤکھت ،باجھوں اِسّے ہِکّوں
    7
    جو کُجھ ورتن عیش خُشی دے ،آہے نال ہزاراں
    باآرام جہازاں اندر ،کر دا جائے بہاراں
    8
    ہِک دِن کرنا ربّ دا ہویا، اُٹھّی سخت ہنیری
    دُھند غُبار سنسار چُھپایا، لگّی جھڑی گھنیری
    9
    کڑ کے بدلی دھڑکے پُھرنا، بجلی دے چمکارے
    دُور جہازاں کھڑ کھڑ مارے ،جھکّھڑ دئے اُلارے
    10
    نُوح والا طُوفان ازغیبوں ،غرق کرن نُوں آیا
    شاہ سِپاہ تمام پُکارن ،رکھّیں بار خُدایا
    11
    بدّل قہر نزُول مچایا، لہر سمُندر آئی
    ماگر مچھ سنسار بلائیں ،رُڑھدے دین دُوہائی
    12
    صاف کیتے کوہ قاف ہنیری ،برفاں وانگر جھڑدے
    چڑھدے دِے کھڑ لہندے مارے، لہندے دے کھڑ چڑھدے
    13
    فؤجاں وانگن نوّیاں ہاٹھاں، آون کر کر ہلّے
    زوروں زور سوایا بدّل ،جھکھڑ گھڑی نہ ٹھلّہے
    14
    جھکھڑ بدّل غضب اُٹھایا، ہِک پل مُول نہ وِسّے
    دُھند غُبار ہنیرا ایسا، اپنا آپ نہ دِسّے
    15
    شاہزادہ تے یار تمامی، کرن ربّے ول زارِی
    ربّا تُوں ہیں رکھّن والا، بنی اساں سِر بھاری
    16
    ساڈے بخرے دا اج آیا، ڈاہڈا روز قیامت
    اِس طُوفان قہر دِے وِچّوں، رکھّیں صیح سلامت
    17
    اسیں بچارے رُھڑدے جاندے ،واء مُراد جُھلائیں
    مت اوہ یار پیارا لبّھے، ٹِھلّہے ساں جِس تائیں
    18
    شاہزادے تے لشکر اُس دِے ،جانی توں ہتھ دھوتے
    مؤت اُتّے دِل رکھ لیؤ نیں، ہو تیّار کھلوتے
    19
    اچن چیت ہِک ٹھاٹھ ہڑے دِی، آئی بُہت وڈیری
    پانی نال اسماناں دِسّے ،بھّجی ویکھ دلیری
    20
    غؤغا شور شُونکار قہر دا ، پُہتا انبر توڑی
    جیؤں کر انبر مار زمیں تے، ذرّہ ذرّہ کر توڑی
    21
    ہِک ہِک مؤج اجیہی آوے ،کے لہنا طُوفاناں
    ہیٹھوں مار اُلارے بیڑے ،کھڑدی نال اسماناں
    22
    اوتھوں پھیر ہیٹھاں آ سٹّے، جان زمیں دِی ٹھلّی
    شُوک وجّی قرناء آخر دِی، خلق آئی تھرتھلّی
    23
    ہِک دُوجے سنگ وج وج بیڑے ،بھج ہوئے کئی ٹوٹے
    کُجھ ڈُبّے کُجھ تختے ہوئے ،کُجھ وڈّے کُجھ چھوٹے
    24
    پھیراں گُھمن گھیراں اندر ،غرق ہوئے کئی بیڑے
    مچھ سنساراں آدم نِگلے، جیؤں آٹے دے پیڑے
    25
    کئی بیڑے بھج ریزے ہوئے، رہی نہ مُول نِشانی
    جو اسباب اوہناں وِچ آہا ،سبھ کُجھ ہویا فانی
    26
    غرق ہوئی دو وِیہاں کشتی ،لشکر سنے خزانے
    دس سے مرد سپاہی رُڑھیا ،زورا ور مردانے
    27
    باقی دے کُجھ تختیاں اُتّے ،آپو اپنے جاندے
    کُجھ مچھّاں تے کچّھاں کھادے ،پھیر نہ ہوئے واندے
    28
    ہِک دُوجے دِی خبر نہ کوئی، کے کُجھ ورتی کِسّے
    دُھندوکار غُبار کُکارا، نہ کُجھ سُنے نہ دِسّے
    29
    شاہزادے نُوں خبر نہ کوئی، غرق ہویا سی ڈیرا
    ہِک مُصیبت آپو اپنی، دُوجا بُرا ہنیرا
    30
    جھولاں اندر بیڑے آہے ،کُجھ اُچّے کُجھ ِنیویں
    اگّے پِچّھے اوہلے ہوئے ،خبر رہے پِھر کیویں
    31
    ربّ بیڑا شاہزادے والا، رکھیا صحیح سلامت
    روز اٹھاراں رُڑھدا رہیا ،اندر کانگ قیامت
    32
    جیؤنکر تِیر بندُوقوں گولی ،جاندے تیز شتابی
    تینویں کھڑدِی بیڑی تائیں، کانگ قیامت آبی
    33
    روز اُنہیویں واؤ کھلوتی، ہوئی دُور غبُاری
    دِن چڑھیا جگ روشن ہوئیا، گئی ہنیری ساری
    34
    شاہزادے دے بیڑے اندر، مرد رہے بچ ستّر
    اوہناں نُوں بھی ہوش نہ کوئی، مُردے نالوں بتّر
    35
    جاں سُورج دِی گرمی لگّی ،کُجھ کُجھ ہوش سنبھالی
    شاہزادے نُوں وِیکھن لگّے اوہ بھی ہوشوں خالی
    36
    رؤغن لے بنفشہ والا، نالے تیل باداماں
    جلدی مغز اوہدے تے ملیا ،ہچھی طرح غُلاماں
    37
    دُور ہوئی سبھ سردِی خُشکی ،ہوش پِھری سرساموں
    کھانا طلب کِیتوس آدھریا ،بھر رکاب طعاموں
    38
    ہتھ کھانے ول کر پِھرڈِٹھوس ،صاعد کِتے نہ دِسّے
    رورو ہویا بے ہوش شہزادہ ،کھانا یاد نہ کِسّے
    39
    ہائے ہائے ربّا یار پیارا، دُکھ ونڈاون ہارا
    اوہ بِھی میں تھیں کھس ،لیؤئی جبّارا قہّارا
    40
    کٹھّے نِمّےکٹّھے جمّے، دو جُثّے ہک جِندے
    ہِک دُوجے تِھیں گھڑی نہ وِچھڑے ،ہوئے ساں جِس دِن دِے
    41
    جِس دِلبر نُوں لوڑن آئے ،اوہ بِھی ہتھ نہ آئیا
    صاعد جیسا یار پیارا ،ہتّھوں باز کھڑایا
    42
    دُشمن ساڈا انبر ظالم ،راکش کھاون ہارا
    اکھّیں ہنجُوں پانی وَسّے، دِل دا پتّھر کھارا
    43
    دُنی جہان مکان بھلیرا، جان جوان ایہہ فانی
    ہے بدنئیت پرِیت نہ پالے، نئیں کِسے دا جانی
    44
    جو دھرتی تے گُل پُھل لالے، لِہ لِہ کر دِی لالی
    قطرے ظاہر ہوئی مویاں دِی ،رت جواناں والی
    45
    دُنیا اُتّےکؤن امن وِچ ،ہر کوئی دُکھیارا
    بے وفا سنسار ہمیشہ ،ٹھگ بازاری بھارا
    46
    کدے کرے سِردار جیاں دا، دے پوشاکی چِٹّی
    کدے بناوے پِھیر مُحّمد ،گھُمیاراں دِی مِٹّی
    47
    نہ کُجھ کھاوے نہ کُجھ پِیوے ،رہے شہزادہ روندا
    اگلے رونے نُوں کے روسی ،ویکھ اگّوں کے ہوندا
    48
    فؤج خزانہ خرچ کھڑایا، رِزق نہ رہیا پلّے
    کھارا جل سمُندر والا، قطرہ جِبّھ نہ جھلّے
    49
    بھُکھّے تے تریہائے بندے ،بیڑا جان چلائیں
    چِھ مہینے گُزر گیؤ نیں ،ویکھن بُہت بلائیں
    50
    جے کُجھ اینہاں دِناں وِچ ڈِٹھّی، سخت مُصیبت بھاری
    گِنتر وِچ نہ آوے یارو، جانے واحد باری
    51
    تاں پِھر ہِکس دِہاڑے آیا، ٹاپُو ہور رنگیلا
    بُہت نطاقت سن پر لایا، بیڑا کرکے حِیلہ
    52
    میوے پکّے رنگ برنگی ،خُوب طرح دِے ڈِٹّھے
    نالے پانی نہراں وگّن ،صاف ٹھنڈے تے مِٹّھے
    53
    کھادے میوے پانی پیتا، پڑھیا لکھ شُکرانہ
    چار دِہاڑے ہویا مُقیمی ،ڈیرا بادشہانہ
    54
    بندے ذرا اسُودے ہوئے، بیٹھے کھیُروں کھیُروں
    اچن چیت ہوائے وِچّوں ،آیا ہِک پکھیُروں
    55
    چار بندے وِچ سجے پنجے، چار کھبّے اُس پکڑے
    اُڈ گیا لے اَٹھّاں تائیں، شاہ پر کر کے تکڑے
    56
    شاہزادے تک ہیبت کھادی ،ایہہ بھی آفت مندی
    بھلکے پھیر آیا تاں کھڑسی، ہور اتنے کربندی
    57
    تھوڑے جیسے بندے رہندے، ایہہ بھی مُفت کُہاساں
    رُڑھ مرنا اِس نالوں چنّگا ،بھسر میوے پاساں
    58
    میوے توڑ رکھّے وِچ بیڑی ،جتنے آہے پیندے
    مُشکاں خیکاں جو کُجھ آہیاں ،پانی بی بھر لیندے
    59
    بیڑا ٹھیلھ روانے ہوئے ،دو مہینے چلّے
    عِشقے اندر پین مُحّمد ،دِن دِن کم اولےّ
    60
    بیڑے اُتّے جاندے آہے، وِچ سمندر لہراں
    جھکھّڑ مینہ غبُاری پائی، کانگ چڑھی سنگ قہراں
     
  12. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    61
    بیڑا چاء چاء مارن لگّے، بُھلیاں ہوش سنبھالاں
    مشرق مغرب یاد نہ رہیا ،نئیں جنُوب شمُالاں
    62
    خؤفوں جان لباں پر آئی، طاقت گئی سریراں
    کرن دُعائیں رکّھیں سائیاں! برکت پِیر فقِیراں
    63
    جِدھّر راہ بیڑے دا آہا ،گُھس گیا اُس راہوں
    دھکّے کھاندا گیا مریندا ،حُکم جِدھر درگاہوں
    64
    اوڑک جا ہِک ٹاپُو لگّا، ٹاپُو واہ وا دِسدا
    رنگ برنگی میوے دانے، ہووے بیان نہ جس دا
    65
    مٹّھے میوے انت نہ کوئی، لذّت والے لگن
    صِفت اوہناں دِی ہو نہ سکدی، تکیاں لِہلاں وگّن
    66
    آدمیاں جد ڈِٹّھے میوے ،بُھکھ نزُول مچائے
    بیڑا بنھ شہزادے ہوریں ،باہر نِکّل آئے
    67
    میوے کھادے جو دِل چاہے، بیٹھے نال آراماں
    ڈیگر وقت برابر ہویا، گِنی صلاح تماماں
    68
    شاہزادے فرمایا یارو، رات گزارو اِتّھے
    بھلکے فجری وقت ٹُراں گے، لِکھیا کھڑسی جِتّھے
    69
    سبھناں ایہہ صلاح قبُولی، جو شاہے فرمائی
    اُچّا رُکھ گھنا اِک تک کے، اُس پر جاء بنائی
    70
    رُکھ اُتّے چڑھ بیٹھے سارے ،شاہزادِے دِی ذیلے
    ندیوں نِکل بلائیں آئیاں ،شام پئی جِس ویلے
    71
    ہِک گِدّڑ ہِک شیراں وانگر، ہِک مانِند سنساراں
    ہِک ڈڈُّو ہِک کھگّاں وانگر، بولن پان کُکاراں
    72
    ہِکناں گینڈے وانگر گردن ،ہِکناں وانگر اُٹھّاں
    ہِکناں دے قد ہاتھی جیڈے ،مل لیؤنیں گُٹّھاں
    73
    ہِک صُورت بِگھیاڑے وانگر، ہِکناں لُونبڑ والی
    ہِکناں باشک ناگاں وانگن، دہی تمامی کالی
    74
    اوہ آفاتیں رُکّھیں چڑھیاں ،بُھکھّیاں پیٹ انباروں
    میوے کھالیؤنیں اِتنے، باہر حد شمُاروں
    75
    بہُتے مچھ ندی دے نکلے، مل لیؤں نیں جائیں
    تسبیحاں تہلیلاں آکھن، نالے حمد ثنائیں
    76
    مچھیاں ہور آوازے بولن، وانگ طنبور رُباباں
    عجب عجائب سُراں بناون، ناہیں وِچ حِساباں
    77
    ایہہ گل کہندے آکھن والے، جنھاں خبر جہانوں
    خوش آواز مچّھی دا بُہتا، ہر جِنسوں حیؤانوں
    78
    ہِک دُوئے تِھیں بہتر بولی، وانگ سرُوداں گاون
    ایسا رنگ بنایا اوہناں ،سُن سُن ہوشاں جاون
    79
    جدوں اُٹھاء آوازاں کیتا، رنگ سرُودوں بنیاں
    جُوہ جل اُٹھّی تے پھر لگّی، اگ درختاں گھنیاں
    80
    اگّو اگ چؤطرفی دِسّے، ٹاپُو سارا سڑدا
    ویکھ ہویا حیران شہزادہ، خؤف اندر وِچ وڑدا
    81
    کرے دلِیلاں یاربّ سائیاں، جے بچیوس اج خیری
    فجرے کُوچ کریساں ایتھوں ،مار نہ سُٹّن ویری
    82
    فجر ہوئی تاں اوہ سبھ چیزاں ،پانی اندر چُھپیاں
    سبّھو جائیں ثابت دِسّن، نہ سڑیاں نہ تپیاں
    83
    سیف ملُوک درختوں لتّھا، ڈُھونڈے نال حیرانی
    نہ سجی نہ کولا کِدھرے، اگ دِی نئیں نِشانی
    84
    بُہت حیران ہویا اِس سِرّوں، دہشت من وِچ آئی
    یاراں نُوں فرماون لگّا ،چلّو ایتھوں کر دھائی
    85
    مت کوئی آفت مار گواوے ،ناہیں جاء امن دِی
    بھلی صلاح اسانُوں ایتھوں، جلدی کُوچ کرن دِی
    86
    یاراں کہیا اُٹھ شاہزادے ،تابع اسیں امر دے
    چڑھ بیٹھے مُڑ بیڑے اُتّے، چلے طرف سفر دے
    87
    میوے چُن چُن بھار بنائے ،بیڑی اُپّر پائے
    کرکے آس ربّے دِی ٹھلہے ،جِت ول چاہے لاہے
    88
    چار مہینے ٹُریا بیڑا، اجے نہ خُشکی آئی
    میوے خرچ نُکھٹا سارا، کٹھّن ربّ بنائی
    89
    خبر نہ کتنا پینڈا آئے، کتنا اگّے رہندا
    ایسے فِکر اندیشے اندر ،ہر ہِک دُکھیا بہندا
    90
    ہِک دِن ہِک سنسار مریلے، بیڑے ٹکّر ماری
    دو ٹوٹے کردِتّا کھلیاں، چِھک کنڈے دِی آری
    91
    ہِک ٹوٹے تے رہیا شہزادہ، چالیھ ہور سپاہی
    دُوجے ٹوٹے تے جو آہے، رُڑھ ہوئے سبھ راہی
    92ُ
    رُڑھدیاں ترے دِہاڑے گُزرے ،بھُکھّے تے تریہائے
    ٹھاٹھاں اندر اوہدا بیڑا، خؤف ڈُبّن دا کھائے
    93
    جو کُجھ سختی عِشق دسالی، شاہزادے دے تائیں
    کراں پسارا مُکدا ناہیں، چھوٹی گل سُنائیں
    94
    اوہ حشر دِے ترے دِہاڑے ،گُزرے جاں شاہزادے
    اگّوں آگیا ہِک ٹاپُو میوے بُہت زیادے
    95
    جِت ول ٹاپُو نظری آیا ،تختہ اُت ول کھڑیا
    مساں مساں ونج لگا،دندے شُکر ربانا پڑھیا
    96
    کنڈھے لگ پئے سبھ بندے ،پڑھیا شُکر ہزاراں
    اِس طُوفان قہر دے وِچّوں، پُہتے وِچ گُلزاراں
    97
    شاہزادے فرمایا یارو، کوئی دِن ایتھے کٹّو
    اِس ٹاپُو دِی لؤ حقیقت، تاں ایتھوں دِل پٹّو
    98
    جاں ٹاپُو وِچ لتّھے ڈٹھّی، جاء عجائب چنگی
    خُوب درخت اتے خُش سبزی، میوے رنگ برنگی
    99
    مِٹّھے تے خوشبوئیں والے، کجُھ کچّے کُجھ پکّے
    صِفت ایہناں دِی ربّ نُوں معلم، کے بندہ کرسکے
    100
    پھلّاں دا کُجھ انت نہ آوے، میوے باہر حسابوں
    کُجھ مِٹّھے کُجھ رسلے آہے، لذّت دار کبابوں
    101
    پِستہ مغز منُقّیٰ کِشمِش ،کھوڑ انجیر باداماں
    چلغوزے انگُور خُبانی، نغزک نار تماماں
    102
    تُوت شہتُوت بٹنگ بھرویاں ،آڑُو سیؤ ناکھاں
    بہی مِرچ ہریڑ بہیڑے ،پِپلاں کے کُجھ آکھاں
    103
    سیؤبیر بخُارے آلُو ،کھوپے گِری چھوہارے
    گوشے کیلے انب الُوچے، شفتالُو پھگواڑے
    104
    ہور وڈّے ہِک رُکھ جہناندے، پتّر وانگر روٹی
    میوے آدم دِے سِروانگر، اکھّیں متھّا چوٹی
    105
    رات پوّے اُس رُکھ دا میوہ، ہِک ہِک دھرتی جھڑدا
    دیہنہ نِکلے تاں ہسدا ہسدا، پھیر رُکھّاں تے چڑھدا
    106
    آپو اپنی جائی لّگن ،مُول نہ تھاں وٹاندے
    نالے راتیں اوہناں رُکھّاں تھیں، شُعلے ہوون واندے
    107
    لگّی اگ درختاں دِسّے، سڑدے وانگر رُوآں
    جیؤں کے تیؤں ہوون مُڑ دیہیں، نہ کوئی اگ نہ دُھواں
    107
    ہندُوستان مُلک دِی حد وِچ، ہے اوہ ٹاپُو لالا
    کہن جزیرہ مالوہ اُس نُوں، نِکیاں مرچاں والا
    109
    نِکیاں مرچاں دِے رُکھ اوتھے، دِسدے گھنے گھنیرے
    بُہت عجائب رُکھ اوہناں دے ،وڈّے اتے اُچیرے
    110
    پنج پتّر اُس رُکھ دے ہوندے ،جِس دِن بدّل وسّے
    پھل اُتّے سبھ تنبُو بندے، پانی وِچ نہ دھسّے
    111
    جِس پھل نُوں ونج پہُنچے پانی، تیزی ہوندی تھوڑی
    اوہو کالی مِرچ نہ چنگی، نہ مِٹھّی نہ کؤڑی
    112
    اُس ٹاپُو وِچ پنکھی بہُتے، خُوب آوازاں والے
    انت شمُار نہ آوے کوئی، کرکر رہے سنبھالے
    113
    عجب عجائب چیزاں دِسّن ،جِت ول نظر کریندے
    ربّ سچّے تِھیں منگ پناہاں، اگّے قدم دھریندے
    114
    اچن چیت ہِک پاسوں نکِلے، سگ سِرکہن جِنہاں نُوں
    جُنبش شور ہنگامہ کرکے، ٹکرے آن ایہناں نُوں
    115
    سیف ملُوکے دِے کُجھ ساتھی، پکڑے ایہناں بلائیں
    کُجھ دلیری کرکے نٹّھے ،چھڈ گئے اوہ جائیں
    116
    ترے دِن تے ترے راتیں چلّے، گھڑی آرام نہ پایا
    ایسی تھاں گئے جس گِردے ،آدم کدے نہ آیا
    117
    بُہت اُچّے کوہ قافے اُتّے، کوئی دِن بیٹھ لنگھایا
    نام نِشانی اپنی کارن، کُجھ مکان بنایا
    118
    جِدّھر مُنہ سِر آیا اوتھوں، پھیر اگیرے چلّے
    تھکّے ماندے ٹُردے جاندے ،لنگھے تھاں کُولّے
    119
    تِبت شہر اندر ونج پُہتے، لگّے کرن نگِاہاں
    وڈا نگر عظیم ڈِٹھّونیں، اندر چلے اگاہاں
    120
    کے تکدے بازار شہر دِے ،نِعمت نال بھرے سن
    میوے کھانے رنگ برنگی، کئیں اسباب دھرے سن
    121
    ہورشئیں مؤجُود دسیِون ،آدم کِتے نہ دِسّے
    بنیئے اتّے بپاری باندر، دین گِھنن ہرکسّے
    122
    گوشے کرن لگے اوہ باندر، آدمیاں نُوں تک کے
    ایہہ بازار ولّوں ہٹ آئے ،منصُوبے تِھیں جھک کے​

    1801
    جاری ہے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
     
    • زبردست زبردست × 1
  13. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    شہزادے دا باندراں دے قابو آؤنا تے اوتھوں خلاصی پانا
    1
    مارے بُھکھ غضب دے بندے ، میوے کھاندے پھردے
    بوزنیاں دِی فؤج ازغیبوں، آن پھری چؤگردے
    2
    ہِک ہِک باندر ایڈا ایڈا، وِیکھدیاں دِل ڈردا
    سارے بندے گھیر لیونیں، جان نہ دِیندے ہردا
    3
    قید ہویا شاہزادہ اوتھے، کُجھ نہ چلدا چارہ
    نہ اوہ مارے جاون سارے، نہ ہووے چُھٹکارا
    4
    لے ٹُرے شاہزادے تائیں ،نالے اوہدیاں نفراں
    عاشق بنن ُسکھلا ناہیں ،وِیکھ عِشقے دِیاں سفراں
    5
    قِلعہ بُلند آہا وِچ ٹاپُو، خُوب طرح دا چڑھیا
    شاہ سُلیماں نبی چڑھایا، لعل جواہر جڑیا
    6
    مُدت پا اُنہاں تِھیں پِچھّوں ،بُوزنیاں نے ملیا
    اُس ٹاپُو وِچ ہور کِسے دا ،واہ نہ سی پِھر چلیا
    7
    باندر گھیر شاہزادے تائیں، لے گئے اُس جائے
    سیف ملُوک قلعے وِچ وڑیا ،دم دم ربّ دھیائے
    8
    بُہتے بُرج قلعے دے آہے ،مُحکم چھت دِیواراں
    ہِک محل آہا وِچ سُندر، وانگن باغ بہاراں
    9
    موتی اتے جواہر جڑیا، چھّجا چھت بنیرا
    دِیوے وانگن لاٹاں مارے ،جِھلمل نُور چؤپھیرا
    10
    سیف ملُوک شہزادے تائیں، نالے اوہدیاں یاراں
    اوس محلے اندر کھڑیا ،بُوزنیاں سِرداراں
    11
    شاہزادہ جدپُہتا اوتھے ،ڈِٹّھا گھر یگانہ
    ویہڑے صفے صفائی والے، نالے تخت شہانہ
    12
    تخت اُتّے ہِک بیٹھا سُندر، خُوب جوان دِیدارِی
    سوہنی صُورت سوہنی دیہی، سوہنی بنھنی ساری
    13
    کالے وال زنجیری بدھّے، داڑھی سبزہ باغے
    بھکھدا مِثل انارے دانے، اکّھیں لاٹ چراغے
    14
    سُچیّ سبھ پؤشاک شہانی، شؤکت شان زیادہ
    سرتے تاج جڑاؤ دھریا، نواں جوان شہزادہ
    15
    سیف ملُوک شہزادے جِس دم، ڈِٹّھا اُسدے تائیں
    رسم شہاں دے نال پُچائے ،ادب سلام دُعائیں
    16
    اوہ شاہزادہ بھی اُٹھ تختوں ،ملیا سیف ملُوکے
    دوہاں ہِک دُوئے گل لایا ،بھائیاں وانگر ہوکے
    17
    سیف ملُوکے دِی اُس شاہے، بُہت نوازِش کیتی
    تختے اُتّے کول بہایا، یاراں والی نیتی
    18
    حُکم کیتا پھر بُوزنیاں نُوں ،جھب لیاؤ کھانے
    چالیھ باندر کھانے کارن ،اُٹھ لنگر ول دھانے
    19
    رنگ برنگی چِیزاں نِعمت، کھانے آن اُتارے
    دوئے شہزادے بیٹھ اِکٹّھے، کھاندے نال پیارے
    20
    کُجھ سی گوشت گور خراں دا ،کُجھ کباب مچّھی دِے
    کُجھ پھُلکے سن جؤں سنوارے ،بہُتے کنک ہچھی دِے
    21
    جو کُجھ لوڑ اندر دِی آہی ،کھارہے جد کھانا
    خدمت گاراں چا اُٹھاے، بھانڈے دستر خُواناں
    22
    سیف ملُوک ہوریں کھا کھانا، ہو بیٹھے جد تازہ
    لگّا پڑھن زبُور زُبانی، داؤدِی آوازہ
    23
    بُوزنیاں دے شاہ داسُن کے، بُہت ہویا دِل راضی
    سیف ملُوکے کولوں پُچھدا، حال حقیقت ماضی
    24
    سیف ملُوک کہیا کے دسّاں ،حال حقیقت تینُوں
    پچھّن جوگی گل نہ میری ،کُجھ نہ پُچھّو مینُوں
    25
    میں دُکھیا تُوں سُکھیا شاہا، کِس سنگ دُکھ پھرولاں
    مِصری دے بنجارے اگّے ،کاہنُوں مؤہرا تولاں
    26
    دُکھیے دِی گل دُکھیا سُندا، سُکھیے دِی گل سُکھیا
    دُکھیا ہائے کرے تاں کولوں ،سُکھیا ہوندا دُکھیا
    27
    کاہنُوں چھیڑ حقیقت ساڑیں ،میں کرماں دِے تتےّ
    اندر وار میرا ربّ جانے ،باہروں ویکھ نہ چتےّ
    28
    آیا جِدھروں آیا شاہا، جو لِکھیا سوپایا
    مؤجاں مان گھراں وِچ بیٹھا، کِس توںپُچُھّن لایا
    29
    سیف ملُوکے نُوں اُس شاہے، کہیا سُن تُوں بھائی
    میں بھی دُکھیا تیرے جیہا،تاں ایہہ گل ہلائی
    30
    بُوزنیاں دِی قؤمے اندر ،آدم ہوکے جالاں
    سدھر نال نئیں میں ایتھے ،کس نُوں حال دسالاں
    31
    آپو اپنی قؤمے اندر ،راضی ہے ہر کائی
    ناجِنساں دِی بادشاہی تِھیں، چنگی دِیس گدائی
    32
    میں بھی تینُوں کھول سُناساں ،جے کُجھ حالت گُزری
    لکھّی جو تقدیر اساں پر، جھل لئی بے عُذری
    33
    مینُوں بِھی ہم جِنس شہزادہ ،ملیوں نال سبب دے
    کوئی دن درد ونڈایئے اوڑک، بھاء وِچھوڑا سبھ دِے
    34
    سیف ملُوکے معلم کیتا ،ایہہ بھی ہے دُکھیارا
    بادشاہے نُوں کھول سُنایا، پِچھلا قِصّہ سارا
    35
    جو کُجھ اُس سرورتی آہی، ذرّہ ذرّہ کر دسّے
    سُن کے شاہ رُنّا بھر ہنجُوں ،جیؤں ساون مینہ وسّے
    36
    اُس شاہے پھر اُس دے اگّے، کیتی شُروع کہانی
    جو کیفیت اُس دِی آہی، کھولی پیٹا تانی
    37
    سُن تُوں سیف ملُوک شاہزادہ ،کے گل میری آہی
    یا جُو جاں دِی قؤمے اندر باپ ،میرے دِی شاہی
    38
    نام میرا فیروز شہزادہ، ماں پیو بُہت پیارا
    سیر شکار آہا نِت کردا، جنگل ندی کِنارا
    39
    ہِک دِن بیڑے اند ربیٹھا، پِھر داساں دریا ویں
    تک کے دُکھ لگّا اسمانے، کہیوس ہلانہ جاویں
    40
    واء مخُالف ایسی جُھلّی ،رُڑھ ٹریا اوہ بیڑا
    میں جاتا مرجاساں ڈُب کے، چُک جاسی ایہہ جھیڑا
    41
    جیون دے دم باقی آہے، ودھیا پانی دانہ
    دو ورھے تے ترے مہینے ،رُڑھدا رہیوس نمانا
    42
    بیڑا بھج ہویا کئیں ٹوٹے ،رَڑھ گیاں سبھ فؤجاں
    ہِک تختے تے میں بھی آیا، رُڑھدا اندر موجاں
    43
    جے کُجھ عجب قضیےگُزرے، میں پر باہر شمُاروں
    دس دِن گِنیے مُکدے ناہیں ،دوتن ہِک ہزاروں
    44
    اوڑک گل مُکاواں ایتھے، آن لگوس وِچ ٹاپُو
    بُوزنیاں دِی فؤجے مینُوں، گھیر آندا کر قابُو
    45
    جو سردار ایہناں دا آہا ،اُس دے کول لیائے
    اوہ دانا اکابر وڈّا، دانشمند کہائے
    46
    دیکھ مینُوں خُش ہویا آکھے، بُہت پسند ایہہ آیا
    بیٹی اپنی دے کے مینُوں ،عقد نکاح کرایا
    47
    عقد نکاح میرا اُس جائی، خُوب طرح جد ہویا
    بُوزنیاں دا شاہ اوہ اگّلا، چالھیں روزیں مویا
    48
    ایہناں دِی اِس جائے اندر، ایہو رسم قدیمی
    جاں سردار ایہناں دا مردا، کردے سوگ یتیمی
    49
    کتنے روز نہ جوڑے ملدے، ناہیں وطی کریندے
    جاں جاں آدم پیدا ہوندا، تاں تاں تِیک جریندے
    50
    جاں پھر آدم پیدا ہوندا، دین اُس نُوں سرداری
    حُکم اوسے دامن کھلوندی ،قؤم ایہناں دِی ساری
    51
    مینُوں ست برس ہُن گُزرے، ایہناں اندر وسدا
    ایہہ سبھ حُکم میرے وِچ ٹُردے ،جے کُجھ مُونہوں دسدا
    52
    چار ہِک سے اِس ویلے باندر، حُکم میرے وِچ بھائی
    ایہناں دِی سرداری مینُوں، ہور شریک نہ کائی
    53
    چہلاں روزاں دا ہے رستہ ،ایہہ ولایت ساری
    نام اِس دا ہولنگ جزیرہ، جِس دِی میں سِردارِی
    54
    اِس تِھیں اگّے ہور ولایت، سگساراں دِی دسدے
    ساڈے نال سدا اوہ لڑدے، پر اوڑک بھج نسدے
    55
    یاجُوجہ فِیروز شاہزادہ، نام میرا سُن بھائی
    ایہہ کہانی میری جیہڑی ،تینُوں کھول سُنائی
    56
    میں جاتا کوئی ہور نہ ہوسی، میں جیہا دُکھیارا
    پر پَیراں دِی مِٹّی کِردی ،گل تیری سُن یارا
    57
    سخت مُصیبت سِرتیرے تے، باہر انت حِسابوں
    ربّ ملاسی دِلبر تینُوں ،رکھ اُمّید جنابوں
    58
    سیف ملُوک تائیں شاہ رکھیا، چالیھ روز اُس جائی
    نِت شراب کباب کھواوے ،خاطر کرے سوائی
    59
    سیف ملُوک شہزادِے ہِک دِن ،ہویاجِی اُداسی
    لگّی چِھک پیارے والی، بُھلّی کھیڈن ہاسی
    60
    سنگی اپنے کول بلُائے ،کہندا سنیوں یارو
    آئے ساں جِس مطلب کارن ،نہ اوہ منوں وِسارو
    61
    بادشاہی گھر اپنے آہی ،ٹُرآئے اوہ سَٹ کے
    کھان شراب کباب نہ آئے، کاہنوں ایتھے اٹکے
    62
    آئے مُنہ پری دا ویکھن ،چھڈ اپنی سُلطانی
    چہرہ بُوزنیاں دا تکدے ،اینویں کر نادانی
    63
    ساتھی کہندے سُن شہزادے، ساڈا ہے کے چارہ
    جِدّھر چلسیں نال تیرے ہاں، لا نہیں پلکارا
    64
    اِس اندیشے وِچ شاہزادہ ،رُخصت منگن جاندا
    یاجُوجے فِیروز شاہے نُوں، جاکے عرض سناندا
    65
    اے فیروز شہزادے عالی ،سدا رہیں خُوشحالی
    دئیں اِجازت تاں ہِک گل دا، ہوواں اج سوالی
    66
    شاہ فیروز کیہا سُن بھائی ،جو گل تیں دل بھائی
    عین صواب اساڈے بھانے، چاہئے جلد سنُائی
    67
    سیف ملُوک کہیا اے شاہا، میں نچیزا بندہ
    تاج تخت سٹ آیا اپنا، فؤج ولایت دھندا
    68
    جِس مطلب دے کارن ٹُریا، اجے نہیں اوہ لدّھا
    چالیھ روز رہیا بہہ ایتھے، اُلفت تیری بدّھا
    69
    جے سو برس رہاں سنگ تیرے ،پھر بھی دِسدا تھوڑا
    اوڑک تُساں اساں وِچ شاہا، ہِک دِن پوگ وِچھوڑا
    70
    میں اج رُخصت منگن آیا، ہویا جِی اُداسی
    ساڈے رِزق مُہار اُٹھائی، تُسی رہو سُکھ واسی
    71
    راضی ہوکے رُخصت دیہو ،لوڑاں ہور ٹِکانے
    مت جِس مطلب کارن آئے ،پایئے اسیں نِمانے
    72
    بُوزنیاں دِے شاہے جاتا، ہوئیا بُہت اُداسی
    ہوئی اُداسی نُوں اٹکاون ،بُری صلاح نراسی
    73
    شاہ فِیروز شتابی کرکے، کیتی چاء تیاری
    راہ اوہدے دا خرچ دوایا، جو کُجھ آہا کاری
    74
    سبھناں نُوں سروپا پہنائے، جوسن اُس دِے سنگی
    سیف ملُوکے نُوں پؤشاکی، دِتّی بُہتی چنگی
    75
    جو کُجھ لوڑ اوہناں نُوں آہی، اگلے پندھ سفر دِی
    سبھّو چیزاں پلّے پائیاں ،بن کے خاصہ دردِی
    76
    گھوڑا ہیٹھ اوہدے دا آہا، کاٹھی نال سُنہری
    موتی لعل لگام جڑاؤ ،کِلے نعل رُوپہری
    77
    اوہ بِھی سیف ملُوکے کارن ،کرتیّار منگایا
    اِس تے ہو اسوار شہزادے، فِیروزے فرمایا
    78
    پراِس پر ہوبہئیں چُپیتا ،نہ ہتھ پیر ہلائیں
    نہ کُجھ تُندی کرکے بولیں، نہ چابک دِکھلائیں
    79
    مت چھیڑیں تاں اؤکھا ہوسیں، رکھّیں خُوب سنبھالا
    اُڈکھڑے پر جُوہے کِدھرے، ایہہ تھاں خطرے والا
    80
    باندر ہِک سیانا تک کے، نال ایہناں دے لایا
    راہ سُکھلّے کھڑیں ایہناں نُوں ،کر تاکید بتایا
    81
    جتّھے توڑی حد اساڈی ،نال اوتھے تک جاویں
    اوتھوں پھیر اِجازت لے کے، گھوڑا موڑ لیاویں
    82
    شاہ فِیروز شہزادے تائیں، رو رو رُخصت کیتا
    کیہا جے ربّ پھیر لیاندوں ،ملیں پیارے میِتا
    83
    ہِک دُوجے گل لاء وِچھنّے ،وانگن سکیاں بھائیاں
    نال اصیلاں مِلنا بہتر، پالن جو اشنائیاں
    84
    سونپ ربّے نُوں وِدعیا کِیتا، سیف ملُوکے تائیں
    کیہا جِس راہ باندر کھڑسی، اوہنیں راہیں جائیں
    85
    بُوزنیاں دِی حد دے وِچّوں ،جاں جاوِیں گا باہر
    سگساراں دا شہر آوے گا، آن اوہ ہوسن ظاہر
    86
    دے گھوڑا اِس باندر تائیں ،اُس جائیوں چاموڑیں
    گھوڑے دِی اسواری والا، رستہ اوتھے توڑیں
    87
    سیف ملُوک شہزادہ اوتھوں، ہو اسوار سدھایا
    شاہ فِیروز اوہنُوں کر وِدعیا ،روگھراں وچ آیا
    88
    بدلے وانگر گجّے گھوڑا، مارے دُنب اُلارے
    بِجلی وانگ کریندا تیزی ،سُنب کڈّھن کڑکارے
    89
    جاں گھوڑا تھک جاندا کِدھرے ،ہوندا ذرا مٹھیرا
    باندر کن مروڑے اُس دِے، چلدا پھیر ودِھیرا
    90
    شیراں ہار کنؤتی مارے، ہرناں جیسی تاری
    پوزی ساخت واگاں چمکن، کلغی زِین کِناری
    91
    کوتل کس رکاباں گھاسے ،تنگ کڑے سبھ زردے
    تنی حمیل لگام زنجیری، سبھّولہہ لہہ کردے
    92
    دو دِن تے دو راتیں چلّے، آپُہتے اُس حدتے
    باندر مُڑکے ہوئیا سلامی، اگّے تُرے نہ ودھ کے
    93
    شاہزادے نے معلم کیتا، ایہو ایہناں دا بنّہ
    گھوڑا موڑدیاں اِس جائیوں، کہیا پِچھلامنّاں
    94
    اِس باندر دِے ہتھ پھڑایا، گھوڑا اُتّوں ڈھل کے
    ہوپیادہ ٹُریا آپوں ،یاراں اندر رل کے
    95
    نوبنو شاہزادہ نالے، سنگی ساتھی سارے
    ست دِہاڑے تے ست راتیں، چلّے بے شُمارے
    96
    ہِکّو فِکر چلن دا دُوجا، کوئی نہ چِنتا بھاری
    اچن چیت ہِک جنگل وِچّوں، اُٹّھی دُھوڑ غُباری
    97
    جاں اوہ دُھوڑ غُباری پاٹی، نظر چؤپھیرے پاندے
    چالیھ تن سگساراں وِچّوں ،آن ہوئے پھرواندے


    1898
    جاری ہے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

     
    • پسندیدہ پسندیدہ × 1
    • زبردست زبردست × 1
  14. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    سگساراں نال جنگ دا بیان
    1
    ترِکھے ترِکھے دؤڑے آون ،وانگن کُتّے ہلکے
    دیکھ شاہزادہ کہندا یاراں، سبھ کھلوّورل کے
    2
    ایہہ سگسار اسانُوں پکڑن، آئے نال چلاکی
    مارو تیر اُڈارو اِنہاں ،نسّن ویکھ ہلاکی
    3
    سبھ اکٹّھے ہوکھلوتے ،کرکے راس ہتھیاراں
    چِھک کمان جوان توانے، آن پئے سگساراں
    4
    مارن تیر سریر پروون ،چیر کلیجہ دیندے
    پھیر ہتّھاں شمشیر چلاون، وار دلیر کریندے
    5
    دونہہ طرفاں تھیں جُڑی لڑائی، چمک کڈھی تلواراں
    چھم چھم تیر شُوکار اُٹھایا، جیؤں ساون دِیاں باراں
    6
    سیف ملُوک شہزادہ گجے، وانگن شینھ مرِیلے
    پھِرے چؤپھیرے دئے دلیری، مارن رن وِچ سیلے
    7
    نیزہ مار کرے تن ریزہ، سانگاں بھنّن سانگاں
    ڈھالیں اُپّروج وج بھجن، سگساراں دِیاں ڈانگاں
    8
    سگساراں نے غؤغا کیتا، آئے کرکے ھلّا
    یار شہزادے دے سبھ کنبے، آپ دلیر ہِکلّا
    9
    شاہزادے نُوں جُنبش چڑھیا، یاراں نُوں للکارے
    پِڑ وِچ رہو کھلوتے دُشمن، ایہہ مارے کہ مارے
    10
    سیف ملُوک بہادر ایسا، دیوتیاں سنگ لڑدا
    دے مروڑ اروڑ جیہاں نُوں ،کوئی نہ اگّے چڑھدا
    11
    حملے ویکھ شہزادے والے، بہمن بہہ من مارے
    رُستم رسم غُلامی پھڑکے ،آن سلام پُکارے
    12
    سرسامے دِی ہوش نہ رہندی، جیؤں سرسامے والے
    زال زوال ہزیمت کولوں، دھؤلے کردا کالے
    13
    اسفند یار بناوے ڈھاہ کے ،اسفند یار جیہاں نُوں
    پھیر اِیدوں مُکھ موڑ فریدُوں، رکھّے جان جہانوں
    14
    چھڈ لالچ لُند ہور شتابی، شان لندھور نہ کردا
    شاہزادے دی رکھ شیرینی، بنے شاگرد ہُنردا
    15
    شاہزادے کر زور دلیری ،بھن دِتّا سگساراں
    کھس لئے ہتھیار پؤشاکاں ،خُوب کرائیاں ماراں
    16
    کرکے زِیر اوہناں نُوں اوتھوں، آپ ہوئے پھر راہی
    جنگل باراں بہتے لنگھدے ،شیر جوان سپاہی
    17
    کئیں کوہاں دا پینڈا کرکے ،پُہتے ندی کنارے
    ایسی ندی ڈونگھیری چیڑی، ویکھدیاں بھؤمارے
    18
    ساقی کاسہ پُور شرابوں، آن پلاشتابی
    عاشق سُکھیا چنگا ناہیں، دم دم بھلی خرابی
    19
    پی شراب ہوواں مستانہ ،ٹھِلہاں ندی پرم دی
    جھلّاں ظُلم اغیاراں والے، خاطر یار صنم دی


    1917


    شہزادے داحبشیاں ہتّھوں پھڑے جانا تے حبشن شہزادِی دا شہزادے تے عاشق ہوجانا

    1
    راوِی ایس قِصّے دا یارو ،دانشمند سیاناں
    جِس دے شالا باغے وِچّوں، میں گُل پُھل چُن آناں
    2
    پُھل اُس دے کُل رتُو رنگے، ہِک دُوجے تھیں رتّا
    ویکھدیاں تپ اُٹھدا سینہ، ایسا ہر ہر تتّا
    3
    اگّوں ایہہ گُل لالہ دیندا، داغ جِگردے والا
    سیف ملُوک کرے تدبیراں، ویکھ ندی دا چالا
    4
    نہ ہُن بیڑی کشتی کوئی، نہ ملاح مُہانا
    جِت ول چِھک اندر دِی ہووے ،سر پر اؤدھر جانا
    5
    باہیں ٹھِلھ پوّاں وِچ ہا ہو ،جے میں ہوواں ہِکلّا
    رل کے یاراں بنھ لیونیں ،لکڑیاں دا ٹلّا
    6
    کٹّے گھاہ وٹائے رسّے، محکم کرکے بدّھا
    جاء فراخ بنائی ایسی، چڑھیاں ودھدا ادّھا
    7
    سبھ اسوار ٹلِےّ تے ہوئے ،کھول ندی وچ دِتّا
    جاں لہراں وِچ آیا ٹلّا، تھر تھر کنبے پِتّہ
    8
    میوے کھانے سنبھ گئے، جد ظالم بھُکھ اُکائے
    کُنڈی لاء پھساون مچّھی، ماچھی عِشق بنائے
    9
    ایس طرح بے خرچے جاندے، گُذر گئے دِن چالیھ
    ویکھو ہِک تھیں ہِک چڑھندی، سختی عِشق دسالی
    10
    ہِک دِن دُوروں بہُتے بیڑے ،آئے نظر اوہناں نُوں
    شادہویا شاہزادہ نالے ،خُشی ہوئی سبھناں نُوں
    11
    مت کوئی ایہہ سؤداگر ہوسی، سنگ اسیں بھی رلساں
    آدمیاں دِے مُنہ تکّاں گے، ہو اِکٹّھے چلساں
    12
    جاں پھر نیڑے آئے بیڑے ،کیتی نظر شاہزادے
    آہے تریئے بیڑے سارے، نہ کُجھ کمی زیادے
    13
    ہِک ہِک بیڑے اُتّے بیٹھا ،سؤ سؤ زنگی کالا
    کالے رِچھ خُنامی وانگوں، آدم کھاون والا
    14
    سیف ملُوک کہیا ایہہ ظالم ،پکڑ لین مت سانُوں
    قید کرن یا مار گواون، دین جواب جہانوں
    15
    جاں سانُوں ہتھ پالین گے، پیش نہ کوئی جاسی
    یارو کرو لڑائی خاصی ،مت ربّ جان بچاسی
    16
    لے کے حُکم شہزادے کولوں، اُٹّھے مرد سپاہی
    آب شتاب دِتّی تلواراں، دھوون لگّے سیاہی
    17
    اُٹھ کھلے سِر سنبھل نِیزے ،تِیراں پر سنوارے
    سخت کمان وِٹّے بھروٹّے، چڑھیا غضب دُوبارے
    18
    گُرزاں کبر بھرے سِرچائے، کڈّھے پیچ کمنداں
    جمدھر چُھری کٹار تبر بھی ،نچ کھلوتے چنداں
    19
    شیراں وانگن وٹّن دیہی ،جُنبش چڑھی جواناں
    وار کرن للکار غنیماں ،رکھ تلی پر جاناں
    20
    بھلے بھلے میدان بہادر، کس کس مارن بھلّے
    سانگاں تھر تھر کنبن قِہروں، برچھے کردے ہلے
    21
    نیزے تیر پروون سینے، کرن بہادر خیزاں
    زنگی دے سِر ڈِھہہ ڈِھہہ بھجّن ،مٹ جِویں رنگرِیزاں
    22
    ہائے ہائے دو طرفی اُٹّھی، غؤغا ودھ شمُاروں
    ایہہ ہائے سی جُنبش والی ،اوہ ہائے سی ماروں
    23
    پیا ہنگامہ وِچ ندِی دِے ،جے دھرتی تے ہوندا
    اِس تھرتھل پچھل ادّل تھیں، ٹِلا بھی ڈِھیہ پؤندا
    24
    چُستی ویکھ شہزادِے والی، زنگی بِھی اُٹھ کنبے
    غُصّہ کھاون زور لگاون ،اکھّیں بلّن النبے
    25
    دونہہ طرفاں تِھیں جُڑی لڑائی، اُٹھیا شور کُکارا
    نہ اوہ نسن نہ ایہہ چھڈن، ہویا دُور سہارا
    26
    شیر جوان دلیر چؤپھیروں، گھیر رکھّن شاہزادے
    پھیر اُٹّھے جھٹ دیر نہ لائے، کردا زِیر زِیا دے
    27
    سیف ملُوک نہ سیف چلاوے ،نیزے مار پروندا
    جِت ول مُنہ کرے پِھر اگّے ،نہ سی کوئی کھلوندا
    28
    جدّھر حملہ کرکے دھائے، چھڈ جاون تن جانی
    کُجھ پھٹّے کُجھ مارے بہتے، ڈُب مردِے وِچ پانی
    29
    مرد زوراور دِے ہتھ کڈّھے ،سخت کمان کڑاکے
    ہِک ہِک تِیر ان دھِیر نِکلدا، چِیر سرِیر لڑاکے
    30
    رابے اُپّر رابہ ہوندا ،فؤج دو پاسے تکڑی
    پین ہزار اُڈار تِیراں دِے، جیؤں تِلیر وِچ مکڑی
    31
    برچھے وانگ سیارِی سِلّے ،اوہ آبنوسی تختے
    تِیراں دے وِچ سُنبے بھجّن ،لاون کوکے سختے
    32
    ختم انداز شہزادہ مارے ،چھم چھم تِیر خدنگی
    رتُّو نِیر کِیتا سبھ رتّا، کوہ کوہ سٹّے زنگی
    33
    کوہ کوہ جِیڈا بدن زوراور، کوہ کوہ لائے تودے
    جُثّے جامے بیڑے سارے ،ہوئے خُون الُودے
    34
    والوں ترِکھّے سِرسانگاں ،دے والو وال نکھیڑن
    ہِک تِھیں ہِک دو چند مُحمّد، بند و بند اُکھیڑن
    35
    لہُو دے تِرہائے نیزے ،پی پی رت نہ رجدے
    کالے رِچھ ارڑاون نالے ،شیر لوہے بِھی گجدے
    36
    کیتا جنگ نسنگ شہزادے ،تنگ پئے سبھ زنگی
    تک کے کارن آپ پُکارن، واہ شہزادہ جنگی
    37
    آن گڈّاوڈ ہوئی لڑائی، ہتھڑئیں آ ڈُھکّے
    سیف شہزادے وِی کئی زنگی، گاجر وانگن ٹُکّے
    38
    ساہمے ہوکے آنہ سکدے ،سیف ملُوکے اگّے
    ڈاہواں ترئے بنائیاں اوہناں، داء کِیویں مت لگّے
    39
    شہزادے دا ہِکّو ٹلا ،ایہناں دے ترئے بیڑے
    اوس ٹلے نُوں گِھیرن کارن، بیڑے چاء نکھیڑے
    40
    گھیرا کرکے ہر ہر پاسوں، گھیر لیا شاہزادہ
    ٹلے نُوں ہتھ پاء لیونیں، کرکے زور زیادہ
    41
    سیف ملُوک چلائیاں سیفاں ،بُہت کیتے پڑہتّھے
    بھیڑ پیا ہتھ رہیا نہ کُھلّا، جُڑے متّھے سنگ متّھے
    42
    جے میدان لڑائی پیندی، حملہ تکدے زنگے
    ہِک ہِک ہلے وِچ شاہزادہ، سیکڑیاں نُوں رنگے
    43
    پانی وِچ نہ بھجن ہووے ،زور نہ کوئی چلدا
    جیہڑا پنجے اندر آوے ،شیراں وانگر دلدا
    44
    زنگی مارگوائے جانوں ،چؤہاں اُپّر چالیھ
    سٹّیں پھٹّیں کئیں تروڑے ،کیتے ہنے خالی
    45
    شاہزادے دے لشکر وِچّوں ،اٹھ بندے نُقصانے
    باقی دے ربّ ثابت رکھّے، اپنی وِچ امانے
    46
    جیؤں ارمان رہیا شاہزادے، ہائے میدان نہ لدّھا
    سبھ ہتھیار نہ مارے رج کے، زور نہ پھبیا ادّھا
    47
    اوس طرح افسوس اسانُوں ،ہوندا وقت ودھیرا
    سیف زُبان تے تیر قلم دا، کردے گھاڑ گھنیرا
    48
    قِصّہ بہت لمیرا نالے، ہور لڑائیاں اگّے
    بُہتی عُمر نہ گُذری نالے، سارا زور نہ لگّے
    49
    تیغ زُبان رہن ترہائیاں، رج نئیں رت پیون
    بُہت شراب شرابی پیون ،اوڑک ماندے تِھیون
    50
    کِدھر رہیا گل مُحمّد ،کِس پاسے اُٹھ وگّوں
    زنگی تے شاہزادے والی، کیونکر ہوئی اگّوں
    51
    پکڑ لیا شاہزادہ اوہناں ،نالے اُس دے سنگی
    ایہہ بھُکھّے ترہائے تھوڑے ،بہتے آہے زنگی
    52
    ٹلا چِھک لیا کر زورا، چاء ٹاپُو وِچ لایا
    یاراں سنے شہزادے تائیں، شاہے کول پُچایا
    53
    سیف ملُوک شہزادے ڈِٹّھا، جاں زنگی شاہ کالا
    اوّل ڈریا تے پھر کہندا ،واہ واہ سِرجن والا
    54
    پاک خُداوند مُلکاں والا، ملکُوتاں دا سائیں
    قُدرت اِس دِی لبھدی ناہیں، سارے عالم تائیں
    55
    ایسی ایسی شکل بناوے ،ویکھدیاں ڈرلگدا
    قد بے وزن وڈّا رُکھ جیؤنکر ،ہوندا لُوٹھا اگ دا
    56
    گندھی مرہم اُٹھّاں دِی وانگر، گندے تے رنگ کالے
    وال لمّے بھروٹّے مُچھّاں ،داڑھی بغلاں والے
    57
    سبھ والاں چُن گنڈھیں پئیاں ،گنُجھاں والے مندے
    گندیاںمُچھّاں گندیاں بغلاں ،سارے ہیسن گندے
    58
    کالے کاں پہاڑی وانگر، بولن بول اولّے
    چٹے دند دِسن جیؤں تارے ،چڑھن توے دے تھلّے
    59
    جاں زنگیاں دے شاہے ڈِٹّھا، سیف ملُوک شہزادہ
    ہَس ہَس کچھّاں مارن لگّا ،ہویا خُش زیادہ
    60
    کہندا ماس ایہناں دا چاہیے، جلد کباب بنایا
    آدمیاں دا گوشت سانُوں، مُدّت پاہتھ آیا
    61
    اِس گوشت دِی سدّھر آہی، گُزری مُدّت الُونی
    اج نصیباں یاری کیتی، کریئے ہاڑھ سلُونی
    62
    جِنھاں پکڑ لیا ندے آہے، اُٹھّے دے دُہائی
    شاہا ایہہ نہ مارن جوگا، وڈّا جوان عطائی
    63
    چالیھ زنگی ایس ہکلّے ،مار گوائے کھلیاں
    ایسا شیر جوان گنواویں، کؤن کہے گا بھلیاں
    64
    حِکمت پاک خُداوند والی، آپے رکھّن والا
    مُنہ بگھیاڑاں دے وِچ دے کے، پھیر رکھّے بُزغالہ
    65
    بازاں دے ہتھ دے کبُوتر، آپے پھیر چُھڑاندا
    یُونس پیٹ مچّھی دِے وِچّوں، ثابت رکھ موڑاندا
    66
    اگّے قہر طُوفاناں وِچّوں، جِس بچا لیاندا
    اوہو رکھّن والا ایتھے، مِہر زنگی دِل پاندا
    67
    اِس زنگیاں دِے بادشاہے ،دِل پائی ربّ مُحبّت
    رکھ لیوس شہزادے تائیں، نال طلب مُحبّت
    68
    دُشمن دے دِل پئی مُحبّت ،کردا غؤر دِلاسا
    خِدمت گار کیتا شاہزادہ ،ویکھ عِشق دا پاسا
    69
    کِہندا تِیر کمان اساڈے ،چاء رکھسی ایہہ بندہ
    شاہزادہ پھر نؤکر ہویا، تِیر کمانے سندا
    70
    یار شہزادے دے سبھ ونڈے ،کُجھ کِسّے کُجھ کِسّے
    دس زنگیاں دے بادشاہے دِی، دِھی دے آئے حِصّے
    71
    جو لڑکی دِے حِصّے آئے، اُس تے حاضر کیتے
    کرکے ادب سلام شہانہ، بیٹھے ہو چُپیتے
    72
    شاہزادِی اوہ بندے تک کے ،اپنے کول بُلائے
    حال حقیقت پچھن لگّی، کؤن تُسیں کیوں آئے
    73
    جو اوہناں پر گُزری آہی، دسّی کھول کہانی
    رُوپ انُوپ شہزادے والا، نالے عقل جوانی
    74
    سیف ملُوک آہا جِس رنگ دا، تیسا آکھ سُنایا
    زنگی دِی شاہزادِی تائیں، عِشق مواتا لایا
    75
    عِشق نہیں ہِک ویکھن اُتّے، سُنیاں بِھی اُٹھ لگدا
    منتر رُوئی والے وانگن، چُھرا کلیجے وگدا
    76
    زنگی دِی شاہزادِی تائیں، لگّا عِشق نروآ
    سیج اُتّے سِی پیچ کریندی ،پیا دِلے وِچ چو آ
    77
    رات دِناں آرام نہ اُس نُوں، رہندی تلو پسیلے
    سیف ملُوک پیئو تِھیں گِھنّاں، پئی وِچارے حیلے
    78
    آدم بھیج پیئونُوں کِہندی، من میرا ایہہ بھانا
    ہِک ایہہ نفر مینُوں جے بخشو ،دان لکّھاں دا جاناں
    79
    بیٹی دِی تک خواہش بھاری ،کہندا بابل زنگی
    اِس بندے بِن بیٹی میں تھیں، چیز نہیں کوئی منگی
    80
    ہُن ایہہ اُس نُوں دینا بہتر، نہ کُجھ عُذر بہانہ
    سیف ملُوک کیتا اُس شاہے، بیٹی ول روانہ
    81
    جا پُہتا تاں زنگن بی بی ،ڈِٹّھا خُوب شہزادہ
    چنگیاڑی تھیں بھانبڑ بلیا، ہویا عِشق زیادہ
    82
    بِسم اللہ بِسم اللہ کرکے، اُپّر تخت بہایا
    آپوں بھی چڑھ بیٹھی کولے، چن نُوں گرہیوں لایا
    83
    لاڈ کریندی ڈُھک ڈُھک بہندی ،کہندی ہے دِلجانی
    بن بن دسّے میرے جیہی ،ڈِٹّھی آکوئی زنانی
    84
    تُوں شُہدہ پردیسی بندہ، ایہہ نِعمت تُدھ کِتّھوں
    اینویں پھر پھر مویوں کتھاویں، طالع جاگے اِتّھوں
    85
    تُوں چندر میں زُہرہ وانگر، دوہاں نئی جوانی
    ساعت نیک پھِری ہُن تیری، ہوئی اج قرانی
    86
    تُوں گُل بن میں چنبے ڈالی، میں موتی تُوں ہیرا
    تُوں الوان سُرخ میں نینو، میں سالُو تُوں چیرا
    87
    جوڑی اج خُداوند جوڑی، تُوں راجا میں رانی
    میں بِن اگّے تُدھ ہکلیاں ،کیؤنکر عُمر وِہانی
    88
    سیف ملُوک ڈِٹھّا اُس ولّوں، کے کُجھ نظری آیا
    مُنہ توے دِے تھلّے وانگر، اُس تھیں رنگ سوایا
    89
    کاٹھی صاہنک دا جیؤں گردا، ہوندا سڑکے کولا
    پر اوہ بھی کُجھ پکّا ہوندا، مُنہ اُس دا سی پولا
    90
    ہاتھی وانگن اکّھیں لتھیاں ،رتیاں سن رت چھاٹی
    گلھاں آپھر آپھر ہوئیاں، جیؤں ساون دِی چاٹی
    91
    ہاتھی وانگن نک مُوہیں تے، ڈّڈُو جِتنا چِیڑا
    دند بھی ہاتھی ہار دسالاں ،سُخن دُوجا ہے بھیڑا
    92
    وال گلہاں تے متّھے کنیں، سُوئیاں وانگر دِسدے
    ہوٹھ موٹے تے پلپل کردے ،ایہہ پِھسدے کہ پِھسدے
    93
    کراں دھیان بیان نہ بُہتا، مت طبع ہو گھوری
    گندی بُوہواڑھ نِکلدی ،جیؤں دوزخ دِی موری
    94
    بِلّے وانگر کن کھلوتے ،ٹُھوڈی وانگر چُوہے
    ناساں دے سؤراخ دُرگ سن، دوبابل دے کھُوہے
    95
    گردن ڈّڈُوں وانگ آوازا، بولے سُجّن ناڑیں
    سیہی وانگ دیہی پر کنڈے ،چُھپن نئیں اُچھاڑیں
    96
    کُوچاں دِی کے گل سُناواں ،کُپّے جیؤں ڈبگر دے
    یا ادھ پُھوک شناہیاں خیکاں، ہِلدے تھل تھل کردے
    97
    کالی گُنجھاں والی نالی، جیؤں کر گھیرا بُگدا
    بغلاں دِی بدبوئی کولوں، ٹاپُو گھاہ نہ اُگدا
    98
    بھارے چَیڑے پَیر اِینویں جیؤں ،تھم دوزخ دِی کُرسی
    ٹنگاں تھم دوزخ دے کالے، ڈِھڈ وڈّا کی ٹُرسی
    99
    کالے رنگ تے رتّی سُرخی، دھڑی جیؤں رت خُوکاں
    گل وِچ زُلفاں بُوء مچائی، جیؤں پیازِے بُھوکاں
    100
    عنبر تے کافُوری منکے، جو گل پاون نارِیں
    موتی گُلیاں سُچیاں نالے ،پاون بوندی ہارِیں
    101
    ایہناں شیئں دے بدلے اُس نے، کے کُجھ ہار بنایا
    عنبر تے کافُورے بدلے، ہنگ دا منکا پایا
    102
    موتی بدلے گنڈھے چٹّے ،سلے چاء پیازی
    گُلیاں بدلے تھومے گُلیاں ،دم دم سی بُو تازی
    103
    ویکھدیاں جیؤ کچّا ہوندا ،ڈاکر ڈاکر مریئے
    جو چاہے سوچا بناوے ،ربّ ڈاہڈھے تِھیں ڈریئے
    104
    ہور اگّے تعرِیف زنگن دِی، لازم نئیں سُناون
    ڈر لگدا مت عاشق سُن کے ،نارِیں تِھیں چِت چاون
    105
    سیف ملُوک کہیا میں اگّے ،ہر مُشکل وِچ ول ساں
    تینُوں ویکھ پیا دِل سؤڑا ،ہائے ہُن کِت ول چلساں
    106
    جِس ویلے کوئی دِسن لگّن،تیرے جہیاں بلائیں
    بادشاہی دِی دؤلت دے کے، کہیے رکھ چُھپائیں
    107
    کر کر رہی ٹنگار بتیرے، سیف ملُوک نہ تکدا
    مُنہ موڑے تے اکّھیں میٹے، بُہت جدوں پِھر اکدا
    108
    نالے گل شاہزادے والی، بُہت بُری اُس لگّی
    نااُمید ہوئی نئیں مندا، پیٹ چُھری اُس لگّی
    109
    زنگن غُصّے ہو فرمایا، ایہناں نُوں لے جاؤ
    ہر ویلے ایہہ رہن نہ ویہلے، چکّی خُوب پِیہاؤ
    110
    زنگیاں پکڑ لئے اوہ بندے ،چاء جُگڑائیاں چکیاں
    نازک ہتھ امیر شہزادے پِیہن جواراں مکیاں
    111
    پِیہہ پِیہہ چکیاں باہاں تھکیاں ،پُر پُر اُٹّھے چھالے
    قہر نزُولاں دِے مُنہ آئے، راج کماون والے
    112
    رتُو نال ہوون ہتھ رتّے، چھالے بھر بھر پِھسدے
    کِس کِس نال کِیتی گھٹ اِس نے، عِشق لتّھا گھٹ جِس دے
    113
    جاں اوہ بُہت ہوئے درماندے، تک تک زنگی ہَسدے
    سبھناں تبر ہتّھاں وِچ دِتّے، لکڑیاں کم دسدے

     
    آخری تدوین: ‏جنوری 13, 2016
    • زبردست زبردست × 1
  15. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh

    114
    پھڑکے تبر گئے وِچ جُوہے، نہ کُجھ عُذر بہانے
    چیرن لکڑیاں دِن سارا، کھڑن باورچی خانے
    115
    را ت پئے تاں چکّی جُگڑن، مر مر پیہندے دانے
    ایسے طرح عذاباں اندر، چالیھ روز وِہانے
    116
    سیف ملُوک شہزادہ ہِک دن ،یاراں نُوں فرماندا
    یار وجے سؤ برس اِینویں ہی ،کریئے کم ایہناں دا
    117
    پھر بھی نئیں خلاصی کردے ،آؤنس کھلووئیے
    دھرتی تے نہیں نسن دیندے ،دریا اندر پویئے
    118
    ایہہ صلاح پسند تماماں ،کیتی نال اِرادے
    کہندے آفرین ہزاراں، عقل تیری شاہزادے
    119
    شاہزادِے ہِک یاراں وِچّوں، پاس زنگن دے گھلیا
    جو کُجھ مکر فریب پڑھایا، دین سُنیہا چلیا
    120
    جا کہندا اُس زنگن تائیں، میں گھلیا شاہزادے
    کیہوس کرو ظہیر نہ سانُوں، اؤکھے ہوئے زیادے
    121
    جو کُجھ خواہش تیری ہوسی، سویو میں بھی منساں
    فرق نہ کرساں حُکم تیرے وِچ ،تابع تیرا بنساں
    122
    تیر تبر تلوار کماناں ،دے ہتھیار اسانُوں
    دس دِن ہور گُذار مِلاں گے، طلب شکار اسانُوں
    123
    سُن کے ایہہ سُنیہا زنگن ،بُہت ہوئی خُوشحالی
    بھیج دِتّے ہتھیار اوہناں دے، ہور گھلّی کُجھ ڈالی
    124
    دس بھارُو باراں سِنگے ،کوہ کے خُوب پکائے
    پنج دریائی مچھ وڈیرے، اوہ بھی چاتلائے
    125
    بھیجی ایہہ مہمانی کرکے، سیف ملُوکے تائیں
    دساں دِناں نُوں ملنا کیِتا ،بیٹھی چائیں چائیں
    126
    سیف ملُوک شکار بہانے، چھڈ گیا اُس تھانوِیں
    ٹلّا محکم بنھ کے بیٹھا، ٹِھلھ پیا دریانوِیں
    127
    یاراں سنے سوار ٹلّے تے، ہو ٹُریا شاہزادہ
    قیدوں ربّ خلاصی بخشی، کردے شُکر زیادہ
    128
    ترئے دِہاڑے ٹلّے اُتّے، رُڑھدے گئے شتابی
    چؤتھے روز وُڑھی پِھر اگّوں، ہور قضا وہابی
    129
    آئی باجھ نہ مردا کوئی، جے ڈِگّے اسمانوں
    توڑے وِچ سمندر ڈُبّے ،خؤف نئیں کُجھ جانوں
    130
    آئی دِے دِن بچدا ناہیں ،جے سؤپایئے بھؤرے
    لکھ دوا ہِک ککھ نہ لگدی، ہتّھوں بندی مؤہرے
    131
    چؤتھے روز پکھیرُو کوئی، اُڈدا اُڈدا آیا
    قد اوہدا کے آکھ سُناواں، انت نہ جاندا پایا
    132
    پنجہ مار اُس پنکھی ٹلّا، چاء ہوا وِچ کھڑیا
    یار رہے سبھ ٹلّے اُتّے، شاہزادہ مُڑ جھڑیا
    133
    پانی وِچ ہوائیوں گِریا، اُچّی جائیوں آیا
    ڈُب گیا دریا دِے تھلّے ،رکھّیں بار خُدایا
    134
    غؤطے کھاندا مر مر جاندا، پڑھدا نام اِلہی
    ہمت کردا باہیں تردا، تارُو مرد سپاہی
    135
    زور آوری شہزادے والی، گِنتر وِچ نہ آوے
    ربّ دِے پائے بھلے بھلیرے ،کؤن شمُار لیاوے
    136
    راکھا عِشق آہا وِچ دیہی ،نئیں تاں کیکر بچدا
    رچدا عِشق جِتّھے پِھر اوتھے ،قاتل مؤہرا پچدا
    137
    یُمن عِشق دا ہر کوئی جانے، گل نئیں ایہہ گُجھی
    سسّی پَیر چرہے وِچ دھریا ،چرہ اگّے دِی بُجّھی
    138
    روڈا وڈھ ندی وِچ سُٹیا ،تاں بھی ناہا مویا
    آمحبُوباں دِے دروازے، پھیر سوالی ہویا
    139
    شاہ شمس دِی کھل لُہائی، اڈّی چوٹی تائیں
    زندے رہے نہ موئے مُولے، کتنے گِن سُنائیں
    140
    جو ہِک واری مرکے جیوے، پھیر اوہناں کے مرنا
    دُنیا اُتّوں جِس دن بھاوے، اُس دِن پڑدہ کرنا
    141
    بعضے عاشق ہُن تک زِندے، دُنیا اُتّے وسدے
    خاصاں تائیں ظاہر دِسدے، عاماں بھیت نہ دسدے
    142
    رانجھے ہِیر سیالے والی، ایہو گل سُنیندی
    چُپ مُحمّد بات اجیہی، ناہیں بُہت پُنیندی
    143
    مخفی سِر خُداوند والے ،آپ نہ پڑدہ چاندا
    بنّے لا شاہزادے تائیں، اوہ ہے رُڑھدا جاندا
    144
    پانی اندر تردی رُڑھدی، لکّڑ ہِک ہتھ آئی
    ہو اسوار لکّڑ پر بیٹھا ،نئیں وِچ رُڑھدا جائی
    145
    دس دِن تے دس راتیں رُڑھیا، پھیر لگّاجادندے
    دندے تے کوہ قاف وڈیرا، وانگ اسمان بُلندے
    146
    نہ کوئی پتن نہ کوئی پیہڑا، کِدھرے پیر نہ لگدا
    اُپّر دندا سِر تلوایا ،ہیٹھ سُمندر وگدا
    147
    میوے دار درخت دندے تے، نال پھلّاں دے گُندے
    شاخاں پیچ زُلف دے وانگر، پُھل محبُوباں بُندے
    148
    ڈالی باہاں پنجے وانگر، پت ندی پر ڈالے
    ہتّھی دے شاہزادے تائیں، اُپّر کھِچّن والے
    149
    شاہزادے نے ہمّت کرکے، ڈالاں نُوں چاپھڑیا
    لکّڑ اوتھے خُوب پھسائی، آپ رُکھّے تے چڑھیا
    150
    دو دِن تے دو راتیں اوتھے ،بُھکھّاتے ترہایا
    رُکھّے اُتّے چُھپیا رہیا، کرپتّاں دا سایا
    151
    ترِیجے روز دُوپہراں ،ویلے اژدہا ہِک آیا
    کوہ قافے توں لہہ کے اُس نے، آن ندی مُنہ لایا
    152
    شاہزادہ اُس ڈِٹّھا ناہیں، ندیوں پانی پیتا
    پھیر پہاڑی ول مُنہ کرکے، ٹُریا پرت چُپیتا
    153
    اژدہا کنڈِتا جاندا ،اُس ولّوں مُنہ پھیری
    شاہ توکّل ربّ دے کرکے، کیتی چاء دلیری
    154
    پُوچھل اُس دِی نُوں ہتھ پایا، محُکم کرکے پھڑیا
    اوس سبب پہاڑے اُتّے، صحیح سلامت چڑھیا
    155
    جدوں پہاڑ اُتّے چڑھ رہیا، دُنب اُس دا چھڈدِتّا
    چُھپ گیا شاہ رُکھّاں اندر، گیا سپ کنڈِتا
    156
    میوے پکّے سن اُس جائی، خُوب انجیر کھجُوراں
    کھادے جے کُجھ خواہش آہی ،بیٹھا وانگ صبُوراں
    157
    پانی بھِنّی جو پؤشاکی، اوتھے بیٹھ سُکائی
    گھڑی آرام کِیتا اُس جائی، اکھ ذرا ہِک لائی
    158
    جاگ پیاتاں یادپیو سُو، ماپے صاعد بھائی
    نالے ہور اشناء پیارے ،سجن یار وفائی
    159
    اِس سوون دِے بدلے اکّھیں، ہنجُوں بھر بھر رویا
    کرے تیاری مار کٹاری، مریئے بہتر موئیا
    160
    پِھیر کہے ایہہ مرنا مندا ،آپوں کپن گاٹا
    مؤت حرام شریعت اندر، اگلے جگ دا گھاٹا
    161
    پِھیر صبر کر ٹُریا اوتھوں، دم دم ربّ چتارے
    اوس جنگل وچ ٹردے ٹردے، اٹّھے پہر گُزارے
    162
    دُوجے روز ہویا دِن رؤشن ،ساری جُوہ سُہائی
    رُکھ پہاڑ سُنہری ڈِٹّھے، دھرتی جِھلمل لائی
    163
    میوے دار درخت عجائب ،ہر ہر پاسے پکّے
    ہِک تِھیں ہِک رسیلا دِسدا، جِس جِس طرفے تکّے
    164
    شاخاں توڑ بناوے خُرجی، کُجھ بدّھے وِچ لِیڑے
    کے تکدا ہِک پاسوں آئے ،وڈّے وڈّے کِیڑے
    165
    کُجھ کُجھ وڈّے کُتّے جیڈے ،کُجھ مِثل بِگھیاڑے
    شاہزادے نُوں کھاون دھائے، چڑھیانس پہاڑے
    166
    اوسے وقت ہِک پنکھی آیا، وڈّا قد شُماروں
    کیڑے چُن کھادے اُس سارے ،خالی پیٹ انباروں
    167
    جاں اوہ اڈّن تے ہویا، شاہزادِے کرہمّت
    پکڑے پَیر اوہدے بہوں تکڑے، اُڈیا اوہ لاقوّت
    168
    شاہزادے دا بھار اُس پنکھی، ککھّے جِیڈ نہ جاتا
    اُڈ ہوائے اندر جاندا، چھڈ زمین دا حاطہ
    169
    کئی پہاڑاں اُتّوں لنگھیا ،کئی ٹاپُو دریاواں
    ہِک جنگل وِچ آیا اگّوں، وڈّا درخت اُچاواں
    170
    ہیٹھ اوہدے جابیٹھا پنکھی، پیر شہزادے چھّڈے
    چھّڈن سات گیا چُھپ اوتھے، جھنگڑ آہے وڈّے
    171
    اُس پنکھی دا نام کِتابیں ،کوہ پیکر کرکہندے
    اوتھے سن دوبچّے اُس دے، رُکھّے اُتّے بہندے
    172
    جاں پنکھی چڑھ رُکھ تے بیٹھا، شاہزادہ کے تکدا
    باشک نانگ کوہ قافوں ،ڈھلیا آیا واؤ پھکدا
    173
    کوہ پیکر نے بچّے اپنے، جنگل وِچ چُھپائے
    آپ لڑائی اُس دِی کارن ،آہتھ پیر ہلائے
    174
    کوہ پیکر دے رُکھّے اُتّے ،باشک نانگ آچڑھیا
    پنکھی کوہ پیکر بھی اگّوں، تکڑا ہوکے لڑیا
    175
    کیتا جنگ نسنگ دوہاں نے، مارے چنگ پکھیُروں
    سپ کُل مار انگیار مُوہیں تِھیں، مارے ہو چؤپھیروں
    176
    پنکھی چھڑیاں مارے چھڑیاں، اُس بھی جُوہیں چھڑیاں
    چُنجھ چلائے مِنج چوائے، پنج پنج جائی پُڑیاں
    177
    نانگ نہ جاوے بھاگ زور اور، لاگ زہرے دے ولّوں
    مارے ڈنگ فرنگ کمائے ،تنگ کرے اِس گلّوں
    178
    لگّی لڑائی نانگ ارڑائے، ہووے چڑھائی دم دم
    جھلّن پھٹّاں کردے چھٹّاں، مارن سٹّاں جم جم
    179
    کڑ کڑ کرکے پر پِڑ بھندے ،کوہ پیکر جدوجدا
    بھڑ بھڑ بھڑکے اگ مُوہیں تھیں، ناگ جدوں پِھر وجدا
    180
    اوڑک ڈنگ چلایا نانگے، مارلیا کوہ پیکر
    دُشمن دا دم پی پِھر لوڑے ،بچّے جُوہے پیکر
    181
    جھنگی جھلّاں جاڑاں پِھردا، نانگ غُصّے نے چایا
    آکھے تُخم گواواں اُس دا، جِس ایہہ جنگ مچایا
    182
    ویری تے ہتھ پیندا جِس دا، اِیہو جیہی کریندا
    بچّہ کچّا جان نہ چھڈ دا، چُن چُن مُول مریندا
    183
    چؤہاں دِناں دِی حِرصے بدلے، سِتم دُوئے تے کرنا
    جُھوٹھا دائیا کے مُحمّد،اوس نہ ہوسی مرنا
    184
    شاہزادے دے پاسے آیا، نانگ جدوں کر پھیرا
    نس گیا اوہ چُھپیا چُھپیا ،اوتھوں پندھ گھنیرا
    185
    چُھپیا ہوئیا ویکھے دُوروں ،نانگ جِدّھر مُنہ کردا
    بُوٹی گھاہ سڑن رُکھ اوتھوں ،اِیڈا جوش زہردا
    186
    سڑبُھّجی اوہ جُوہ تمامی، جِس جِس پاسے بھوّیاں
    باشک نانگ ایہہ کارج کرکے، پِھیر پچھاہاں روّیاں
    187
    سیف ملُوک اُس جُوہے اندر، سر دھڑ بہتے ڈِٹّھے
    کئی پچھاتے اپنے پچھلے، یار پیارے مِٹّھے
    188
    سر دھڑیاراں والے تک کے ،رتُو بھر بھر روئیا
    سر مُنہ پُونجھے تے گل لائے، اوتھوں رُخصت ہوئیا
    189
    ہِک لگّا غم یاراں والا، دُوجا بُھکھّا تسّا
    اوس کوہ قافوں لہنا اؤکھا، کم ہویا بے وسّا
    190
    جِس خیبر دِی سخت چڑھائی، اُس تِھیں بُری لہائی
    لہن نہ ہوندا اؤکھے ہوکے، چڑھ جایئے جِس جائی
    191
    پنکھی نے چُک آندا آہا، شاہزادہ اِس جائی
    پیریں ٹُرکے لہنا آیا، بڑی مُصِیبت پائی
    192
    مُڑ مُڑ رو وے یاراں تائیں، ڈاہڈے درد اُبالوں
    پتّھر بھی گل ہوندا پانی ،شہزادے دے حالوں
    193
    کہندا ہے ہے یار پیارے ،درد ونڈاون والے
    ماپیاں گھر لُّڈکے آہے، خُوشیاں کرکر پالے
    194
    کوئی امیر کوئی شاہزادے ،کُجھ وزیراں جائے
    میرے پِچّھے گھر درماپے، دیس وطن چھڈ آئے
    195
    ہِکدم میں تھیں جُدا نہ ہوندے ،سَئے سختی سرسہندے
    جے میرا سِر تتّا ہووے ،کھلے سِرے تے رہندے
    196
    سبھّوا دھکے ہو ہو جاندے ،کھانوں پینوں رہندے
    مریئے اسیں شہزادہ جِیوے ،نال پیارے کہندے
    197
    اوہو گل برابر ہوئی ،ایہہ گئے میں ریہا
    ایہہ افسوس اوہناں دا مینُوں، کدے نہ ہوسی بیہا
    198
    خِدمت میری کردے آہے ،نال مُحبّت خاصی
    ہائے ہائے ربّا کِتّھوں ملِسن ،ایسے یار اِخلاصی
    199
    میں کم بخت نہ موئیا آپوں، جِس ایہہ بھانبڑ بالے
    کاہنُوں نال لیاندے آہے، کتنے جُھگّے گالے
    200
    ہِک رُڑھے دریاواں اندر، کھادے کُجھ بلائیں
    کُجھ لڑائیاں اندر مارے ،میریاں من رضائیں
    201
    ایہہ شُوہدے آموئے ایتھے، کوہ قافاں دِی چوٹی
    گور جنازہ کفن نہ ہویا، نہ چلیہا روٹی
    202
    ماپے گھر اُڈیکاں ہوسن، سبھ ہوسن دِن گِندے
    درد فِراقوں ہنجُوں موتیں، ٹوپے بھر بھر مِندے
    203
    ہِک ہِکلّا رہیوس نمانا، مارے یار پیارے
    کؤن کرے اپرالے صرفے ،کؤن ونڈے دُکھ بھارے
    204
    خبر نہیں کِس جائی میں بھی ،وانگ ایہناں دے مرساں
    کے جاناں دِیدار سجن دا، کرساں یا نہ کرساں
    205
    ایہہ سب یار پیارے کیتے، سِر صدقہ دِلبردا
    اپنی جان تلی پر رکھّی، اوہ بھی حاضر کردا
    206
    یاراں کولوں وِدعیا ہویا ،یار اگّوں ربّ میلی
    تُساں اساں ہُن آخر میلا، سبھناں اللہ بیلی
    207
    بُہت مُصیبت سہہ کے لتّھا ،اُس کوہ قاف بُرے توں
    اگّوں سخت اُجاڑیں آئیا، کس بُھرے تے ریتوں
    209
    میوے کھاندا پانی پیندا، کردا یاد اِلہی
    نہ کوئی شہر گراں نہ آدم ،نہ مِلدا کوئی راہی
    209
    ہور درِندے اتے چرندے ،مِلدے ودھ حِسابوں
    سیف ملُوک نہ رتّی ڈردا، مست پریم شرابوں
    210
    گورے پی شراب برانڈی، توپوں مُول نہ ڈردے
    جِنھاں شؤق صراحی پیتی ، بھؤکِس تِھیں اوہ کردے
    211
    ہتّھوں ڈرن شہزادے کولوں ،آدم شیر بلائیں
    جھال اِقبال کمال اوہدے دِی، ناہی ہائیں مائیں
    212
    عاشق عالم مرد زورآور، نالے سی شاہزادہ
    خُوش آوازی برق اندازی ،نالے حُسن زِیادہ
    213
    نیا جوان شُجاعت بھریا، ہتھ سخاوت والا
    دانشمند پؤشاکے ولّوں، دِسدا مرد اجالا
    214
    ایہناں صِفتاں وِچّوں جیکر، ہِک کِسے وِچ ہووے
    اُس تے بِھی کوئی پے نہ سکدا، دِل کر جدوں کھلووے
    215
    ہِک ہِک صِفت ایہناں تِھیں ایتھے، خاصے سائے والی
    جِس وِچ ایہہ تمامی ہوون، اُس دا سایہ عالی
    216
    عاشق اگّے تابع ہوون ،جیؤ جنتر صحرائیں
    توڑے کر اِکٹّھیاں رکھّے، بکریاں شِینہ گائیں
    217
    مجنُوں کول پہاڑے اُتّے، ہر دم بیٹھے سُتّے
    شِینہ بِگھیاڑ برڈّے گِدّڑ ،رہندے آہے کُتّے
    218
    جِس نُوں آکھے آون دیون ،کول اوہدے بہہ جاوے
    دُوروں موڑ ہٹاون پچھّے ،جیہڑا اوس نہ بھاوے
    219
    تاہیں سیف ملُوکے تائیں، آفت کوئی نہ مارے
    سِرنیواں کر چلّن اگّوں، جِس ول نظر گُزارے
    220
    اوس جنگل وِچ ٹُردے ٹُردے ،کتنے روز لنگھائے
    ہِک دِن فجرے شہر چُبارے ،دُوروں نظری آئے
    221
    نالے شُکر بجا لیاوے ،نالے سی بھَؤکھاندا
    خبر نہیں کے لِکھیا مِلسی ،ہوگ ایہہ شہر کِنہاں دا
    222
    تُردا تُردا نیڑے آیا، آپُہتا دروازے
    ڈِٹھّا شہر وڈّا بے حدا، باغ چؤپھیرے تازے
    223
    ہر ہر جائی نہراں وگّن، پُھلّے پھل ہزاراں
    ڈال اُڑا زِمیں پر آندے ،میوے سیب اناراں
    224
    خُوب طرح دِی رؤنق باغیں، زِینت زِیب تمامی
    چؤک عِراق بنے وِچ عُمدے ،خاصے حُجرے عامی
    225
    سبھنیں گلّیں باغ چنگیرے ،آدم وِچ نہ کوئی
    فِکر پیا جو سُجھدی آہی، شائیت اوہو ہوئی
    226
    آدم باجھوں دھرت نہ سوبھے، زِیب زِمیں دا اِیہا
    جِس باغے وِچ جنس نہ دِسّے، اوتھے بہنا کیہا
    227
    شاہزادہ لنگھ گیا اگیرے ،باغاں وِچ نہ اڑیا
    شہرے دِے دروازِے پُہتا، لوڑے اندر وڑیا​


    2144

    جاری ہے ۔۔۔۔۔۔
     
    • زبردست زبردست × 1
  16. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh

    شہزادے دا زنانے شہر وِچ اپڑنا تے اوتھوں دِی سُلطانہ دا اوہدے تے عاشق ہوجانا
    1
    کے تکدا دروازے اُتّے، بیٹھے چالیھ بندے
    زِینت زِیور لگّے سبھناں، سونے موتی سندے
    2
    سیف ملُوکے بندے تک کے، ہوئی ذرہ تسلّی
    کہے سلام علیک اوہناں نُوں ،نال عبارت بھلّی
    3
    کہیا علیک سلام اوہناں نے، مِٹھیاں نال زُباناں
    سُن آواز شہزادے جاتا، ہے آواز زنانہ
    4
    مرد نہیں کوئی وِچ اوہناں دے، ہین ایہہ سبّھو ناریں
    مت کوئی مکر فریب نہ ہووے ،ربّا خیر گُزاریں
    5
    ویکھ جوان رنگیلا سُندر ،اوہناں بھی دِل چڑھیا
    شاہزادے تِھیں پچُھّن لگیاں ،کؤن کوئی تُوں اڑیا
    6
    آدم ہیں یا جِنّاں وِچّوں ،یا کوئی نُور فرشتہ
    بُہت پسند اسانُوں آیا، تیرا شکل سرِشتہ
    7
    سیف ملُوک کہیا میں بندہ، نسل آدم دِی وِچّوں
    شہر مِصر دا میں شاہزادہ، پُشت عاصم دِی وِچّوں
    8
    ہِک مصیبت میں پر ورتی، پیا قضِیہ بھارا
    جنگل تے کوہ قاف سمندر، اِس تِھیں پِھراں بے چارہ
    9
    سُن کے گل شہزادے والی ،ہوئی اوہناں نُوں شادی
    سیف ملُوکے نُوں لے گئیاں، کول اپنی شہزادی
    10
    سیف ملُوک جدوں جا پُہتا، ڈِٹّھوس تخت شہانہ
    موتی لعلاں نال جڑاؤ ،عجب صفاء سب خانہ
    11
    خِدمت گار چؤ طرفیں ناریں، ہر ہِک پھُل گُلابی
    تخت اُتّے شہزادی بیٹھی، چہرہ وانگ مہتابی
    12
    جوڑا ابرُو طاق بہشتی ،یا دو سخت کماناں
    پِپنیاں جیؤں تیر خدنگی، گھائل کرن جواناں
    13
    ظالم نین کٹاراں وانگر ،وِچ کجلے دِی دھاری
    ویکھن والے نُوں کر غمزہ، سانگ کلیجے ماری
    14
    سوہنا قد سہیلی دیہی، نازک شاخ چمبیلی
    چنن بدن گلے وچ بِشیئر، زُلفاں عطر پھلیلی
    15
    زیور زیب شہانہ لگّا ،کؤن شُمار سُناوے
    جِت ول مُنہ کرے جھلکاروں،کنب کلیجہ جاوے
    16
    شؤکت شان ڈِٹّھا شاہزادے ،ہویا تُرت سلامی
    اوہ بھی اُٹھ کھلوتی تختوں ،کر تعظیم تمامی
    17
    بی بی دا دل ویکھدیاں ہی ،ہوگیا بے وسّا
    اُٹھ مِلی گل لگ شہزادے، جیؤں شربت نُوں تسّا
    18
    تختے اُپّر چاڑھ بہایا ،آپوں بیٹھی جُڑکے
    شاہزادے نُوں ویکھ نہ رجدی، نظر کرے مُڑ مُڑ کے
    19
    خِدمتگاراں نُوں فرمائیوس، جلد طعام لیاؤ
    اِس مہمان پیارے تائیں، میرے نال کھواؤ
    20
    حاضر آن ہوئے اُس ویلے، کھانے بادشہانے
    کُلیے تے فالُودے سُچے ،ہور پلاء زردانے
    21
    مغز بادام منقّیٰ پِستہ ،میوے ہور بھلیرے
    خُوب اچار مُربّے مِٹّھے، کھانے چنگ چنگیرے
    22
    کھانے کھا ہوئے جد فارغ ،آیا جیو ٹِکانے
    شاہزادے تِھیں پُچھدی بی بی، کرسُخن من بھانے
    23
    دِسّیں تُوں شہزادہ کوئی، ہوسیں بھی شاہزادہ
    سچ سُنا کِس پاسیوں آئیوں، کدھر جان اِرادہ
    24
    سیف ملُوک کہیا سُن بی بی، سوہنی شاہ زناں دِی
    غلط کہیا میں شاہ زناں دِی ،حاکم مُلک مناں دِی
    25
    شاہ عاصم سُلطان وڈیرا، مِصر شہر دا والی
    میں ہاں بیٹا اُس دا بی بی، گل دسّاں سچ والی
    26
    حال حقیقت جتنی آہی، ساری کتھا سُنائی
    آس مِلن دی جھاگ قضیے ،آ پُہتا اِس جائی
    27
    سُن کے گل کہانی ساری، بی بی نے دِل لائی
    شاہزادے دِی خاطر کارن ،مجلس خُوب سُہائی
    28
    ہر ہر جائے عُود دُھکھائے، بوء گئی وِچ کوہاں
    بھر پیالے مدھ پیالے، ہِکس دُوئے نُوں دوہاں
    29
    راگ سُہاگ بی بی من بھاندے ،کُڑیاں سوہلے گاون
    چُٹکی تاڑی ماہنگا پؤندا، ساز آواز سناون
    30
    عین شہانہ چین مچایا، خوشئیں رین گُزاری
    بی بی شاہزادے سنگ کیتی، اُلفت بے شمُاری
    31
    بُہت مُحبّت تے دِلداری، جاں کِیتی اُس بی بی
    سیف ملُوک ہویا دل کھلا، ڈاہڈا سفر غریبی
    32
    بی بی کولوں پُچھن لگّا، نال زُبان کراری
    کے کُجھ نام اِس دیس مُلک دا، کِس دِی ہے سِرداری
    33
    بی بی کہیا سُن شہزادے، تیری جان سلامت
    حُسن اِقبال چڑھاوے ہونِیں ،تِیکر روز قیامت
    34
    نام مُلک دا شہر زناں دا، وسّن اِس وِچ ناریں
    میری ہے سرداری ایتھے، دھروئی شہر بازاریں
    35
    سیف ملُوک کہیا ایہہ نگری، دیس ملک ہِک واری
    سیر کرن دِی خواہش مینُوں ،تکّاں پھِر کے ساری
    36
    جو جو ایس زمیں وِچ ہووے، سِرّ عجائب کائی
    جاواں تک افسوس نہ لگّے، جاں کوئی گل سُنائی
    37
    بی بی تُرت منگائے گھوڑے، خاص سواری والے
    چؤکڑیاں تِھیں رجّن ناہیں، وانگوں ہرن غزالے
    38
    پویئے وِچ نہ پہُنچن دیندے، واؤ پُرے دِی تائیں
    پیراں نال نہ لگن دیندے، دُھوڑ کُھرے دِی تائیں
    39
    بی بی تے شاہزادہ دوئے، ہوئے سوار شتابی
    خِدمتگاراں بنھ قطاراں، کُنجکے پھڑی رکابی
    40
    شہر بزاراں جاء مکاناں، ہر کُوچے ہر بل وِچ
    شاہزادے نُوں پھیرے بی بی، باغ بہار جنگل وِچ
    41
    جِت ول نظر کرے شاہزادہ، دِسّن ُسندر کُڑیاں
    ہر جھاکے ہر محل چوبارے، واہ شکلاں دِل پُڑیاں
    42
    ہرغُرفے وِچ طُرفے تکدا، ہر ہر قدم صنم نُوں
    ہر کُوچے سئے سُچّے سوہنے، تُم کرن جو غم نُوں
    42
    ہر ہٹی ہر ویہڑے اندر، ہر ہر گلی بنیرے
    حُوراں جیسی صُورت ناریں، تکیاں شاہ چوپھیرے
    43
    ناریں کھٹّن ناریں کھاون، ناریں سبھ کم چائے
    اوہو خریدن اوہو ویچن، خوب بازار سُہائے
    44
    ہِک نڈھیاں ہِک وڈّیاں ناریں، ہِکناں خُوب جوانی
    بیک بیکاں دِی صُورت وافر، تارے جیؤں اسمانی
    45
    ہر ہِک عجب جمال شہزادہ، تکدا جاوے کھُلّا
    ثابت عِشق پری دا آہا، یار ولّوں نئیں بھُلّا
    46
    جِس دِل اندر عِشق سمانا، اوس نئیں پِھرجانا
    توڑے سوہنے مِلن ہزاراں، ناہیں یار وٹانا
    47
    غزنی دے سُلطان ہزاراں، سوہنے آہے گولے
    وال ایاز نفردے اُتّوں، سبھناں تائیں گھولے
    49
    چنّوں رُوپ زیادہ دِینہہ تے، ویکھ چکور نہ پِھردا
    بھانبڑ بلدے ویکھ پتنگا، دیوا چھوڑ نہ کِردا
    50
    لیلیٰ نالوں گوریاں کُڑیاں، مجنُوں نُوں دس چُکّے
    اُس تے جان کرے قُربانی ایہناں ول نہ تُھکّے
    51
    لوہا پتھر مقناطیسے، اُٹھ مِلدا کر دھائی
    موتی ہیرے ویکھ نہ اُٹھدا، قِیمت رنگ صفائی
    52
    پِیلا منکا نیڑے کھڑیئے ،ککھ اُس نُوں اُڈ مِلدے
    لعلاں نال نہیں اُڈ چمڑن ،راہ نیارے دِل دے
    53
    یار کمینہ جِس دِل پُڑیا، چنگا ویکھ نہ بُھلدا
    جِس دا سبھ تِھیں بہتر ہووے ،سو کیوں دردر رُلدا
    54
    حِرص مجازی شہوت بازی، جِس اندر وِچ ہوندی
    ہر ہِک صُورت اُجلی تک کے، پئی طبیعت بھؤندی
    55
    جِس سِرسِرّ عِشق دا اوتھے ،شہوت مُول نہ وِسدی
    جِس دِل حُبّ سجن دِی اُس وِچ ،حُبّ نہیں ہر کس دی
    56
    اگ نہ ساڑے ککھ جِنہاں تے، رحمت بدلی وسدی
    ایویں صِدق نہ ہار مُحمّد، ویکھ طبیعت ہسدی
    57
    شہوت باز مجاز حِرص دے، ناز نیاز نہ جانن
    راز گواون باز نہ آون ،ہتّھوں باز رنجانن
    58
    کامل عِشق خُدایا بخشیں، غیر ولّوں مُکھ موڑاں
    ہِکّو جاناں ہِکّو تکاں، ہِکّو آکھاں لوڑاں
    59
    آوے مستی جاوے ہستی، بُھلّے شکل پرستی
    پِیر اکسیر گھتّے ہو سونا، ایہہ کُٹھیالی جَستی
    60
    کِدھر رہیا گھاٹ مُحمّد کِدھر آئیوں ترکے
    قِصّہ سِدّھا صاف سُنائیں، خُوب سنبھالا کرکے
    61
    سیف ملُوکے شہر مُلک دا، کِیتا سیر بھلیرا
    ڈِٹّھاہِک وِچکار شہر دے ،گُنبد بہت اُچیرا
    62
    چوٹی اُچّی چنّے توڑیں، پَیر زمیں پر پکّے
    رنگ صفائی نظر نہ ٹھہرے ،سُورج مِثل چمکے
    63
    شیشے پُھل زرودی تارے، انبر جیسا گِردا
    اوہ قائم سی دِینہاں راتیں، انبر ہتّھوں پِھردا
    64
    جیؤنکر انبر اُتّے کردے ،گردش بُرج ستارے
    کہن نجُومی اِس گردش تِھیں، ظاہر ہون پسارے
    65
    اِس وِچ بھی ہِک آہا یارو ،گُجّھا سِرّ اجیہا
    اوہ بھی آکھ سُناساں اگّے، جے دم زندہ رہیا
    66
    اوس گُنبد دے اندر آہے ،بی بی تے شاہزادہ
    سیف ملُوک ڈِٹّھا وِچ چشمہ، پانی بہت کُشادہ
    67
    نہ ٹھنڈا نہ تتّا بہتا ،شِیر گرم اوہ پانی
    چمکن ہارا جیؤنکر پارا ،صاف شکل من بھانی
    68
    تھوڑی تھوڑی نظری آوے ،گرم ہواڑھ نکلدی
    ایوں معلوم ہووے جیؤں مِٹّھی، ہیٹھ ہوندی اگ بلدی
    69
    سیف ملُوک بی بی تِھیں پُچھیا ،کیسا ہے ایہہ پانی
    کے کُجھ صِفت اِہدے وِچ بی بی، دسّیں کھول کہانی
    70
    بی بی کہیا سُن شہزادے، ایتھے مرد نہ مِلدا
    جاں ایہہ کُڑیاں بالغ ہوون، مطلب لوڑن دِل دا
    71
    شہوت آن کرے جد غلبہ، اِس چشمے وِچ نہاون
    لذّت مرد زنانی والی، پانی وِچّوں پاون
    72
    نالے حمل ایہناں نوں ہوون ،پیدا ہوون دِھیاں
    حُکم ربّے دے نال ایہہ صِفتاں، اِس پانی وِچ پئیاں
    73
    سُن کے گل عجائب مُنہ تِھیں، شاہزادہ فرمائے
    واہ واہ قادر قُدرت والا، جِس ایہہ کھیل بنائے
    74
    پھیر شہزادہ بی بی تائیں ،کہندا کر تاکیداں
    بی بی ایہہ دِن پاس تُساڈے، گُذرے وانگن عیداں
    75
    جِس دے عِشق رُلایا مینُوں ،کڈھ گھراں تِھیں آندا
    لوڑاں اُس نُوں مطلب میرا ،وقت وِہاندا جاندا
    76
    عِشق بدیع جمال پری دے، دسیاں جائیں سانُوں
    دیہو پتا نِشانی اُس دِی، جے کُجھ خبر تُسانُوں
    77
    باغ اِرم کوئی دیس سُنیندا، اوتھے اُس دا ڈیرا
    کِدھرے ہوئے تُساں مت معلم ،اوہ مکان بھلیرا
    78
    بی بی کہیا سیف ملُوکا، نام سُنے ایہہ تیں تِھیں
    باغ اِرم بدیع جمالوں، خبر پچھیں کے میں تھیں
    79
    اِس وِلایت ساڈی اندر، باغ اِرم دا نانواں
    نڈھّی وڈی کوئی نہ جانے، خبر کِتّھوں میں پاواں
    80
    نام بدیع جمال پری دا، اوہ بھی تُدھ سُنایا
    اگّے اِتنی عُمرے اندر، سُننے وِچ نہ آیا
    81
    نئیں سُنی کوئی صِفت اوہناں دِی، نہ کوئی گل کہانی
    ایویں آکھ خلاف شہزادہ، دس کِدھر میں پانی
    82
    ست دِہاڑے رہیا شہزادہ، نال بی بی رنگ رتّا
    اوہناں عیشاں مؤجاں اندر، پھیر آہا دِل تتّا
    83
    رو رو عرض کرے ربّ سائیاں، میل میرے دِلبر نُوں
    اُس بِن عیش نہ بھاوے کوئی، کراں قبُول سفر نُوں
    84
    اٹھویں روز منگی پھر رُخصت، ٹور مینُوں ہُن رانی
    جِتول قدم لِکھّے میں دیواں، چُگاّں دانہ پانی
    85
    جاں جاں ساس نہ آس گواواں ،پاس سجن دے لہساں
    یامِلساں یا مرساں تاہیں، ہونچلّا بہساں
    86
    ترساں نِیر سمند نہ ڈرساں ،جان جاں توڑی سرساں
    ہمّت کرساں مُول نہ ہرساں، ملِنے باجھ نہ جرساں
    87
    بی بی کہیا سیف ملُوکا، بہت تکّی تُدھ سختی
    پھر ہُن ربّ خُشی وِچ آندوں ،کیوں لوڑیں بدبختی
    88
    راج حُکم کر بیٹھا ایتھے، تیرے سبھ سلامی
    میں بھی نؤکر ہوساں تیری، دعویٰ پکڑ غُلامی
    89
    ہر ہِک نار ایتھے جیؤں پریاں، چنن جیہی دیہی
    جیہڑی چاہسیں حاضر ہوسی، پھر ایہہ خواہش کیہی
    90
    سیف ملُوک کہیا سُن بی بی، تُدھ جاتا کے رُکّھا
    تخت ولایت چھوڑ بدیسیں، پِھراں رنّاں دا بھکھّا؟
    91
    حُوراں پریاں نارِیں تک کے، یار ولّوں نہیں ہٹساں
    دوئے جہان لبھّن بِن یاروں، موڑ پچھاہاں سٹساں
    92
    بی بی جاتا سچّا پکّا، عاشق ہے دِلبردا
    جھلّے غم صنم دِی خاطر، عیشاں چِت نہ دھردا
    93
    لگّی چِھک اُداسی ہویا، مُول نہیں اِس رہنا
    رُخصت کریئے جِت ول جاندا ،کاہنُوں مُڑ مُڑ کہنا
    94
    خچّر خُوب سواری والی، کر تیار منگائی
    زِینت زین سُنہری کرکے، ہچھّی طرح سُہائی
    95
    شیشہ اپنے ویکھن والا ،شاہزادے نُوں دتّا
    کیہا جو کوئی مِلسی دسّیں ،جائیں چلا کنڈدِتّا
    96
    گولی ہِک جوان سُندر تک، نال شہزادے لائی
    ہو اسوار خچّر تے ٹُریا، بی بی ٹورن آئی
    97
    کہیا حد اساڈِی توڑی ،خطرہ رکھ نہ کوئی
    جِس ویلے ایہہ حد تُسانُوں، تُم تمامی ہوئی
    98
    شیشہ خچّر دے کے اوتھوں، موڑیں گولی تائیں
    رکھ توکّل ہِک ہِکلاّ ،پھر اگّوں تُوں جائیں

    زنانے شہر دی سلطانہ دا مقُولہ
    99
    دے کے خرچ روانہ کِیتا، وس نہیں کُجھ چلّی
    آپ نہ رہندا نال نہ کھڑدا ،مُشکل بنی اولّی
    100
    غیبوں ربّ ملایا بنّا، خشیاں رہیا نہ بناّ
    چھڈ ٹُریا ہن رہندا ناہیں، لکھ شیرینی منّاں
    101
    آپے آیا گھر سُہایا، مینُوں ربّ مِلایا
    سٹ ٹُریا ہُن پھٹ اسانُوں، جاں گھٹ عِشق سمایا
    102
    نہ کوئی آس مِلن دِی مُڑکے، کؤن آنے اِس پاسے
    چھوڑ گیا نیو نہہ تروڑ پیارا ،کرکے کُوڑ دِلاسے
    103
    سوہنا مِٹّھا رج نہ ڈِٹھّا ،چِٹھّا میرا گلیا
    لعل پیارا اپن اپارا، لا چمکارا چلیا
    104
    ٹھگ گیا لاء اگ کلیجے، وگ تھکّی نہیں اڑیا
    سُکھّاں کارن لائی آہی، آن دُکھاں لڑ پھڑیا
    105
    سیف ملُوک بندُوق لگاکے، کُوک نہیں ہُن سُندا
    پھٹ نہ سیندا ظالم تھیندا، رت پیندا نہیں پُندا
    106
    صبر کراں گی دُکھ جراں گی، یا مراں گی ہاوے
    کُجھ نہ کہنا سر پر سہنا ،جے کُجھ ربّ سہاوے
    107
    کرد کلیجے مرد لگائی، ظالم درد جُدائی
    جاں شاہزادہ اوہلے ہویا، روندی مڑ گھر آئی
    108
    ساقی سوہنا مدھ کھری دا، دے پیالا بھرکے
    پیواں تے پھر کھیوا تِھیواں ،مُڑ کے جیواں مرکے
    109
    ماراں دُشمن دیوے تائیں، قید کیتا جِس سوہنا
    اوہ چُھٹّے تاں دِلبر میلے، ہور علاج نہ پو ہناں


    2253
     
    • زبردست زبردست × 1
  17. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    شہزادے دا بھکھ تریہہ دی تکلیف جھلنا تے بے چین ہوکے اپنے آپ نوں ختم کرن دا ارادہ کرنا۔ عقل تے نفس دا شہزادے نوں تلقین کرنا۔ فرشتے دا اوہنوں اسم اعظم تے شربت بخشنا
    1
    ہے فجرے دِی واؤ پیاری، تُوں نِت سفر تیّاری
    ہر ہر شہر ولایت جاویں، پھریں لوکائی ساری
    2
    باغ بہار ہزاراں ویکھیں، جُوہاں جنگل بیلے
    کئیں کوہ قاف سمندر ٹاپو، تکیں سنجھ سویلے
    3
    ہر سوہنے دِی زُلفوں ہُلّے، باس آنیں ہرپُھل دِی
    تاہییں وقت فجر دے تُدھ، تِھیں بند طبیعت کُھلدی
    4
    بُہت کمال سخاوت تیری، ورتی ہر ہر جائے
    بُلبُل بھؤر ہزاراں تائیں، دس پُھلاں دِی پائے
    5
    میں بھی کراں سوال ہمیشہ، سخی سوال منیندے
    ویکھ کنگال وبال الُودہ، جو سردا سو دیندے
    6
    شہر ولایت یار میرے دِی، اج کل پھیرا پاویں
    نام اللہ دِے زُلف اوہدی تھیں، میں ول بُولیاویں
    7
    سیف ملُوک اُس بی بی کولوں، جا رُخصت ہو آیا
    دیہو دیہہ کیتی نِت تُردا، دِن دِن شؤق سوایا
    8
    رستے اندر ناریں فؤجاں، ہرجامِلے سواری
    شِیشہ اگّوں دَسّےاوہناں ،پرت ونجن کر داری
    9
    ست دِیہاڑے تُردا رہیا، جاپُہتا ہِک جائی
    اُچّی ڈھیری اُتّے ڈِٹھّی، قبر بُلند بنائی
    10
    لعل جواہر قبرے اُتّے، کُجھ لگّے کُجھ ٹنگے
    کول قبر دے حُجرہ بنیا ،کسب ہوئے سبھ چنگے
    11
    اُچّا ہِک نِشان کھلوتا، سونے موتیں جڑیا
    گولی نے شاہزادے تائیں، اُس جائی تک کھڑیا
    12
    اوتھے جا پِھر ہوئی سلامی، کہندی ہے شہزادہ
    ایتھے توڑی حد اساڈی، ناہیں حُکم زِیادہ
    13
    ایہہ تُربت حد ساڈی اندر، اگّے اِس تِھیں ناہیں
    ایتھوں ہُن کر رُخصت مینُوں ،جاواں پِچھلی راہیں
    14
    سیف ملُوک خچّر توں لتّھا ،واگ دِتّی ہتھ گولی
    نالے شیشہ دے کے کہندا، نال اوہناں دِی بولی
    15
    دیئیں دُعا سلام گھنیرا، بی بی تائیں میرا
    تُدھ میں نال مروّت کِیتی ،بھلاکرے ربّ تیرا
    16
    گولی تائیں رُخصت کرکے ،شاہزادہ اُٹھ ٹُریا
    اوہ خچّر لے ٹُری پِچھاہاں ،جاں شاہ اوہلے ہُریا
    17
    شاہزادے کرلیا لنگوٹا، لک بدّھا واہ کس کے
    خُوب ہتھیار پُوشاک سنبھالی، وگ پیا پِھر رس کے
    18
    جاوے بار شکار کریندا، مارلئے ہر انجوں
    آپ کباب شتاب بناوے ،اگ کڈھے اگ ہنجوں
    19
    پانی چھڑ دا مُول نہ اڑدا ،جھڑدا اُٹھدا جاندا
    ستّر روز ہوئے پندھ کپدے ، پِنڈنگر نئیں پاندا
    20
    ہِک دِن اِک اُجاڑ وڈیری، آئی بُہت مریلی
    نہ شکار نہ پانی اوتھے، آپ خُداوند بیلی
    21
    مارُو تھل سسیّ دے وانگر، ریت ہوئی تپ رتّی
    رتّی گھٹ نہ کربلاؤں، وانگ قیامت تتّی
    22
    تتّی واء جُھلّے وِچ ایسی، جیؤں ہواڑھ نرگ دِی
    اُڈ دا پنکھی اُتّوں جاوے ،اگ اوہنوں بِھی لگدی
    23
    نہ کوئی ٹھنڈی چھاں پچھاواں، ساڑے دُھپ قہر دِی
    باجھوں جل دے جلدی جلدی، جلدی رت جِگردِی
    24
    جِیا جُون اُس جُوہ جلی وِچ، جل بِن جان جلاوے
    وستی واس نہ پاس کوہاں تے، ویکھ ہر اس ستاوے
    25
    گرمی تلخی سبھ زمیں دِی، اوتھے ہوئی اکٹّھی
    جو پُجدا سو بھُجدا وہلا، جیؤں جؤ اندر بھٹھّی!
    26
    سیف ملُوک اُس جُوہے، آیا سڑیا درد غماں دا
    بُھکھ پیاسے تولے ماسے، کیتا تھکّا ماندہ
    27
    آب سوا بیتاب ہویا سی، باب شوہدے دا مندا
    جل بِن جالن مُشکل کیڑا ان پانی دا بندہ
    28
    بُہت ہویا لاچار شاہزادہ، طاقت زور نہ رہیا
    تنگی تلخی ایسی جیسا، جان کُندن دِن ایہا
    29
    کرے اِرادہ اِیہہ شاہزادہ، ماراں پیٹ کٹاری
    اِس تلخی دِے سخت عذابوں، چُھٹّے جِند بے چاری
    30
    عقل شاہزادِے نُوں پِھر وِرجے، مت تیری کیوں ماری
    ساس اُڈّن تک آس نہ توڑن ،خاص جِنہاں دِی یاری
    31
    نفس کہے میں کاہلا ہویا، کچرک توڑِی جرساں
    لکھ مُصیبت جھاگ نہ مِلیا، اج ملِے بِن مرساں
    32
    عقل کہے کیوں کملا ہویوں، عِشقے لج نہ لائیں
    اِتنی سختی اگّے جھلّی آ،کوئی دِن ہور لنگھائیں
    33
    نفس کہے ہُن کِتّھوں مِلسی، نہ کوئی دس سُنیہا
    آس ہوندی دس پؤندی جِس دِی ،اینویں جرن کویہا
    34
    عقل کہے ایہہ کم عاشق دا، عِشقوں بس نہ کرنی
    لاکے بازِی بے اندازِی ،اوڑک وار نہ ہرنی
    35
    نفس کہے ایہہ ہارن کیہا ،میں مُڑ مِصر نہ چلیا
    راہ سجن دِے اندر مرکے، بہتر خاکوں رلیا
    36
    عقل کہے کھا کاتی مرنا، کم ہوندا شیطانی
    بھار لگّاتاں پنڈ اُتاری ،نئیں عِشق دِی بانی
    37
    نفس کہے فرہادے لایا، آپ سِرے نُوں تیشہ
    اوہ مویا مردُود نہ ہویا، میں بھی اوہ اندیشہ
    38
    عقل کہے فرہادے سُنیا ،شیریں گئی جہانوں
    اوس جہان گیا سی ڈُھونڈن، مویا نئیں اَک جانوں
    39
    نفس کہے کیوں مہینوالے، ماری چھال چنھاوِیں
    مارُو کانگ ڈِٹّھی سی سوہنی، کیوں پئی دریاوِیں
    40
    عقل کہے تُوں سمجھیں ناہیں، اوہ مرنا کِت پاسے
    دوئے ہک دُوئے ول ٹِھلّے ،گل مِلن دِی آسے
    41
    جے ایہہ مرنا جائز ہوندا، تاں مجنُوں کیؤں روندا
    ترِیہہ ورھے کیؤں سڑدا رہندا، مر سؤکھا ہو سؤندا
    42
    جِس دِن ہِیر وِیاہی کھیڑے، رانجھا بھی مرجاندا
    کاہنُوں کن پڑاندا ٹِلّے، گل کیؤں کفنِی پاندا
    43
    ویکھ زُلیخا کِتنی واری، دُکھّاں پئی اکائی
    مؤہرا کھا نہ موئی تاہیں، ہر عاشق دِی مائی
    44
    ہور ہزاراں عاشق ہوئے، دُکھیے تے لاچاری
    یار ملِے بِن دردوں اَک کے، پیٹ چُھری کِس ماری؟
    45
    مرداں والا دائیا کرکھاں، رکھ پِچھلی جو عادت
    وانگ سسّی جے تسّا مویوں ،تاں بھی عین شہادت
    46
    نفس عقل دِی تابع ہوندا، جو کہندا سو مندا
    لُگّے پِنڈ مُقدّم موچی، ساڈے اُتّے بندا
    47
    جے کر شرح کراں اِس گل دِی، دُور سُخن ٹُرجاندا
    کرکے صبر مُحمّدبخشا، قِصّہ چل سُناندا
    48
    نفس عقل دا جھگڑا ترُٹّا، عشقے رٹ مُکائی
    سیف ملُوکے مُنصف بن کے، فال اُتّے گل پائی
    49
    کہندا ربّا جے تُوں مینُوں، دِلبر نال مِلاسیں
    تاں اِس وقت کِسے دِے ہتّھوں، پانی سرد پِلاسیں
    50
    جے اِک گھڑی نہ پانی لدّھا، ظالم لُوء قہر دِی
    ساڑ ہلاک کرے گی مینُوں، چاہ رہسی دِلبردِی
    51
    ایہو فال ربّے پرسٹ کے، شاہزادہ لتڑایا
    جنڈ گرنڈا رکھ سرہانے، پاس زمیں تے لایا
    52
    اکھّیں سُتیاں تے دِل جاگے، جاگے طالع سُتّے
    اچن چیت ہِک مرد ازغیبوں ،آن کھلا سِراُتّے
    53
    انگ اِنسانی رنگ نُورانی، آن نسنگ کھلوتا
    بھاری سِی دستار سِرے تے، سبز جِیویں رنگ طوطا
    54
    صُورت سِیرت وانگ خضر دے، چہرہ سُورج چمکے
    والاں تِھیں خشبوئی ہُلّے، آن چؤطرفی رمکے
    55
    حُسن جمال کمال اوہدے دِی، اوڑک حد نہ آہی
    دم دم اندر پاک زُبانوں، کردا ذِکر اِلہی
    56
    فیروزہ رنگ عاصہ ہتھ وچ ،سبھ سفید پوشاکی
    مظہر نُور اِلٰہی دِسدا، جُثّے جامے پاکی
    57
    خسخس جِتنی میل نہ کِدھرے ،نہ پَیریں نہ جوڑے
    ساوے وال سرے تے لشکن ،جیؤں سی کلغی توڑے
    58
    ہتھ دُوجے اُس چھنّا پھڑیا، ٹھنڈے پانی بھریا
    حؤض کؤثر دے چشمے وانگر، دندیاں اُتّوں تریا
    59
    خُش آواز رسیلا کرکے، مِٹّھی نال زُبانے
    شاہزادے نُوں کہیا اُس نے، اُٹھ عاشق مردانے
    60
    اِس جُوہے وِچ تیرے کارن، مؤلیٰ مینُوں گھلیا
    ہور نئیں کوئی مطلب میرا، نئیں کِتے ول چلیا
    61
    تیرے اُتّے رحمت کیتی ،آپ خُداوند سائیں
    پانی دے اُچیچا گھلیا، تُدھ ول میرے تائیں
    62
    اُٹھ شتابی نال خُشی دے ،پی ایہہ شربت مِٹّھا
    تھوڑے دِن ہُن مُہلت رہندی، کُھلسی تیرا چِٹھا
    63
    اج کل وِچ خُداوند تینُوں، ایسی تھاں پُچاسی
    جِتّھوں محرم اوس پری دا، مِلسی تے دس پاسی
    64
    اوہ بھی نال تیرے ٹُرجا سی، توڑ پری تک سنگی
    دِل تِھیں چِنتا چا شاہزادے ،نہ کر خفگی تنگی
    65
    فِکر فِراق قضیے سختی، دُکّھاں چھیکڑ آئی
    وقت خُشی دا نیڑے آیا، ہمت کرتُوں بھائی
    66
    اگّے تھوڑی بِپتا رہندی، گیا قضیہ لما
    چل شاہزادے ول سجن دے، بیٹھ نہ ہو نِکما
    67
    سیف ملُوک اوہدی گل سُن کے، پل وِچ دُونا ہویا
    گل نہ سی کوئی آب حیاتی، مویا اُٹھ کھلویا
    68
    شہر سبایوں پاس سُلیماں ،پُہتا ہُد ہُد مِٹّھا
    یا یُوسفؑ پیراہن گھلیا ،یعقوبے نے ڈِٹّھا
    69
    یاسسّی نُوں ملِے ستھوئی، پہلے کیچ نگر دے
    یاوکیل زُلیخا ڈِٹھّے، خاص عزیز مِصر دے
    70
    یاہیرے دا باہمن آیا ،رانجھے دے وِچ خانے
    یا مجنُوں ول زید لیایا، لیلیٰ دے پروانے
    71
    یا اوہ مینہ بہاری مِلیا ،باغ خزاں دے مارے
    یا اوہ باتی بُجھدی جاندی، پُہتا تیل دوبارے
    72
    یابُلبُل نُوں واء فجر دِی، رُقع کھڑے گُلاں دے
    یا اوہ راہبر محرم ملیا، اوجھڑ بُھلّے جاندے
    73
    یا اوہ رات ہنیری اندر، چڑھیا چن اسمانی
    یا اوہ انھے مادر زادے، لدھّی نظر نُورانی
    74
    یا تعویذ فرشتے آندا، اُپر چخا خلِیلے
    یا کُھوہے وِچ یُوسف کارن، کھڑیا وحی وکیلے
    75
    سیف ملُوکے اچن چیتی، اکّھیں اُگھڑ گیاں
    سر، دھڑ،کن بناکے سُندا ،کُھل گیاں کھِڑکیاں
    76
    اُبّڑھ واہیا اُٹھ کھلوتا، بُھلّی تریہہ تمامی
    اوس بزُرگ ول نال ادب دے، نیؤں کے ہویا سلامی
    77
    باتعظیم سلام ہزاراں، کرکے ادب زِیادہ
    یاحضرت! کے نام تُساڈا، کردا عرض شہزادہ
    78
    اوس بزُرگ نے کہیا اگّوں، میں ہاں ملک سرشتہ
    میرا نام خُداوند دھریا، حُورائیل فرشتہ
    79
    لکھ لکھ ہووے مُبارک تینُوں، سیف ملُوک جوانا
    تھوڑی سختی رہندی باقی، پِھریا نیک زمانہ
    80
    مطلب تیرا حاصل ہوسی، جاسن غم ہزاراں
    نال بدیع جمال پری دے، کرسیں چین بہاراں
    81
    عقد نکاح کریں گا اُس نُوں، راج ہووے گا تیرا
    شاہ پریاں دے گھر وِچ خوشئیں، کاج ہوویگا تیرا
    82
    چاہ مُراد تیری سبھ مِلسی ،دؤلت تخت شاہی دا
    حِیلہ کرجے ملِے وسِیلہ، وِچ وکِیل چاہیدا
    83
    جے سؤحیلے باجھ وسیلے، کریئے نال دلیلے
    بھار بیڑے دا پار نہ جاندا ،باجھ ملاح رنگیلے
    84
    نال ملاح صلاح ملائیں، ٹِھلھ چلائیں بیڑا
    پِیر بناں تدبیر نہ کوئی ،جھُوٹھا ایہو جھیڑا
    85
    لوڑ موکّل کریں توکّل، منّیں اُس دا کیہا
    دس پاوے تے یار ملاوے ،غم ہووے پِھر بیہا
    86
    کنڈے سخت گُلاباں والے، دُوروں ویکھ نہ ڈریئے
    چوہباں جھلیئے رت چوایئے، جھول پُھلیں تدبھریئے
    87
    باشک ناگاں دے سرگاہیں، آون ہتھ خزانے
    رت ڈولھیں پھٹ کھاویں شاہا، سؤکھے نئیں یرانے
    88
    سیف ملُوک شاہزادے تائیں، حُکمے نال ربّانے
    اعظم اِسم فرشتے دسیا، پڑھیا شاہ سیانے
    89
    عاصے نال فرشتے سچّے ،لیک زمیں تے پائی
    کہیوس اِسّے رُخ تے جائیں، لوڑ کریں ہرجائی
    90
    آپ فرشتہ غائب ہویا، چھوڑ شہزادے تائیں
    سیف ملُوک خُشی کر ٹُریا، ہوئیاں دُور بلائیں
    91
    خاطر جمع تسلّی ہوئی، خطرہ رہیا نہ کوئے
    چامل چایا تے اُٹھ دھایا، شیر جنگل جیؤں ہوئے
    92
    جنگل بر اُجاڑ وڈیری ،ہور اگّوں پِھر آئی
    انت حِساب شمُاروں باہر، چڑیائی لمیائی
    93
    جے سبھ خلقت رُوئے زمیں دِی، جا اوہدے وِچ چُھپے
    جیؤں آٹے وِچ لُون نہ دِسدا، تِیویں ساری کھپّے
    94
    بار مریلی جان اکیلی، یار نئیں کوئی ساتھی
    غؤل ڈراون تے کول آون ،دیو وڈّے جیؤں ہاتھی
    95
    رات ہنیری خؤف چوپھیرے ،بولن دیو بلائیں
    عاشق باجھ نہ قدر کسے دا ،پُجّے اجیہیں جائیں
    96
    ان نہ پانی واس مسانی، رستے نئیں نِشانی
    جنڈ گرنڈے ظالم کنڈے ،پُرپُر سِلّے کانی
    97
    نازک پیر پُھلّاں تِھیں آہے، ریشم پُھل لپیٹے
    نت نگاہنے جنگل گاہنے، پھڑے بُری السیٹے


    2350
     
    • زبردست زبردست × 1
  18. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    شہزادے دا اسفند باش نامی قلعے تائیں اپڑنا تے اوہنُوں فتح کرنا ملکہ خاتُون نُوں دیو قتل کرن مگروں رِہا کرانا
    1
    دُھپّاں پالے سِر تے سہندا، نِیندر بُھکھ پیاساں
    اگّے ہی اوہ مان نہ آہا ، لگ پئیاں ہُن آساں
    2
    اعظم اِسم پکاندا جاندا، برکت اِس دِی بھاری
    قُوّت زور عِشق دا تن وِچ ،ہور اِسم دِی یاری
    3
    ِہک دِن تُردے تُردے جاندے ، جا اُچّی ہِک تکّی
    اوسے ول اُتیرے چڑھیا ، رکھ دلیری پکّی
    4
    اُچّا تھاں وڈیرا آہا ، چڑھدا گیا اگیرے
    اُتّے جا مُتعجب ہویا ، پھیری نظر چوپھیرے
    5
    ہر ہر پاس نِگاہ دؤڑائے ، تکّے ربّ دِیاں کھیلاں
    جِیؤں کرنجد اُتّے چڑھ مجنُوں ، تکدا سی گھرلیلاں
    6
    قِلعہ بُلند حِسابوں باہر، ، نظر پیا ہِک پاسے
    ہِک ہِک بُرج اوہدے دا ایرا ، سارا کم رُہتا سے
    7
    باہی ایڈی اُچّی آہی جے اِلہہ کرے پُہارا
    پہلے چِیرے پہنچے مرکے ، اگّے ہور پسارا
    8
    جے سِیمُرغ اُڈارِی مارے ، سارِی قُوّت کرکے
    اُس نُوں بِھی کم مُشکل آہا ، اُتّوں لنگھن ترکے
    9
    پیر زمِین دے ہیٹھ سِِرے سن ، کِنگریاں اسمانی
    دِسن بند ہوئے دروازے ، نہ کوئی راہ نِشانی
    10
    سیف ملُوک قلعے ول ٹُریا ، ذرّہ خؤف نہ کھاندا
    مُڑجیؤ اؤکھا سؤکھا کر کے ، کول قلعے دِے جاندا
    11
    اوہ اندر نُوں وڑیا لوڑے ، کھول کِیویں دروازہ
    جُسّے جامے پاکِی کِیتی ، وضو کِیتا مُڑتازہ
    12
    اعظم اِسم مُبارک پڑھیا ، قُفل اُتارے در دِے
    کر بِسمِ اللہ اندر وڑیا ، کردا سیر اندردِے
    13
    ہر ہر چُھپّن چُھوتے تکّے ، ہر ہر بُرج منارے
    ہر باہی دروازِے کوٹھے ، تھاں تکِیندا سارے
    14
    ڈِٹھیؤس صِحن قلعے دِے اندر بُہت عجب ہِک ماڑی
    نال جنّت فِردؤس برابر ، خُوب کریگر چاڑھی
    15
    جِویں اسمان کھرے تے راتیں ، چمکن رؤشن تارے
    تِیویں اُس بنگلے دے دِسدے ، شِیشے چمکن ہارے
    16
    لعل جواہر موتی ہیرے ، جُڑت جُڑا چؤپھیرے
    دِینہ چن وانگر دُوروں لِشکن ، رؤشن کرن ہنیرے
    17
    شاہزادے جد ڈِٹّھا دُوروں ، بنگلہ خُوب سُہایا
    دِل نُوں برقرارِی آئی ، اُٹھ اُتے ول دھایا
    18
    جابنگلے دے در تے پُہتا ، ویکھ تعجب رہیا
    آکھے دُوجا رُوئے زمین تے ، ڈِٹّھا نہیں اجیہا
    19
    بُہت بُلند شمُاروں بنگلہ ، انبر نال منارے
    خُوب بِلور عقیق کھرے دِے ، اِٹّاں وٹّے سارے
    20
    گِردے دا کُجھ انت نہ آوے ، کے کُجھ آکھ سُناواں
    ہِک بنگلے وِچ دنگلے خانے ، وانگن شہر گِراواں
    21
    چھجّا چھت بنیرا جھالر ، جڑ موتی فیروزے
    چُونے بدلے چاندی کندھیں ، درج ہوئی زر دوزے
    22
    کندھے اُتّے طاق سُنہری ، بُہت بُلند بنائے
    پت ہرے فیروزِے کولوں ، چاندی ڈال لگائے
    27
    رنگا رنگ عجائب بُوٹے ، رنگاں نال سجائے
    لاجوردِے وانگ رنگ اسمانی ، نقش نگار سہائے
    24
    سُرخ عقیق ہیرے دِیاں کنیاں ، لعل زمُرّد گھڑ کے
    رنگ برنگی پُھل بنائے ، شاخاں اُتّے جڑکے
    25
    گؤہر تابش دار کھرے دِی ، گئی چؤپھیرے بن دِی
    ہِک ہِک ٹِکّی دینہہ رؤشن دِی ، ہِک ہِک چؤہدیں چن دِی
    26
    واہ نقّاش کریگر بھارے ، کیتے نقش ہزاراں
    باغ بہاراں تے گُلزاراں ، میوے رُکھ قطاراں
    27
    تتّر مور چکور ہزاراں ، بھؤر لٹورے طوطے
    رنگا رنگ پہاڑی پنکھی ، ویکھ رہے رُوح غوطے
    28
    آدم جِن پری دِیاں لِکھیاں ، خُوب شکل تصوِیراں
    تختاں تے شاہزادِے بیٹھے ، کُرسی فرش امیراں
    29
    بنگلے دے دروازے اگّے ، بنے بازار چورستے
    ہٹ بھرے کُجھ گھٹ نہ آہا ، لوڑ پوّے جِس دستے
    30
    کھانے دانے چنگ چنگیرے ، چِیز نعامت سُچیّ
    برفِی خستہ اتے جلیبی ، پیڑے حلوا لُچی
    31
    برفی دانے خُوب مکھانے ، بادشہانے کھانے
    تریہہ پیاسے جاندی پاسے ، ویکھ پتاسے دانے
    32
    امرسے تمرسی والے ، ریوڑیاں خجُورے
    وڑے کرارے بھُنے پکوڑے ، پاپڑ اتے پنجوُرے
    33
    لڈّو چاکی قُرص گُلی سی ، مٹھیائیں ہرجنسی
    تھوڑا کھانا بُہت سُنانا ، کؤن نِکمّا گِنسی
    34
    امن امان دُکان بھرسے سن ، نان بائیاں حلوائیاں
    آدم کول نہ دِسداربّا ، کِس تلیاں تلوائیاں
    35
    گوشت حلوے پھُلکے چاول ، ہور اچار مُربےّ
    دالیں ساگ بُھنّے تے تڑکے ، جو چاہئے سولبھّے
    36
    گِری بادام چھوہارے کھوپے ، ساؤگیاں سن نغزاں
    بھرے بزار انار مُنقّے ، خستہ پِستہ مغزاں
    37
    ستر رنگ طُعام پکّے سن ، پئے ہوئے وِچ ہٹّاں
    بُہت نہ ٹھنڈے بُہت نہ تتےّ ، نرم آہے جیؤں پٹّاں
    38
    کھانے تک جیؤ کرے دِھگانے ، کھالیئے من بھانے
    مغز چڑھے خُشبُو اوہناں دِی ، قوّت پئے پرانے
    39
    شِیشِی نال پرُتّی شِیشِی ، بھریاں عِطر گُلابوں
    کئیں طرح دے شربت مٹّھے ، ناہیں کمی شرابوں
    40
    نرم لطِیف گوارے تازے ، کوئی نہ دِسدا بہیا
    لگّا پیا بزار شہزادہ ، ویکھ تعجب رہیا
    41
    آدم زاد نہ کِیڑا مکھّی، کاں نئیں کوئی کُتّا
    خبر نئیں ایہہ کیسی حکمت، ہووے نئیں کوئی بُتّا
    42
    کھاناہِک نہ دِسدا بیہا، سبھّو تازے تازے
    بھرے رکاب کباب نروئے، بُہتے بے اندازے
    43
    کھان پکاون والے ایتھوں، کدھر مارے سارے
    مت کوئی کھیل جِنّاں دِی ہووے ،شاہ دلِیل گُزارے
    44
    کِتنی مُدّت بُھکھیاں گُزری، ان نہ اکھّیں ڈِٹھّا
    اج اِس جائی نظری آیا، کھانا ہر اِک مِٹّھا
    45
    مت کوئی غیبی عالم ہووے، مینُوں نظر نہ آوے
    کھانے نُوں ہتھ پانواں اینویں، جانوں مارگواوے
    46
    یار نئیں میں اکھّیں ڈِٹھّا ،رکھّاں آس مِلن دِی
    جنگل تے کوہ قاف لِتاڑے ،وانگن کوہ شِکن دِی
    47
    باجھ مِلے مرجاواں ایتھے، رہگ افسوس گھنیرا
    یار سجن نُوں خبر نہ ہووے ،کِس کم آون میرا
    48
    پھیر کہے دِل تکڑا کرکے ،کیہ کرے گا کوئی
    جے کُجھ بھاء میرے وِچ لِکھّی ،اوڑک ہوسی سوئی
    49
    چِٹّا ٹکا ٹِکا ہٹی تے، ہِک رکاب اُٹھایا
    طلب موافق پلّے پایا، ودھدا موڑ ٹکایا
    50
    کر بِسم اللہ چائے لُقمہ، جو کُجھ حد ادب دِی
    کھالیا جو خاہش آہی، حمد گُزارِی ربّ دِی
    51
    ہو معمُور بیٹھا شاہزادہ، ذرہ خؤف نہ کھاندا
    اِس ہش دھاتی بنگلے سندا، بُوہا لوڑن جاندا
    52
    لوڑ لدّھا دروازہ اوڑک، سنگل کُنڈی جڑیا
    ہتھ اپڑایا اپڑے ناہیں، اپراں جائے نہ چڑھیا
    53
    قوّت پیش نہ جاندی کوئی، کرن لگّاتدبیراں
    جِندریاں نُوں مار اُڈاواں، جے چلاواں تِیراں
    54
    پھیر کہے مت ویکھے کوئی، خفا ہووے نُقصانوں
    تولے فحش تے بولے مندا، لگدا خؤف جہانوں
    55
    اوڑک ایہہ تدبیر بنائی، کیتا راس کمانے
    اگلے سِرے اُتّے چابدّھے ،تِیر دلیر جوانے
    56
    اُچّی کرکے جِندرے تائیں، تیروں کُنجی پائے
    جِندرا لاہ لیا شاہزادے، برکت اِسم خُدائے
    57
    سنگل کُنڈی لاہ شتابی، کھول لیا دروازہ
    اگّوں دُھم پئی خُوشبوئی، رُوح ہویا خُوش تازہ
    58
    جُھلی بُوء سجن دے والی، مِٹّھی واء پیاری
    جان جثُے وِچ قُوّت آئی، لتّھی سُستی ساری
    59
    جیؤنکر واءصباءدِی لگّے، دُکھّیں گُھٹیاں کلیاں
    دے مُبارک مُنہ کھلائے، کِھڑ کِھڑ ہسّن کھلیاں
    60
    تِیویں سیف ملُوکے تائیں، واؤ چِت کھلایا
    بِسم اللہ کراوس مکانوں، پَیر اگیرے پایا
    61
    بنگلے وِچ اگیرے ہویا ،نظر چؤپھیرے مارے
    آدم ذات نہ نظرِی آوے، لُگّے محل چُبارے
    62
    پِھر پِھر تھکّا آپے یکّا ،کوئی نہ پؤندا تکّا
    نہ گھر والا تے نہ پاہرُو ،نہ کوئی چوراُ چکّا
    63
    بیٹھ اُڈِیکے مت کوئی آوے، پِھیر تکّے ہر پاسے
    کِدھرے کوئی نہ نظرِی آوے ،پیندا جیؤ چوراسے
    64
    بہت اِچرج تعجب ہویا ،آکھے ایہہ کے بھانا
    ایہہ قِلعہ ایہہ بنگلہ ایسا، کوئی نئیں وِچ تھانا

    65
    ہُونجے کُوچے جاء ٹِکانے، سُچے مِثل کٹورِے
    سجرے بِستر مجِلس خانے، دِسدے کور نکورے
    66
    اوہ کوہ قاف اُجاڑاں برّاں، اوہ قِلعہ اوہ جائیں
    ہِک ہِکلّا ویکھ نہ ڈردا، آدم باجھ سرائیں
    67
    دِل وِچ فِکر تمیزاں کرکے، لوڑے سِرّاس گل دا
    ہر ماڑی ہر بنگلہ ویکھے، سیر کرے ہر ول دا
    68
    تِیر کمان ٹکا شہزادے ،دھروہ پھڑیا ہتھ کھنّا
    بنگلے اندر بنگلہ جیہڑا، اُس نُوں ویکھن بھنّا
    69
    پڑھ کے اِسم مُبارک ربّ دا، جا اندر وِچ وڑیا
    بہت عجائب حد شماروں، بنگلہ نظرِی چڑھیا
    70
    بہت صفائی تے رُشنائی، بہتا سوہنا سُندر
    لعل جواہر رُوئے زمیں دے، سبھ پئے اِس اندر
    71
    فرش صفائی شیشے نالوں ،کندھاں تے خود شیشے
    سوہنی صورت نقش بنائے، حسن کمال بے ریشے
    72
    شِیش محل سُنہری سارا، چھت بوہا بِھت پِسماں
    جِت ول تکےّ پیا چمکدا، جیؤں سُورج دِیاں رِسماں
    73
    وِچ اِس دے ہِک تخت سُنہری، لعل جواہر جڑیا
    پر کوئی شاہ امیر نہ اوتھے، لُگّا اوہ بھی اڑیا
    74
    پِنجریاں وِچ پنکھی ٹنگے، بنگلے وِچ چؤپھیرے
    پِنجرے جُڑت جڑا جواہروں ،آہے گھنے گھنیرے
    75
    بُلبُل کھرسو طوطے مینا، خُمرے گھگی بھائی
    کُونجاں مور لٹورے کوئل، انت نہ آہا کائی
    76
    بولن خُش آواز تمامی، رنگ رنگاں دِی بولی
    ہِکناں کُوک اُچیری آہی، ہِکناں دِی گل ہولی
    77
    بُلبُل کرکے یاد بہاراں ،بولے سُخن ہزاراں
    قید ہویاں وِچ پِنجر کاراں، کد مِلاں گُلزاراں
    78
    باغ اِرم وِچ پُھل گُلاباں، ہوسی نوِیں جوانی
    جے ربّ قید پنجر دیؤں کڈّھے، چل مِلیے دِل جانی
    79
    کھر سُو آکھے باغ اِرم دِی ،کھیتی ہری ہوئے گی
    شاخ فراخ وِساکھ مہینے، پُھلّیں بھری ہوئے گی
    80
    اج کل کنڈے نرم ہوون گے، پتر لوّے سمن دے
    جے ربّ سانُوں بندوں کڈّھے، کریئے سیر چمن دے
    81
    طوطے آکھن پکّے ہوسن، میوے باغ اِرم دے
    ہائے ہائے ربّا پائیو سانوں، پنجریاں وِچ جمدے
    82
    انب انار مزے وِچ ہوسن، آن پئی رس مِٹھّی
    دانے کڈھ اناروں کھاندے، جے ربّ کردا چِٹھّی
    83
    خُمرے کُوکُو کُوک پُکارن، اوکُو اوکُو مائے
    باغ اِرم دَیاں سرؤاں اُتّے ،ہوندے اسیں گُھمائے
    84
    نال خُشی دے سیر کریندے، ہر بُوٹے ہر ڈالی
    راگ سُہاگ چمن دے گائیے، بھاگ جگائے والی
    85
    مِینا آکھے میں نہ جمدی، ماؤ دے گھر تتّی
    رج نہ کیتا سیر چمن دا ،آن پِنجر وِچ گھتّی
    86
    چوہ چوہ کردا اج ہوئے گا، مُکھ لالی تِھیں لالہ
    بھاء اساڈے پائیوئی سائیاں، داغ وِچھوڑے والا
    87
    گُھگّی آکھے کوہ گئی مینُوں ،کیسی چھُری امردِی
    یُوسف کُھوہ پیا نئیں دسیا، طؤق پیاہُن مردِی
    88
    رُت بہار تیار چمن وِچ ،یار ہوسی سنگ سیناں
    میں بِھی بولاں جے اج ہوواں، چاننیاں وِچ ریناں
    89
    کُونجاں بولن سد غماں دے ،اسیں نقابل مائیاں
    بچّے چھوڑ آئیاں ہُن ایتھے، پِنجر وِچ پھسائیاں
    90
    جے اج دیس اپنے وِچ ہوئیے، اُڈیئے بنھ قطاراں
    باغ اِرم ول پھیرا پایئے ،رل کے نال اُڈاراں
    91
    مورے نُوں ہڈکورے لگّے، اُڑاُڑ کردا گلّاں
    باغ اِرم دے بُوٹے ہوسن ،گھنے ہوئے جیؤں جھلّاں
    92
    پریاں خُوب پُشاک لگا سن ،جے میں اوتھے ہوندا
    پیلاں پاندا من پرچاندا، خوشیئیں ہنجُوں روندا
    93
    کہن لٹورے مولیٰ ٹورے ،بندیں اسیں بے چارے
    اڈن ہارے باغ کِنارے ،خُشیاں دے بنجارے
    94
    باغ اِرم وِچ رؤنق ہوسی ،دھوتی دھُوڑ غُبارِی
    ہر خانے وِچ خُوب صفائی، ویہڑے پِھری بہارِی
    95
    کوئل بول کہے اج ہوندی، میں بھی کول چمن دے
    سبزہ ویکھ ہوندا دِل تازہ، بول سُناندی من دے
    96
    ڈاہڈھے ربّ وِچھوڑا پایا، کدے اسانُوں مِیلے
    باغ بہاراں صُحبت یاراں، کرے نصِیب ہر ویلے
    97
    خُش آواز پکھیرُو بہتے، ہور بغیر اُنہاں دے
    پنجریاں وِچ ٹنگے آہے ،نہ پُچھ نام تِنہاں دے
    98
    آپو اپنی نال ادائے، سبھّو کرن پُکاراں
    ربّا قیدوں دئیں خلاصی، یار ملائیں یاراں
    99
    اسیں پرندے وِچ ہوائیں، اُڈّن والے ہیساں
    آپو اپنیاں رنگاں والے، خُوب اُجالے ہیساں
    100
    جِتّھے بھاوے اوتھے جانا، اُچئیں سُچئیں جائیں
    اِیتھوں اُٹھنا اوتھے بہنا، کرنا سیر ہوائیں
    101
    پِنجریاں وِچ پئے تڑفدے، جاء نئیں مُکلِیری
    پربھجے سِرگنجے ہوئے، ظالم قید لمِیری
    102
    کالے تِتّر کاہلے ہوئے، کرن اُچیاں فریاداں
    سچ سبُحان تیری ہے قُدرت ،کرنا قید آزاداں
    103
    قید ہوئیاں چاکریں خلاصی، ایہہ بھی ہے کم تیرا
    آپ وِچھوڑیں آپ ملائیں، تکیہ ہر دم تیرا
    104
    پنکھی رُوح تے پنجرا جثّہ، بنگلہ دُنیا خانہ
    باغ بہشت تے رُوح شاہزادہ، یار لقاء یگانہ
    105
    پنکھی ویکھ شہزادے تائیں، مٹھیاں نال زُباناں
    سارے بُہت خُشی کر بولے، پِھریا نیک زمانہ
    106
    گھلیا ربّ موّکل ساڈے، بند اُتارن والا
    اِس بِن بندہ ہور نہ آہا، دُشمن مارن والا
    107
    جانوراں دے خُش آوازے ،سیف ملوک سُنیندا
    پیراں ہیٹھ جواہر رُلدے ،ناہا مُول چُنیندا
    108
    بنگلے اندر کرے نِگاہاں، ہر ہر گوشے جائے
    مت کوئی سِرّ ایسے وِچ ہووے ،دس سجن دِی پائے
    109
    بنگلہ سارا پِھرکے ڈِٹھّا ،سیف ملُوک نہ ڈریا
    لعل جواہر مانک ہیرے ،سونے موتیں بھریا
    110
    پھِردِے پھردِے نظری آیا، بُوہا ہورہِک گھردا
    اُس خانے ول ہوئیا روانہ، نظر اگّوں کے کردا
    111
    بُوہے سنگل کُنڈا جڑیا، جندریاں سنگ کڑیا
    سنگل کُنڈے قُفل سُنہری، موتیں ہیرے جڑیا
    112
    دوکلاں دے شیر وڈیرے ،رستہ مل کھلوتے
    سُچلے شیر خونامی دِسّن ،نال لہو مُکھ دھوتے
    113
    وِیکھن سات شہزادے اُتّے، حملے کر کر آون
    پراِس دے گل پیندے ناہیں، پاسوں پاس ڈراون
    114
    سیف ملُوک شیراں پر بھارا، جیؤں چوہیاں تے بِلّی
    دُوجا اُتّوں پُٹھ عِشق دِی، خُوب طرح دِی مِلّی
    115
    عاشق موتوں ذرہ نہ ڈردا، جان تلی پر دھردا
    جے اوہ ڈرنے والا ہوندا، پِچھّے کِدھرے مردا
    116
    گل فرِشتے والی اُس نُوں، آہی یاد بھلیری
    یار مِلے بِن مرنا ناہیں، پکّی رکھ دلِیری
    117
    نالے آس اِس گل دِی آہی، جو ہاتف فرمائی
    جھب وسِیلہ مِلسی تینُوں ،دس سجن دِی پائی
    118
    شیر دلیر شاہزادہ تک کے، نیڑے مُول نہ آون
    اوسے پہلے پَیرے اُتّوں، گھڑی گھڑی مُڑجاون
    119
    سیف ملُوک ڈِٹّھے ہک رتّی پیر نہ اگّے پاندے
    اوسے ِہکسے جائیوں مُڑدے ،ہین ایہہ بنے کلاں دے
    120
    اعظم اِسم مُبارک پڑھیا ،شیر ہوئے ڈھِہہ ڈھِیری
    پھر پڑھ جندریاں ول ڈِٹّھا، لتّھے اِکسے وِیری
    121
    شیر جوان دلیر شاہزادہ، ذرہ دیر نہ لاندا
    لنگھ گیا اُس گھر دے اندر ،ہر گِز خؤف نہ کھاندا
    122
    جِس کوہ قاف سمندر ٹاپُو ،برّ اُجاڑاں بیلے
    نال دلِیری ربّ دِی ڈِھیری، گاہے اِک اکیلے
    123
    جودِلبردِی لوڑے چڑھیا، جے اوہ عاشِق پکّا
    دہشت خؤ ف نہ رہندا اُس نُوں، نہ اوہ ٹُردا تھکّا
    124
    جاں اُس گھر وِچ گیا شہزادہ، ڈِٹھیوس تخت سُنہری
    چوہِیں پاویں شیر سُنہری، بیٹھے لاکچہری
    125
    تخت سُنہری لعل جواہر، جُڑت جڑا چؤپھیرے
    ہیرے پنّے ہار حمیلاں، گل پائیاں ہر شیرے
    126
    ہر شیرے دِی ڈولے بدھّے، کاریگر دے ڈولے
    چؤکی تے تعوِیذ جواہر ،ہیرے دے سن ڈھولے
    127
    کنّاں اندر والے سُچے ،سُچے موتیں والے
    وینی نال سُنہری کنگن، دُنب مرصّع نالے
    128
    تخت اُتّے کوئی ستّا ہوئیا، چادر چِٹّی تانی
    سِر پیراں تک کِتوں نہ ننگا، پر دِسدا کوئی ہانی
    129
    عاشق دِی تک ہور دلیری، کردا کے جِند بازِی
    ایسی جائے خؤف نہ کھاندا، کر دا دست درازِی
    130
    دست درازِی کے میں آکھی، چادر پلّا چائیوس
    مت کوئی غیر دلِیل لیاؤ، دیہی ہتھ نہ لائیوس

    2480
     
    • زبردست زبردست × 1
  19. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    دیو دی قیدے پئی سراندیپ دے شاہ دی دھی ملکہ خاتون دا روپ جَس
    1
    چا پلا شاہزادِے ڈٹھا،صورت نظرِی آئی
    دریتیم اَن بدھا موتی،لعلوں جوت سوائی
    2
    مَست بیہوش سُتّی ہک لڑکی،صُورت دِی شہزادی
    حُسن کمال جمال اوہدے دِی،حدوں گل زیادی
    3
    سورج وانگ نورانی متھا، نظر نہ کِیتی جاوِے
    جِے پتھر دل والا تکےِ، اکھیں پانی آوِے
    4
    قوُس قزح بھر وٹے دوئے، جیّوں عیدِے چن چڑھدا
    صبر صوفی دا روزے داراں تک، روزہ بَھن کھڑدا
    5
    یا دو طاق بہشتی آہے، کستورِی رنگ پھبدے
    یاخمدار کمان ابنوسی، یا دو نُون عرب دے
    6
    ہر ہر پمن وال اجیہا، سوہنا سِرّ حقانی
    وِیکھن سات کلیجہ سلّے، جیوں ترکش دِی کانی
    7
    زُلفاں ناگ چنن سنگ لٹکے، ول ول کُنڈل مارے
    یا زبخیر دلاں دِے آہے، یا کمند ہتیارے
    8
    اکّھیں تیز کٹار فولادی ،آہیاں وچ میاناں
    سُرخ میان بناتی ملیا، سیون وچ نشانہ
    9
    نَک انگشت نبی اللہ دِی، تیز چُھری تلواروں
    اسماناں ول کرے اشارت، معجزیاں دے پاروں
    10
    چن دوکھن دو نویں رخسارے، بِندی نال سنگارے
    بِندی بندی پھبدی آہی، وانگ زحل ستارے
    11
    سُوہے اوٹھ یا قوت کھرے، تھیں کاریگر سنوارے
    دندلباں وِچ کجِے آہے، وِچ شفق جیوں تارے
    12
    ٹھوڈی سیو باغ بہشتوں ،سوہا رنگ عنابوں
    گاٹا وانگ صراحی کچ دی، جیونکر بھری شرابوں
    13
    سینہ تختی صاف چنن دی، خوب کریگر جڑ کے
    اوس اُتے پستان لگائے ،چاندی دے پُھل گھڑکے
    14
    میٹے وات ایویں سی جِیویں ،سرخ اناراں کلیاں
    گھڑتل ڈبل روپئے والی، صاف ہتھاں دیاں تلیاں
    15
    تلی چٹی سی لوح رُپے دی ،اُنگلیاں سَن قلماں
    شنگرف منہ بھرے نونہہ، سُوہے لِکھ عشق دا کلمہ
    16
    پتلا لَک مُٹھی وچ آوے، الاّ مکھن دِیہی
    گندے پانی تھیں رب سرجی ،صُورت پاک اجیہی
    17
    روپ انوپ کُڑی دا آہا، وانگ بہار چمن دی
    نویں جوانی حسن ارزانی ،نازک شاخ سمن دی
    18
    قد سفیدا، سرو رنگیلا یا شمشاد گلستاں
    وقت بہار شگوفے وانگن ،منہ کڈھے سن پستاں
    19
    سنبل وال زنجیرِی بدھے، چہرہ پُھل گلابی
    نرگس مست انبے دی پھاڑی ،اکّھیں مِرگ شرابی
    20
    لالی ویکھ پیشانی والی، داغ لگے گُل لالے
    دند چٹے سن چنبے کلیاں ،موتیں کھرے اجالے
    21
    ٹھوڈی وانگ خُبانی سوہے، بِہی رس بھری سی
    پتلا اُچا قد رنگیلا ،نازک شاخ ہری سی
    22
    جادوگر دونین کُڑی دِے ،وچ کجلے دی دھاری
    صوفی دیکھ ہوون مستانے، چھڈن شب بیداری
    23
    جیوں چاندی دی مچھلی ہوندی، تیویں نَک اُچیرا
    چہرِے سورج چشمے اندر، ہر دم رکھے ڈیرا
    24
    کالی رات ہووے رُشنائی، جے اوہ جلوہ ڈالے
    اکّھ کالی ظلمات خِضر دی، آب حیات پیالے
    25
    زلفاں دے خوشبوئی ہُلے ،تازے کرن دماغاں
    آدم ویکھ مرن جیوں مردے، ویکھ پتنگ چراغاں
    26
    حُسن اوہدے دی پُھلاں کھاری، باغ ارم وِچ وکدی
    حور پری جو صُورت سوہنی، ہر کوئی اِسنوں سِکدی
    27
    باہاں سُچی چاندی لوہڑے اُستاکار بنایاں
    باہولیاں دو باسنیاں سن ،دولت نال بھرایاں
    28
    گل داودی مُہندے وانگر، کوچاں نویں انگوری
    یا اوہ آب حباب حِسابی ،آہے عین کافوری
    29
    جے باغاں وچ واؤ فجر دی ،لوڑ کرے سے برساں
    ایسا سُندر پھل نہ لبھے، میں کے صِفتاں کرساں
    30
    نیسانی کافور دنداں ول، ویکھ بہوں شرماوے
    غبغب صاف سیودی پھاڑی، ٹھوڈی ہیٹھ سُہاوے
    31
    چاندی وانگر رنگ جثے دا، اوٹھ مٹھے کھنڈ مصری
    مصری سوہنی اِس ول تک کے، حُسن مصر دا وِسری
    32
    پریوں سوہنی تے من موہنی، جوبن دے رنگ رتی
    شکل نہایت عقل بغایت ،جادوگر اکّھ متی
    33
    دل آمیزی ،عشق انگیزی ،آن ادا بھری سی
    نازک اَنگ تے رَنگ گلابی ،سینہ سَنگ پری سی
    34
    شیریں شکر، شکل شمائل، لیلیٰ ہیر ملاحت
    عذرا بدر منیر زلیخا، ویکّھ ہووے دل راحت
    35
    تازہ روپ آوازہ مِٹھا، نجم نساء رسیلی
    سیف ملوک بدِیع جمالے ،میلے بَن وسیلی
    36
    تیز زبان یونانی شاعر، صفت اوہدی دے وارے
    گُنگے ہوندے بول نہ سکدِے، خوبی بے شمارے
    37
    چُست طبیعت ہندوستانی فردوسی دی ثانی
    ناز کرشمہ ساز جوانی، لِکھن نہ آسانی
    38
    مانی تے ارژنگ سیانے، کسباں دی تدبیروں
    اس صُورت دے نقش نگاروں، عاری سن تصویروں
    39
    ایسی سُندر صُورت لڑکی ،حور بہشتی نالوں
    تخت اُتے بے ہوش ستی سی، خالی سرت سنبھالوں
    40
    سیف ملوکے نیڑے جاکے، نال کنے منہ لاکے
    بہت بلندآوازہ کیتا ،کسے طرح ایہہ جاگے
    41
    گنبد وچ آواز اوہدے دا، پیا گُنگھارا رولے
    اس لڑکی نوں خبر نہ ہوئی، نہ کجھ ہلے بولے
    42
    ایسے ڈولے سیف ملوکے، مارے ستر آلے
    نہ اکھ پٹی نہ اوہ ہلی، نہ کجھ سرت سنبھالے
    43
    سیف ملوکے عقل دوڑایا ،ایڈی نیند نہ کسے
    نہ ایہ زِندی نہ ایہ موئی، جادو ماری دسے
    44
    سوہنی صورت ویکّھ کسِے نوں، لگا عشق کُڑی دا
    اس شہدے غم دھایا ہوسی، قسمت سخت جُڑی دا
    45
    اس عاشق دے کہے نہ لگی، تاں اس جادو پائے
    ایہو سِرّ عقل وچ آوے، اِس نوں کون جگائے
    46
    شاہزادہ اٹھ لوڑن لگا،تختے دے چوگردے
    سجے کھبے لوڑ پواندی ،ہیٹھ تکے پھر سردے
    47
    سر ہیٹھوں ہِک تختی لدھی، چاندی دی جیوں برفاں
    اوس اُتے کجھ لکھیا ہویا ،سبز سیاہی حرفاں
    48
    جے کجھ اس تے لِکھیا آہا، بولی سی سُریانی
    خوشخط سی حرفایت ساری، لِکھی قلم یونانی
    49
    شاہزادہ ہر عِلموں واقف ،طاق آہا ہروسبوں
    منتر جادو سحر کڈھن دے، تکڑاسی اس کسبوں
    50
    تختی کڈھ لئی سر ہیٹھوں، باہر گھروں لیایا
    دُور ٹکا پھر آپوں مڑکے، کول کڑی دے آیا
    51
    جادو سحر ہٹاون والی، پڑھی کلام زبانوں
    اس لڑکی دے سرتے پھُوکی، کرم ہویا سبحانوں
    52
    جلدی ماری نِچھ کڑی نے ،پڑھیا شکر خدائی
    تخت اُتےّ اُٹھ بیٹھی او، نویں ہوش ٹکانے آئی
    53
    شاہزادے اوہ تختی اوتھوں، رکھی چاپریرے
    آپوں پھیر کڑی ول آیا، مُڑکے دوجے پھیرے
    54
    پھیر گیاں تاں تختے اُتے، بیٹھی وانگ امیراں
    ویکھ شہزاداہ ہویا سلامی ،نال ادب تدبیراں
    55
    آکھ سلام لگا پِھر آکھن ،طالع میرے جاگے
    ساعت نیک بھلے دن آئے، نحس ستارے بھاگے
    56
    تدھ جیسی محبوب شکل نوں، ڈٹھا میں غریبے
    پھیر سلام تیرے ول کیتا ،کھلے اَج نصیبے
    57
    چُماں قدم مُبارک تیرے، سر صدقے کرسٹاں
    نفربناں ان ملا تیرا، لاہ گھنیرا کھٹاں
    58
    جاں شاہزادے ایہ گل آکھی، لڑکی اس نوں ڈٹھا
    دے جواب سلام اوہدے دا ،بول زبانوں مٹھا
    59
    صورت وِیکھ ہوئی متحیر، کہندی بار خدایا
    ایہہ جوان جہانوں سوہنا ،کیہڑے دیسوں آیا
    60
    جھنڈ کہی کستوری بِھنّی، کالی کنڈلاں والی
    نورانی پیشانی کھلی ،ابرو شکل ہلالی
    61
    اکّھیں اندر حُسن خماری، یا ایہہ نیندر بھریاں
    جے ایہ نظر بھڑاکے تکے، جھال نہ جَھلن پریاں
    62
    شیراں جیڈ زوراور دسے، نازک پھل گلابوں
    نیکو کار فرشتہ صورت، وافر حُسن حِسابوں
    63
    بجلی دے چمکارِے وانگوں، اِس دِی اکّھ چمکدی
    الف ازل دے نوروں لِکھیا، صِفت کراں کے نَک دی
    64
    چہرے اُتے رنگ عجائب، جیوں کِھڑیا گل لالہ
    پر اندر وِچ ہوسی کوئی ،داغ محبت والا
    65
    بدر منیر اگاس حُسن دا ،بے نظیر شاہزادہ
    تک کے اُٹھ کھلوتی لڑکی، کرکے ادب زیادہ
    66
    جان پچھان نہ اٹھی تختوں ،ہویا جیوبے وسا
    ستی جاگی ملی وراگی، جیوں پانی نوں تسا
    67
    بھیناں بھایاں وانگر دوہاں، ہک دوجے گل لایا
    اوہ ویرا اوہ بھینو کہندا، غیر خیال نہ آیا
    68
    دوئے دُکھاں والے آہے، اگ غماں دی ساڑے
    ہِک کوکاں ہک ڈھائیں مارے، ہکدوئے تھیں چاڑے
    69
    آکھن ربا اسیں نمانے، کس شامت نوں جمے
    نازاں دے پروردے آہے، پئے قضیے لمے
    70
    رب سہایا کٹھا کر کے، دُکھ اسانوں جگ دا
    مدت گُزری سِک سِکیندیاں، آدم منہ نہ لگدا
    71
    آہیں ڈھاہیں رجن ناہیں، باہیں دین کلاوے
    رتوں نیر دوہاں مُکھ دھوتے، رورو ہوئے پھاوے
    72
    لڑکی آکھے گھول گھمائی ،جس رستے توں آیا
    میں تتی دے طالع جاگے، مولیٰ وِیر ملایا
    73
    کِتّھوں میں اِس دولت جوگی، خبر نہیں کے ہوسی
    اِیس خُوشی دے بدلے سانوں،کیڈی اوکڑ پوسی
    74
    شاہزادہ کرہائے ہائے، رنا گھت کہانواں
    کہندا ہک ہک وال تیرے توں ،میں قربانے جاواں
    75
    کوہ قافاں وچ مُدت گزری، جنگل باریں بھالے
    کئی سمندر ٹاپو گاہے، ڈٹھے شہر ُاجالے
    76
    باغ بہاراں پھل ہزاراں ،باس لئی ہر پاسے
    کِتوں نہ آئی بو سجن دی، عمر گُزاری آسے
    77
    صورت تیری وچوں آئی، مینوں بو سجن دی
    تیر جیہی تاثیر کلیجے، تیرے راست سخن دی
    78
    جھلے جِند نمانی میری، قہر نزول ہزاراں
    بھل گئے سبھ تینوں ملیاں، دم دم شکر گزاراں
    79
    دِتا درد اُبال دوہاں نوں، پکڑے سنگھ سنگھٹاں
    ہڈکورے دم تُرن نہ دِیندے، یادپیاں سبھ سٹاں
    80
    آپو اپنے دکھاں رونون ،کُس کُسے بھی روندے
    ربّا اسیں بے چارے کدھرے، سنگ اپنے وچ ہوندے
    81
    سیف ملوک اِس کارن رووے، شاہزادی کوئی ہوسی
    سیاں دے وچ ہسدی رسدی، قید ہوئی بے دوسی
    82
    ایسی سُندر صُورت لڑکی، جادو مار سوالی
    اس بن ماپے بھیناں بھائیاں، ہوگ پیا گھر خالی
    83
    جس شاخوں ایہ پھل تُرٹا، شاخ ہوسی اوہ سکی
    جِس باغوں ایہ سروپٹایا، رونق اس دی مکی
    84
    جس لڑیوں ایہ موتیں کِریا، ہوگ لڑی اوہ ترٹی
    رنگ بے رنگ ہووے گا پیلا، نرد جوڑی جس پُھٹی
    85
    ہن اس بندوں کیونکر چُھٹے، پھیرملے سنگ سنگاں
    پوئے دوئے پنجے چھکے، قید کیتے بد رنگاں
    86
    کون لئے ہن ساراں ایتھے، پیش نہیں ہتھیاراں
    شہ آوے کوئی واہ نہ لبھدا، داء منے پرچاراں
    87
    سخت مہیم غنیم سرے تے، ہک یتیم ہکلے
    رب رحیم کریم چھڈائے، قید قدیم اولے

    88
    کر اندیشے روئی لڑکی، سیف ملوکے تائیں
    ایہ جوان رنگیلا ربا، آندوئی وچ بلائیں
    89
    اوڑک دیو کرے گا پھیرا، ہک دن پاسے میرے
    اس نوں نسن مول نہ دیسی، اُچا کوٹ چوپھیرے
    90
    کول میرے جد بیٹھا تکسی، اس شہزادے تائیں
    عیب صواب نہ تکسی کوئی، کرسی مار اضاعیں
    91
    دیو آدم دے دشمن مڈھوں، ناہیں تک سُکھاندے
    جے چھپے تاں مُشکے لگ کے، ہر حیلے پھڑکاندے
    92
    جِس دن مہتر آدم اگے، رَب سجود کرایا
    سبھناں ملکاں سجدہ کیتا، دیو نہ سیس نوایا
    93
    خاوند دا فرمان نہ منیوس، آدم دلوں نہ بھایا
    لعنت دا شیطان کہا کے، طوق گلے وچ پایا
    94
    آدم ونج بہشتیں بیٹھا، خوب مقام سُکھایا
    دیوے دا کوئی داء نہ لگدا، لوڑے وَیر مکایا
    95
    جنت وچ نہ وڑنا پاوے، ہو مردود سدھایا
    نال اوہدے کجھ پیش نہ جاندی، اس نوں رب ودھایا
    96
    جس ویلے وس لگا آہا، اوڑک ویر کمایا
    جنت تھیں کڈھوایا آدم، رو رو حال گوایا
    97
    آدم نال ایہناں دا، رہیا مچیا وِیر قدیمی
    ایہہ جوان بچے تد ربّا، جے توں کریں کریمی
    98
    کے جاناں ایہ ایسا سوہنا، کِن سہاگن جایا
    ایس قلعے وچ آن پُچایا، کس شامت نے چایا
    99
    ایسا چودھیں دا چن سارا، جھڑیا جِس آسمانوں
    پیا ہنیرا ڈبا ہوسی، چانن اوس جہانوں
    100
    جس تاجوں ایہ لعل چمکدا، جھڑیا اندر گھٹے
    شاہاں دے سررہیا نہ ہوسی، طالع اس دے گھٹے
    101
    شاہزادہ تے لڑکی دونویں، زاری کرکر ہُٹے
    خالی مغز ہویا ناقوّت، اکّھیں نیر نکھٹے
    102
    تخت اُتے ہو بیٹھے دونویں، کرن لگے پھر باتاں
    لڑکی تھیں شاہزادہ پچھدا، پتے نشانی ذاتاں
    103
    سیف ملوک کہے اے لڑکی، کون کوئی تُوں بندی
    کے نانواں کے ذات تساڈی، کیہڑے شہر دسندی
    104
    آدم ہیں یا حور فرشتہ، یا کوئی پری پیاری
    آدمیاں وچ حُسن اجیہا، ڈٹھا نہ ہک واری
    105
    نام خدادے سچ دسالیں، کوڑ نہ بولیں اِتھے
    ایسا جوبن نازک دیہی، آدمیاں وِچ کتھے
    106
    لڑکی کہیا سچ سناواں، ڈاہڈی قسم خدادِی
    آدمیاں دی ذاتے وچوں میں، ہاں آدم زادی
    107
    پرتوں بھی سچ دسیں مینوں، بھائی نیک سرشتا
    صُورت تیری دا کوئی ہوسی، جنت وِچ فرشتہ
    108
    صُورت مند جوان زمیں تے، تدھ جیہا کِس ڈِٹھا
    جادوگر دونین سپاہی، بول مُونہیں دا مٹھا
    109
    جِس جِس پاسے ٹردا جائیں، ٹھگیں رخت دلاں دے
    جت ول ویکھیں سانگ اکّھیں دے، چیر کلیجہ جاندے
    110
    تیرے قد برابر سوہنا، باغیں سرو نہ کائی
    جس دے پیٹوں پیدا ہویوں، دھن تیری اوہ مائی
    111
    آدم ہیں یا حور بہشتی، کیہڑی ذات تساڈی
    مینوں بھی کجھ ہووے تسلی، پُچھاں بات تساڈی
    112
    سیف ملوک شاہزادے کیہا، خطرہ رکھ نہ ذرہ
    آدمیاں دی ذاتے وچوں، میں بھی ہاں مقرہ
    113
    لڑکی کیہا آدم ہوکے، کیوں کرپُہتوں اِتھے
    آدم ذات نہیں پُج سکدے، ملک اوہناں دا کتھے
    114
    پریاں دا ایہ ملک ٹکانا، دیوتیاں دے تھانے
    آدم سوئی پُجے جس نوں، دیو کوئی چا آنے
    115
    آدمیاں وچ میں ہی تتی، ڈِٹھے پربت کالے
    ایہ ولایت ہور کسے نوں، نہ رب پاک دسالے
    116
    سیف ملوک کیہا، گل میری لمی بہت کہانی
    دس برس میں پھر دے ہوئے، مشکل سخت وہانی
    117
    ظالم عشق پری دے والی، پیڑ کلیجے جاگی
    سُکھ سلامت گھر دے چھڈے، سفر ملامت جھاگی
    118
    جنگل تے کوہ قاف سمندر، کتنے ٹاپو بِیلے
    بُھکّھاں تساں دھپاں پالے، جھلے تاں اُس ویلے
    119
    عجب عجائب جاء ٹکانے، ڈِٹھے بے تحاشے
    آدمیاں جو سنے نہ کنیں، ویکھے شیئں تماشے
    120
    بحراں برّاں شہراں اندر، جو میں نظری آئے
    وچ حساب نہ آون توڑے، گِندیاں عمر وہائے
    121
    بھلیوں بھلیاں چیزاں تکیاں، انت نہیں کجھ رہیا
    پر کوئی چیز تماشا ناہیں، ڈٹھا تیرے جیہا
    122
    تیرا سِرّ عجائب ڈٹھا، پتہ نہیں کجھ لگدا
    ایسی بار غبار جنگل، وچ سُدھ سنکار نہ جگ دا


     
    • زبردست زبردست × 1
  20. یوسف سلطان

    یوسف سلطان محفلین

    مراسلے:
    3,628
    جھنڈا:
    Pakistan
    موڈ:
    Shh
    123
    غول اُجاڑے وسدے ایتھے، یا کوئی راشک ظالم
    ہور نہیں کوئی جُون وسندی، ملکوں باہرا عالم
    124
    تینوں کس نے چاء لیاندا، دوجا کول نہ کوئی
    مائی باپ کِتھے ہن تیرے ،کِتھے جمی ہوئی
    125
    کِس دے پیٹوں پیدا ہوئیں، کِس نے ممے پالی
    صُورت سیرت دی توں اِیسی، صِفت خداوند والی
    126
    سدا گلاب تیرا مکھ تازہ، کھڑیا سی کِس باغوں
    کِس دا خانہ روشن آہا، تیرے روپ چراغوں
    127
    لڑکی کیہا سن وے بھائی، پُچھ نہیں گل ساری
    تیرے وانگن میں بھی آئی، وخت قضے ماری
    128
    دور دراز میری گل لمی، بے انداز کہانی
    بھائی کجھ نہ پُچھ میرے تھیں، میں ہاں درد رنجانی
    129
    جے میں دکھ قضے پھولاں، بھڑک لگے اگ چھاتی
    توں بھی جھل نہ سکسیں، مُولے بلسیں وانگر باتی
    130
    سیف ملوک کہیا میں اگے، سڑ سڑ ہویا سَجی
    بلنے دا نہیں صَرفہ مِینوں، رکھ نہیں گل کَجی
    131
    نام نشانی حال حقیقت، کھول سنائیں میں نوں
    درد ونڈے گل کُھولے مِلدا، دردِی ساتھی جیں نوں
    132
    دُکھیے دی گل دُکھیا سُندا، قیمت قدر پچھانے
    کے دُکھیا جو دُکھیے اگے، دسے نہیں وہانے
    133
    جیوں دُکھیے نوں دُکھیا مل کے، ہنجوں بھر بھر روندا
    سُکھیے تائیں تک کے سُکھیا، ایسا خوش نہ ہوندا
    134
    ماتم والے دے گھر ناریں، جا مُنہ پلے پاون
    دُکھیا تکن تاں دکھ اپنے، پُچھے باجھ سناون
    135
    لکڑ اپنے رُکھوں وچھڑی، تار وُچُھنّی سنگوں
    دونویں رلیاں دسن لگیاں ،کوک سناون چنگوں
    136
    پہلاں اپنا نام دسالیں، سُوکھے گلاں کریئے
    ہک دوجے دے واقف ہوکے، نال اتفاقے مریئے
    137
    لڑکی کہیا ہن میں دساں، کن دلے دے لاتوں
    میرا نام بلاندے آہے، گھر وچ ملکہ خاتوں
    138
    میں ساں بیٹی بادشاہے دی، بہت لڈکی گھر وچ
    باپ میرا سلطان ملک دا، سرامذیپ شہر وچ
    139
    اوہو تاج تخت دا سائیں، کردا حکم چوپھیرے
    فوجاں لشکر مال خزانے، رکھدا گھنے گھنیرے
    140
    تریوے اسیں اوہدے گھر دھیاں، ہک اساڈا بھائی
    عیشاں خوشیاں موجاں اندر، چارے ساں ہک جائی
    141
    کُس کُسے تھیں گھڑی نہ وِسدے، نہ بھیناں نہ بھائی
    اچن چیتی پیا وچھوڑا ،ڈاہڈے قلم وگائی

    142
    نج جنیندی ماں تتی نوں، یا جمدی مرویندی
    کاہنوں دُدّھ پلائیوس مینوں، زہر گُڑُہتّی دیندی
    143
    بھیناں ویر وچھنے میں، تھیں بابل مائی سیّاں
    لڑوں ترٹی کونج نمانی، پنجریاں وچ پیاں
    144
    گل سناندی ملکہ خاتون، ہنجوں بھر بھر رُنّی
    کہندی ویرا بھیناں نالوں، ایوں کرمیں وچُھنّی
    145
    ساڈا سی اک باغ ہزاری، خوب طرح دا بنیا
    سدا رہے رنگ لایا اوتھے، گلاں پھلاں گھنیاں
    146
    چوہے پاسے باغ بغیچے، جا آہی وچ باندی
    اس جائی وچ بنگلہ بنیا، صفت نہ کیتی جاندی
    147
    چتر کاری بے شماری، خوب سبھے تدبیراں
    تِتّر مُور چکور لکھائے، ہور کئی تصویراں
    148
    بہت صفائی تے رُشنائی، رونق باہر انتوں
    دنیا اُتے سی اوہ گِردا، بنی نشانی جنتوں
    149
    اس بنگلے دے ہیٹھ اگیرے، حوض آہا اک بھائی
    ترے سے ٣٠٠ اندر تریہاں سیاں دی چڑیائی لمیائی
    150
    اس حوضے دے چوہیں پاسیں، شیر سنہری چارے
    شیراں والی صورت دَسدے، بہت زوراور بھارے
    151
    دونہہ شیراں دے مُوہوں پانی، وگ وگ ہوندا جاری
    دوجے دوسن پِیندے جاندے، حکمت بنی نیاری
    152
    بنگلے اندر کھیڈن جایئے، سدا اسیں رل بھیناں
    ہسن کھیڈن کم ہمیشہ، غم دا نام نہ لینا
    153
    حُوض اندر سی کشتی رکھی، پھیر اوہدے وچ تریئے
    ہر ہر پاسے باغاں اندر، سیر خوشی دی کریئے
    154
    اک دن کرنا رب دا ہویا، مارے پر تقدیرے
    ہارے طالع لیکھ متھے دے اُلٹائے تقصیرے
    155
    بھیناں نال ہمیشہ وانگر، پے کشتی وچ تُریاں
    غیبوں بھاء تتی دے پیاں، آن کلاماں بریاں
    156
    اچن چیت ہک پنکھی چِٹا، اُڈدا اُڈدا آیا
    وڈا پت زور آور بہتا، انت نہ جاندا پایا
    157
    رٹاں تے دھر زور پکھیرو، چھٹاں اُتّے آیا
    دہشتناک ہویاں سبھ سیاں، خوفے نے جَھل پایا
    158
    کشتی اندر صحی سلامت، رہ گیاں سبھ سیاں
    میں نکرمی بھیڑی جرمی، پنکھی دے ہتھ پیاں
    159
    دہشت خوف اوہدے نے مینوں، پایا جَھل اجیہا
    مُردے وانگ ہوئی بے طاقت، ہوش سنبھال نہ رہیا
    160
    خبر نہیں اس کیکر چایا، کیہڑے رستے آندا
    کتنا دور ایتھوں گھر ساڈا، کس طرفِے راہ جاندا
    161
    جِس ویلے میں اکّھ اُگھاڑی، ہوش نویں سر آئی
    اپنا آپ اس تختے اُتے، ڈٹھا ایسے جائی
    162
    نہ اوہ کشتی نہ اوہ سیاں، نہ اوہ حُوض بغیچے
    نہ اوہ پنکھی نظری آیا، دوس کہدے سردیچے
    163
    ہک جوان رنگیلا ڈٹھا، بیٹھا اگے میرے
    صُورت سورج وَانگ نورانی، روشن کرے ہنیرے
    164
    جِس ویلے میں اس ول ڈِٹھا، لگا کرن سلاماں
    ہتھ گُھمائے صدقے جائے، کردا ترت کلاماں
    165
    میں سلام نہ جھلیا اگوں، رہیوس چُپ چُپاتی
    کہن لگا اے دلبر لڑکی، توں ہیں میں پچھاتی
    166
    مینوں بھی ہے تدھ پچھاتا، کون کوئی میں بندہ
    کیہڑے دِیس مُلک دا راجہ، کیہڑے شہر وسندا
    167
    میں اگوں پھر بولی رُکھی، میں کے جاناں تینوں
    نہ ڈٹھوں نہ بھاکھیوں اگے، نہ ہُن بھاویں مینوں
    168
    اوس جوانے ایہ گل سُن کے، چھوہی پھیر کہانی
    کہندا مینوں نہ کر خفگی، سُن گل بی بی رانی
    169
    نیچ جوان نہیں کوئی میں بھی، قلزم دا شاہزادہ
    باپ میرے دا باپ تیرے تھیں، راج اقبال زیادہ
    170
    نِکی سیں تدصُورت تیری، مینوں نظری آئی
    ڈیناں وانگن ظالم نیناں، سانگ کلیجے لائی
    171
    بادشاہی دا ذوق نہ رہیا، شوق تیرے دل پھڑیا
    عیش خوشی دا رہیا نہ چیتا، لوڑے تیری چڑھیا
    172
    مُدت ست برس میں ہوئے، طلب کمال تیری وچ
    رات دہاں چھوہ بہندا رہیا، خواہش بھال تیری وچ
    173
    کھاون لاون کُجھ نہ سُجھا، نہ نیندر بھر سُتّا
    چھت پرت بتیرے کِیتے، مَت کوئی چلے بُتّا
    174
    کِتنی وار وٹائی کایاں، ظالم عشق اکایاں
    زہر پیا غم صبر نہ رہیا، تدھ تے چِت وکایاں
    175
    تینوں پکڑ لیاون کارن، کِیتے جتن بتیرے
    ستاں برساں وچ نہ لگادا، میرا سنگ تیرے
    176
    ترلے ہاڑے بہتے کیتے، پیش نہ گئی آکوئی
    توں معصوم نابالغ رکھیں، پاکی سر منہ دھوئی
    177
    میں بھی دیوتیاں وچ آہا، سپہ سالار کہاندا
    نال تیرے کجھ زور نہ چلیا، اک گیوس غم کھاندا
    178
    دیواں تائیں قوت بہتی، کتنے آسن کردے
    پل وچ ودھدے پل وچ گھٹدے، چُھپن وچ نظر دے
    179
    ہوروں ہور بناون صُورت، بن سَکدے کئی چیزاں
    کدے ڈراون ویرِی دِسدے، کدے مثال عزیزاں
    180
    آدم ہے کے چیز بے چارہ، نال اوہناں دے پوٹے
    جھٹ اندر چا کھڑ دے ایویں، اِل کھڑے جیوں بوٹے

    181
    پر ہک لیکھے آدم ڈاہڈا، پتہ تُسانوں دیواں
    ظاہر باطن پاکی ہووے، پیش نہیں پِھر دیواں
    182
    ظاہر پاکی جُثے جامے، جے بندے نوں ہووے
    ظاہر دے جِن بھُوت نہ پوہندے، جتھے جاکھلووے
    183
    باطن پاک ہووے جس نیت اندر وچ صفائی
    ویری دیو ابلیس لعینے، پیش نہ جاندی کائی
    184
    ایہناں گلاں اندر وڑیاں، قصہ ہے ٹُٹ جاندا
    سدھی صاف محمدبخشا، چلیں بات سناندا
    185
    ملکہ خاتون گل سناندی، سیف ملوکے اگے
    اوس دیوے پھر مینوں کیہا، واہ میری کدلگے
    186
    جاں جاں جثہ جامہ تیرا، پاک آہا ہر میلوں
    میرا زور نہ ٹریا کوئی، بچیئں اوس طفیلوں
    187
    جس ویلے ہن بالغ، ہویئیںآئی حیض پلیتی
    داء لگا تد چاء لیائیوس، آس پوری رب کیتی
    188
    خاطر جمع تسلی کرتوں، خطرہ رکھ نہ جھورا
    ماں پیو بھیناں بھائیاں والی، حِرص نہ رکھیں بھورا
    189
    توں معشوق میری میں عاشق، اس تھیں کون چنگیرا
    شہر ولایت اُتے کرساں، راج حکم سبھ تیرا
    190
    دشمن تیرے گھائل ہوسن، خوشیاں عیشاں تینوں
    ہور کسے دی چاہ نہ رکھیں، جان پیارا مینوں
    191
    جوڑی جُڑی کُڑی تے لوہڑا، یاری کیتی بھاگاں
    میں راجا توں رانی ہوسیں، وسسیں سنگ سُہاگاں
    192
    چاء نہ رکھیں دیس وطن دا، ایہو وطن بنائیں
    ووہٹی جدوں ویاہی جاندی، روندی پا کہائیں
    193
    بنّے نال بنے جد الفت، پیکے یاد نہ رہندے
    دوئے جی اکٹھے ہوون، خوشیاں کر کر بہندے
    194
    ماپے بھائی بھیناں سیاں، نہ ہن مُکھ وکھاون
    اوہ نہیں آسکدے ایتھے، نہ ہے تیرا جاون
    195
    ایہ ولایت پریاں والی، دیوتیاں دے خانے
    آدمیاں دا آون ایتھے، ناہیں کسے بہانے
    196
    اصلوں آدم ذات اس جائی، نہ آیا نہ آسی
    ہک آدم دا خطرہ مینوں، مت اوہ پھیرا پاسی
    197
    خوب جوان بہادر سوہنا، ہوگ شہزادہ کوئی
    لمی بہت کہانی اس دی، ترت بیان نہ ہوئی
    198
    مینوں بھی ہے خوف گھنیرا، اوس دلیر جوانوں
    علم کلاماں وچوں ایہو، آہی خبر اسانوں
    199
    جاں ایہ گلاں دیوے دسیاں، تاں میں بہتی رُنی
    ہائے ہائے ربا بھیناں نالوں، رہساں کویں وچُھنی
    200
    ماپے پئے سیاپے کرسن، کے جاپے کے ہوسی
    بھیناں ویناں کرکر مرسن، ویر پیا نت روسی
    201
    سیاں جس دن بھوہرے پیاں، جدوں پِڑی وچ گیاں
    کرسن یاد صواد نہ رہسی، ہنجوں روسن پیاں
    202
    ایہو درد میرے دل آئے، رو رو کُوکاں ماراں
    ماپے بھیناں بھائی باجھوں، نہ میں جھٹ گزاراں
    203
    اوہناں باجھوں صبر نہ مینوں، نہ توں دل نوں بھاویں
    بھانویں رِنج میرے پر ہوکے، جانوں مارگواویں
    204
    جاں ایہ گل سنی اُس دیوے، چڑھیوس غضب ہنیری
    اس تختی تے جادو کرکے، قید کیتی جند میری
    205
    مُردے وانگ اس تختے اُتے، پئی رہاں ہر ویلے
    بوہے اُتّے رہن کھلوتے، پاہرو شیر مریلے
    206
    اوہو دیو مہینے پچھوں، پھیر میرے ول آوے
    تختی کڈھ لئے سر ہیٹھوں، ہوش میرے تن پاوے
    207
    کھانے دانے چنگ چنگیرے، رنگ برنگی چیزاں
    حاضر آن کریندا اگے، پُچھدا وانگ عزیزاں
    208
    کتنی مدت ہے تدھ سُتیاں، کتنے روز لنگھائے
    میں کہندی ہک ساعت گزری، اوہ پھر ہاسا پائے
    209
    کہندا مینوں ستیاں تینوں، ہویا ہک مہینہ
    تیرے بھانے ساعت گزری، سُن توں یار نگینہ
    210
    میں اگے پھر کھانے دھر دا، خوب طرح دے پکے
    جتنی طلب ہووے میں کھاواں، خوش ہوندا اوہ تکے
    211
    جاں پھر مینوں تازی تکے، کرکر منت زاری
    کہندا مینوں ہے معشوقا!، نال میرے کر یاری
    212
    اوہ گل اُس دی یاری والی، موہرا لگدی مینوں
    سدھے منہ نہ بولاں کہندی، بھس سر پاواں تینوں
    213
    پھیر میرے تے غصے ہوکے، جادو پاء سُنوالے
    تختی وچ ہنر کجھ کرکے، ہوش سنبھالا ٹالے
    214
    آپوں جاندا پا مہینہ، پھیرا اِت ول مارے
    ایسے ڈولے قیدے اندر، میں دس برس گزارے
    215
    ملکہ خاتوں دی گل ساری، سیف ملوک شہزادہ
    سُن حیران تعجب ہویا، کردا فکر زیادہ
    216
    ہک تھیں ہک چڑھندی ڈاہڈی، مشکل میں سر آوے
    ایہ قلعہ اوہ دیو مریلے، کیویں رب بچاوے
    217
    جاء نہ اپنے چھپن جوگی، کت ول چھپاں نساں
    دیوے نے ہن جان نہ دینا، مارگ دے دے کسّاں
    218
    اپنی گل رہی اک پاسے، خیر جیویں کجھ ہوسی
    پر ایہہ لڑکی قیدے اندر، پئی ہمیشہ روسی
    219
    ملکہ خاتون نوں چھڈنسن، ہے نمردی خاصی
    یامیں بی مرجاساں ایتھے، یا اس ہوگ خلاصی
    220
    ایہ بھی آدم میں بھی آدم، نالے ویر بلائیوس
    رب سبب بنایا کائی، تاں اس جائی آئیوس
    221

    دیوے نال لڑائی کریئے، جس دیوے تِس اللہ
    ہمت اندر فرق نہ رکھیے، آپ کرے مت بھلا
    222
    مرداں دے کوئی پچھے پوندا، اوکڑ اوسر ویلے
    مرد ونگارے کدی نہ ہارے، وانگر شیر مریلے
    223
    ہک شاہزادی، دوجا لڑکی، ترِیجا ذات زنانی
    چوتھا روکے حال سنائیوس، چھڈ نسن شیطانی
    224
    مشکل والے دے سر اُتے مرد جدوں آچکا
    زاری سن کے یاری کرسی، چھوڑ نہ جاسی سُکا
    225
    دیوے کولوں مرساں ناہیں، جے زندگانی میری
    ملکہ خاتوں نوں چھڈ نساں، کے جوانی میری
    226
    سیف ملوک دلیری کرکے، بیٹھا رکھ ہوشیاری
    ملکہ کہندی ہے شاہزادے، دسی میں گل ساری
    227
    توں بھی اپنی گل سناوِیں، جے کجھ ہے سرورتی
    کتھوں آئیوں مطلب کیہڑا، چلیوں کیہڑی دھرتی
    228
    نازک بدن شاہزادہ دِسئیں، صُورت وانگ ملوکاں
    سوہنا دانشمند اکابر، سالک سلک سلوکاں
    229
    رُستم وانگ بہادر لبھیں، نادر لوتھ بدن دی
    سبھ ہتھیار سنگار سُہاے، انگ پوشاکی بندی
    230
    عمر اوائل روپ زیادہ، باغ بہار چمن تھیں
    کس مصیبت بھاری تینوں، آندا کڈھ وطن تھیں

    231
    آدم زاد نہ پُجدا ایتھے، باجھوں پری وسیلے
    کِس آفت نے چا لیاندوں، آپہتوں کِس حِیلے
    232
    سیف ملوک کہیا اے مَلکہ، آہے لِیکھ اولے
    پچھن تھیں کے حاصل تینوں، چھیڑ نہیں گھاء الّے
    233
    پُچھ سرود نہ مستاں کولوں، ہندوستان نہ فیلوں
    سڑیاں نوں نہ ساڑِیں ملکہ، باز آء ایس دلیلوں
    234
    لمی گل کہانی میری، باہر اَنت حِسابوں
    چھیڑ نہیں کے لینا ملکہ، اِیس سوال جوابوں
    235
    تھوڑی مُدت وچ نہ مُکدا، لما قِصہ میرا
    دیو آوے تک تینوں مینوں، کرسی بیرا بیرا
    236
    وخت قضیے گِندا ہویا، میں رہاں وچ زاری
    اچن چیتی آوے سِرتے، بنے مصیبت بھاری
    237
    مینوں ویکھ سڑے کھا غیرت، بھڑک لگوس اگ سینے
    یا مارے یا پکڑ وگاوے، ہوری کسے زمینے
    238
    ملکہ پُچھدی کے دہاڑا، چنوں ہے دن کتنا
    کہیا شاہزادے روز فلانا، گیا مہینہ اتنا
    239
    ملکہ کہندی نہ کر خطرہ، رہندے پنج دہاڑے
    ایہناں دِناں وچ آوگ ناہیں، توڑ مہینہ چاڑھے
    240
    جس دن ہوگ اوائی اس دی، میں دسساں اس ویلے
    تیرے نال برابر اس نوں، سچا رب نہ میلے
    241
    رکھ تسلی پکی دل وچ، کھول حقیقت ساری
    بید اگے پھر دسن لگا، اپنی مرض ازاری
    242
    مِصر شہر دا میں شاہزادہ، پلیا بہت لڈِکا
    ماؤ پیو گھر پُت پیارا، آہا مہییں ہِکا
    243
    شکل بدیع جمال پری دی، لِکھی ہوئی ڈِٹھی
    اگ لگی کُجھ آب نہ رہیم، ویہہ ملیا جو چٹھی
    244
    بیڑا ٹھیلھ سمندر میرا، ماپے گھر نوں پرتے
    اگوں صاعد یار وُچھنا، قہر میرے سرورتے
    245
    ستر ہزار جو بیڑے آہے، غرق ہوئے وچ پانی
    بَھلے بَھلیرے یار وَچھنّے، لگی کلیجے کانی
    246
    صاعد یار پیارا بھائی، خاصہ دل دا جانی
    سوہنی صُورت سبھنیں گلیں آہا میرا ثانی
    247
    اُس نالوں جَد پئی جُدائی، تیل پیا وچ اگی
    پھٹے اتے لون لگائیوس، سانگ دوبارہ لگی
    248
    اول آخر تیک کہانی، ذرہ ذرہ کر دَسے
    گلاں کردا آہیں بھر دا، ہنجوں بدل وسے
    249
    باغ ارم کوئی جا سُنیندی، اوتھے اس دا ڈیرا
    باپ میرے کئیں وس لگائے، دس نہ پئی چوپھیرا
    250
    مِینوں بھی ہن مُدت گُزری، اِسے لوڑے چڑھیاں
    اَج توڑی کُجھ پتہ نہ لگا، پانی پیا نہ سڑیاں
    251
    عشق کرُٹے سُکھ چھڑائے، دیس وطن گھر ماپے
    شاہزادے تھیں وحشی بنیوس، ڈاہڈے پئے سیاپے
    252
    میرے مگر پیا اوہ ظالم، لین نہ دیندا ساہی
    ہر ہر پاسے جھوٹے دیوے، پاء گلے وچ پھاہی
    253
    مورت والی نے کر جادو، میں نمانا مُٹھا
    کیتوس ظلم قصائیاں وانگر، لتاں دے دے کُٹھا
    254
    بن آئی جند نکلے ناہیں، کوئی جہان نہ جَھلدا
    ڈاہڈے دے ہتھ قلم محمد، وَس نہیں کُجھ چلدا
    255
    بھنَبل بُھوسے کھاندا پِھردا، ہر جنگل ہر غارے
    چُھٹے شہدی جان عذابوں، جے کوئی آفت مارے
    256
    سَنگی ساتھی سبھ کھڑائے، جو بھنجَال غماں دے
    اپنا ساس کرنگ نہ چھڈیا، رہے شمار دَماں دے
    257
    عشق مہار پھڑی ہتھ پکی، وتے جھل چراندا
    نَک نکِیل نہ ہٹن دیندائے، منّاں جو فرماندا
    258
    راس ستارہ راس نہ ہوندا، نت اوساس چلاندا
    ساس اداس نہ باس سجن دی، بہتر جے مرجاندا
    259
    کیا گناہ کبیرہ کیتا، شامت جِس دی بھاری
    بھاہ النبے دوزخ والے، سڑدے عمر گزاری
    260
    کتے بدیع جمال پری دی، جیوندیاں دس پوندی
    لوڑن دا وسواس نہ رہندا، آس ملن دی ہوندی

    261
    مینوں بے وفائی اِسدی، بہتر لکھ وفایوں
    وڈی خطائی کول سجن دے، بننا پاک خطایوں
    262
    توڑے عشق پری دے اندر، کیتی نہیں خطائی
    پھر بھی پر تقصیر کہاواں، کرے کیویں اشنائی
    263
    جیوندیاں کوئی سُکھ سنیہا، آیا نہیں پری دا
    پتہ نہیں سُجھ ہوسی اُس نوں، میری رنج جرِی دا
    264
    آس سَجن دی رحمت اتے، مویاں متےِ سنبھالے
    سِرمنگے تاں حاضر کریئے، ہتھیں پکڑ حلالے
    265
    وانگ شمع دل روشن عِشقوں، جاں سِرشمع کِپیندا
    سِرکپن دا درد جھلن تھیں ،نور زیادہ تھِیندا
    266
    در یاراں دے مرنا بہتر، اِس بِن جیون نالوں
    طرف پری دی راہ نہ لدہا، اتنی دوڑوں چالوں
    267
    نال پری دی مورت ڈردے، نہ دُکھ کُھول سنائے
    نازک اَنگ پری دی مورت، مَت ایہ بھی اِک جائے
    268
    تپ تاثیر غماں دی کولوں، پیڑ سرِے نوں لگے
    پیڑاں جُوگا ہے دم میرا، سے پیڑاں جِس اگے
    269
    پتہ بدیع جمال پری دا، یا اس باغ ارم دا
    جے مینوں ہتھ لگدا کدھروں ،اوہ سِی داروں غم دا
    270
    دلبر کارن گھر درسٹے ،اٹک نہ رہیوس ڈرکے
    جان تلی دھر لوڑکراں گا، کدِے تے مِلساں مرکے
    271
    سیف ملوک ایہ گلاں کرکے، ُرنا نَال غماں دے
    ہو بیتاب پیا جیوں ہوندی، جان لباں پر ماندے
    272
    ملکہ کہیا باغ ارم دی، جے دَس پاواں تِینوں
    نالے خبر پری دی دیواں، کہو کے دِیسیں مِینوں
    273
    پتہ بدیع جمال پری دا، یَک بِیک سُناواں
    کے انعام ملے گا مِینوں، دِسیں وانگ بھراواں
    274
    ملکہ خاتوں دی گل سن کے، سیف ملوک رنگیلا
    آہیں ڈھائیں بھر بھر رُنّا، ہوگیا رنگ پیلا
    275
    اَچن چیت ترا ہے وانگن، کھل گئے دل دیدے
    جیونکر روزے داراں دِسدا، چَن مُبارک عیدِے
    276
    یاجیوں سُنیا شاہ علی نے، کلمہ بانگ نبی دا
    جیونکر مچھلی نوں ہتھ لگا، چشمہ خضر ولی دا
    277
    یاجیوں روز قیامت والے، سُخن شفاعت والا
    اوگنہاراں دے کن پوسی، ہوسی روح سُکھالا
    278
    جیوں یعقوب نبی نوں آئی، مِصر وَلوں خوشبوئی
    جیوں یوسفدے مُل وِکن دی، خبر زلیخا ہوئی
    279
    نعرے مار رُنّا شاہزادہ، کرکے ہائے ہائے
    ہوش سنبھال چلے ہو راہی، نین وِنجن جھٹلائے
    280
    عین شراب بیہوشی والا، لگا پِین پیالا
    پھیر طبیعت جائی رکھیوس، کرکے بہت سنبھالا
    281
    ملکہ خاتوں نے جَد ڈٹھا ،شاہزادے دا رُولا
    مار اوساس لگیِ فرماون، سن بھائی مقبولا
    282
    قسم کراں میں رب سُچے دی، جس بِن رب نہ دوجا
    اوسے دِی سبھ زُہد عبادت، اوسے دِی سبھ پوجا
    283
    جے میں گھر پیو دے ہوندی، سر اندیپ شہر وچ
    نال بدیع جمال پری دے، تُدھ مِلاندی گھر وچ
    284
    پر ہن کجھ نہ چارہ چلدا، کے وس لاواں بندی
    تیری بید ہوواں جے چُھٹاں، قید میرے تن مندی
    285
    دُکھ قضیے تیرے سُن کے، برم لگا دل میرے
    مرنے تِیک نہ جَاسن مینوں، ایہ افسوس گھنیرے
    286
    قید اپنی دا غم نہ رہیا، برم لگا ایہہ بھارا
    جے توں گھر وچ مِلدوں مینوں، دَسدِی یار پیارا
    287
    میں ہن قید ہوئی وچ ٹاپو، محکم کوٹ چوپھیرے
    ڈاہڈی بند خلاص نہ ہوندی، جے چَلاں سَنگ تیرے
    288
    ملکہ دی گل سن شاہزادہ، ہوکے مِثل یتیماں
    اٹھ کھلوتا تختے اتوں، کرن لگا تعظیماں
    289
    ملکہ اتوں ہتھ گُھمائے، صَدقےِ ہو ہو جائے
    چُم زمین سَلاماں کردا، مڑ مڑ سیس نوائے
    290
    جس رستے توں آئی ملکہ، میں صَدقےِ اُس راہوں
    جس موہوں ایہ گل الائی، جِندواری اُس ساہوں
    291
    جیہناں اکّھیں دلبر ڈٹھا، اوہ اکّھیں تَک لیاں
    توں مِلیئیں تاں ساجن مِلیا، ہُن آساں لگ پیاں
    292
    ملکہ ول ہتھ بنھ کھلوندا، روندا نِیواں ہوندا
    اکّھیں پانی ڈل ڈل کردا، ہَنجوں ہار پروندا
    293
    صبر قرار آرام نہ رہیا، بہت ہویا دل تتا
    ملکہ اگے منت کردا، دس بھینو کوئی پتا
    294
    ملکہ خاتوں کہندی ویرا، بیٹھ تحمل کرکے
    خوب طرح متوجہ ہوویں، کَن میرِے ول دَھرکے
    295
    یار بدیع جمال پری دی، دَساں کُھول کہانی
    پکا پتہ نشانی دیواں، اگوں رب مِلانی
    296
    سیف ملوک نچلا بیٹھا، کَن دلے دِے دَھرکے
    سر دھڑ جُثہ جامہ رکھیا، ملکہ ول کَن کرکے
    297
    ملکہ خاتوں گل پری دی، آن شروع پھر کیتی
    خوش آواز فصِیح زبانوں، نالے دُکھاں سِیتی
    298
    ہک آواز زنانہ آہا، دوجا جِبھ رسیلی
    ترِیجا دانشمند اکابر، کردی گل رنگیلی
    299
    خوش آواز ہووے جے دکھیا، سُروں ادا سہاوے
    پتھر دل نوں موم کریندا، جاں کوئی قصہ گاوے
    300
    اوہ آوازہ جیبھ رسیلی، اوہ دلبردَا قِصہ
    اوہ عاشق سی سننے والا، ہُن سُن لیندا حصہ
     
    • زبردست زبردست × 3

اس صفحے کی تشہیر